De eerste baan van Liesbeth

Je eerste baantje: iedereen heeft er eentje. Of het nou een krantenwijk was of achter de kassa bij een of andere keten, de kans is groot dat je je nog exact herinnert hoe dat was.

Wij horen graag jullie verhalen over je eerste job. Dat mag je eerste “echte” baan zijn of je eerste bijbaantje. Zolang je er een mooie anekdote bij hebt, plaatsen wij het op de site.

Dit keer het eerste baantje van: Liesbeth

Geboortejaar: 1978

Vertel, wat was jouw eerste baantje?

4b1prpz9bf0enzwz6fn2_400x400Toen ik veertien was kreeg ik een weekendbaantje in het Zijdemuseum, drie kwartier fietsen naar het Brabantse dorpje Wouw. Hartstikke zwart: iedere week kreeg je een bruin envelopje mee naar huis, met een paar tientjes (gulden) erin. Een mooie oude Tomos schakelbrommer spaarde ik ervan bij elkaar. Later was het goed voor een grammetje wiet en een avondje bieren in de stad.

Een jaar of vier heb ik daar gewerkt, welkome constante in een anderszins vrij woelige tijd. Samen met A. stond ik in de theeschenkerij (koffie, appelgebak uit de vriezer en oud Hollands snoep). Daarna werden we gepromoveerd tot kassamedewerker, rondleider en zijderupsenverzorger. De muzak die in de gang bij de entree werd gedraaid zal ik nooit vergeten. Een ouderwetse tape op een oneindige loop. Hoe vaak ik die niet gehoord heb…

En wat is je vooral bijgebleven?

Het mooiste klusje was het zorgen voor de zijderupsen. Die beesten zijn verschrikkelijk gevoelig voor geurtjes, tocht, vocht, harde geluiden, kortom voor alles. Ze eten ook maar een ding, namelijk blaadjes van de Moerbeiboom. Het plein voor het museum stond vol met die bomen, en elke dienst begon dus met het plukken van mandenvol blad. Dat werd afgespoeld, gedroogd en voor de kleinste rupsen ook nog in stukjes geknipt. Van kleine zwarte stipjes werden de rupsen vingerdikke, sappige, witte reuzen. Creepy, maar toch ook een beetje je kindjes.

De vrijwilligsters die het museum runden waren ook de moeite waard. Ik herinner me de pinnige vrouw die niet kon ruiken en voor wie we als de dood waren. En de excentrieke oudere dame die de museumwinkel bemande. Bezoekers keken raar op als zij een van haar legendarische hoestaanvallen kreeg.
Het museum is uiteindelijk vrij plotseling gesloten. Het gerucht ging dat de directie er met het geld en de collectie vandoor is gegaan. We hebben ze in ieder geval niet meer gezien, ook niet op de afscheidsbarbecue die we met het voltallige personeel hielden in het gebouw. Gelukkig waren de rupsen er toen al niet meer. De geur en rook die zich door het pand verspreidde hadden ze vast en zeker niet overleefd.

Jouw beurt

Wil jij jouw eerste werkavontuur ook delen met onze lezers? Vul dan het onderstaande formulier in.

En maak er een mooi verhaal van zodat het voor de lezers ook leuk is om te lezen!

[gravityform id=”8″ name=”Jouw eerste baan” title=”false” description=”false”]

Zeg er maar wat van