O, wat een heerlijk weekend heb ik achter de rug: zon, zee, strawberry mojito en vriendschap. Wat wil een mens nog meer? Twee vriendinnen en hun twee mini-versies van 11, samen een weekendje naar zee.

En naar zee gaan, dat betekent vrijheid! Het was dus heerlijk loslaten geblazen. Terwijl de mama’s zich tegoed deden aan een cappuccino in de strandbar, gingen de meiden go-karten. En terwijl de mama’s druk aan het ‘werk’ waren (ja echt, we hadden wat reviewwerk te doen aan het boek dat we schrijven) gingen de meiden zwemmen. Natuurlijk tussen de vlaggen, en in het zicht van de badmeester. Maar toch, ze deden het zonder ons. IJsje hebben? Dat gingen ze zelf halen.

Het zijn natuurlijk geen kleuters meer, dat is zo. Toch kan ik het niet laten me zorgen te maken. Wat als, wat als, wat als? Om beurten springen mijn vriendin en ik op uit onze loungestoel om te controleren of ze nog wel in het zicht zijn, of alles oké is.

We genieten met volle teugen. Even later staan we op het balkon van ons appartement. De meisjes willen nog even gaan steppen op de wandeldijk. Ze hebben een gsm bij en duidelijke instructies. Wanneer ze buiten komen, kijken ze tegelijkertijd naar boven. ‘Zie je wel!’ zegt mijn dochter, ‘Ze staan te kijken’, waarop ze beiden met hun ogen rollen om dan op hun step te stappen. We kijken hen na, mijn vriendin en ik.

‘Hmmm,’ zegt de vriendin, ‘zouden wij van die helikoptermoeders zijn?’.

Wat is een helikoptermoeder?

Ik moest het even opzoeken, want ik had er nog nooit van gehoord. Echt niet. Maar ik was wel snel gerustgesteld. Op het internet circuleren verschillende definities, maar de meeste kwamen hier op neer:

Een moeder die als een bewakingshelikopter boven haar kinderen cirkelt. Een mama die alles in de gaten houdt, alle mogelijke obstakels uit de weg ruimt, alles perfect wil laten verlopen.

Het antwoord was dus ‘Neen, wij zijn geen helikoptermoeders’, want we proberen onze meiden duidelijk los te laten, al is dat niet altijd makkelijk. We willen natuurlijk wel dat ze veilig zijn. Als ik eerlijk ben, zou het veel makkelijker zijn om gewoon ‘Neen’ te zeggen wanneer ze iets alleen willen doen, maar dat doen we dus bewust niet.

De helikoptervader

Terwijl ik dit schrijf, komt Mr Lazy Bird over mijn schouder meelezen. ‘Haha, helikoptermoeders!’ zegt hij, terwijl zijn ogen verder over het scherm vliegen. En enkele seconden later schiet zijn stem de hoogte in: ‘Wat? Alleen gaan steppen terwijl jullie boven in het appartement waren?’

Dus neen, ik ben geen helikoptermoeder, maar mijn man wel…

Nu nog even kijken hoe ik daar mee omga. Heeft iemand misschien een handleiding te leen voor helikoptervaders?

X Lazy Bird

 

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.