Veilig en vertrouwd zit ik op drie hoog in het avondzonnetje te werken met mijn kop koffie en m’n macbook op mijn met zonovergoten balkon. Denkend aan de mensen die onverwacht en ongepland hun leven moesten geven voor een oorlog waar ze compleet buiten stonden. Zomaar, zonder persoonlijke reden uit het leven gerukt.

Het maakt mij verdrietig. Heel erg verdrietig. Er is zoveel ellende in de wereld, dat zelfs ik mezelf niet meer altijd veilig voel. En dat in het ‘welvarende’ Nederland. Maar los van wat ik persoonlijk voel wanneer ik in sommige wijken over straat loop, merk ik dat de wereld steeds verder achteruit gaat. Wat voor de één een heerlijke vakantie naar het prachtige eiland Bali moest worden, voor de ander een zakenreisje, werd voor ons allemaal een onvoorstelbare nachtmerrie. Een nachtmerrie waar we maar niet wakker uit kunnen worden.

De nationale dag van de rouw

Het is 2014, de tweede wereldoorlog is inmiddels meer dan een halve eeuw geleden. Ineens hebben we te maken met een oorlog die eerst zo ver van ons bed stond. Een vliegtuig vol passagiers is zonder pardon uit de lucht gehaald boven Oekraïne. Zonder een enkele overlevende. 283 passagiers, 15 medewerkers, WEG. 298 mensenlevens genomen, TWEE-HONDERD-ACHT-EN-NEGENTIG. Daar schrik ik van. Heel erg. Een oorlog waar we zo goed als niets mee te maken hebben, kost ons nu 194 Nederlandse mensenlevens. Niet dat de dood van Nederlanders erger is dan de dood van de mensen met een andere afkomst, maar wel 194 mensenlevens die heel dichtbij ons staan.

Een dag krijgen ze. Een dag

Waar ik zo bang voor ben is dat we dit verschrikkelijke nieuws over een week of drie alweer zijn vergeten. Ze verdienen zoveel meer. De overledenen verdienen veel meer dan 1 minuut stilte op 23 juli. Over de ramp nadenken valt me zwaar. Er over schrijven nog veel zwaarder. Ik kan me (gelukkig) alleen maar voorstellen hoe de achtergebleven dierbaren zich voelen. Over de angst van de passagiers en het personeel in de laatste minuten van hun leven nog maar te zwijgen.

FIFA viert feest

Op het moment dat wij allemaal stilstaan bij deze tragedie vieren de hoge heren van FIFA (je weet wel, die schaamteloze internationale organisatie die zich met voetbal bezig houdt) feest. Ze vieren feest met meneertje Poetin. De Poetin die schijt heeft aan heel de wereld en zijn eigen hachje koste wat kost aan het redden is. Misselijkmakend vind ik het. Het is wel duidelijk hoe de wereld inmiddels in elkaar steekt. Een voor allen? Allen voor een? Nee, ieder voor zich. Ik ben gelukkig niet zo. En zo zal ik, en hopelijk een heleboel lieve mensen met mij, niet worden. We zijn allemaal kinderen van de wereld, we hebben allemaal hetzelfde recht om te leven en niemand, NIEMAND, heeft het recht om andermans leven te nemen.

Zeg er maar wat van