Voor een opdrachtgever maakte ik een online statement over supermarktketens die de marketing van hun kindervoeding in de ban doen, vanwege de bijdrage aan een ongezonde leefstijl van veel kinderen. Een mooie mededeling, leek mij. Dat vond echter niet iedereen.

Na publicatie werd ik bijkans neergeknuppeld met comments als: “Belachelijke betutteling”, “Kunnen al die ouders geen ‘nee’ zeggen tegen hun kinderen, ofzo?!” en “Kan dit gezeik eens stoppen, ik bepaal zelf wel wat mijn kind krijgt!” als grovere variant.

Natuurlijk mag iedereen alles zelf bepalen. Het zelfbeschikkingsrecht staat hier sowieso niet ter discussie en God verhoede dat wij iets niet zelf mogen vinden. Daarom dit artikel want ík vind ook iets …

Beheurlijk bewust

Ik ben moeder van drie kinderen die gezond eten en leven. Zo’n moeder die vrijwel alles vers maakt, weinig aan suiker doet en geen enkele moeite heeft met “NEE” brullen in een supermarkt. Zelfs rustig haar kind daar rood aangelopen en stuiptrekkend op de grond laat liggen; hij is bekend met de weg naar huis. Mijn drietal weet ook precies wat ‘nee’ betekent. Nee dus.

Saaie waar

Ik vind mijn kinderen niet zielig; ze krijgen genoeg suiker en andere slechte stoffen binnen om met een beetje pech alsnog vroegtijdig om te vallen, want ik zeg ook heus wel eens ‘ja’. En als ze het bij mij niet krijgen dan krijgen ze het wel bij anderen. Zo komen ze de dag prima door met allerlei zaken waar ik geen weet van heb. Gelukkig maar. Want van overdrijven hou ik niet en van zwart-wit al helemaal niet. Met beleid en mate: saaie maar ware zaken.

Al die plaatjes

Kinderen kiezen voor mooie plaatjes, glanzende plaatjes, kleurige plaatjes, schreeuwerige plaatjes, Dora-plaatjes, K3-plaatjes en Cars-plaatjes. Op dit moment staan precies al díe plaatjes op de zoetste, slechtste en meest ongezonde producten voor onze kids. De koeken met een laag chocolade erop. De ijsjes van klodders room met snoep erin.

Haperende lijven

En ook al eten een heleboel kinderen dit misschien niet, nooit of in zeer beperkte mate; wij kunnen legers formeren van kinderen die wel al die ongezonde producten in te grote mate binnenkrijgen. Dit zouden povere en slecht functionerende legers zijn. Legers waarvan de soldaatjes te dik zijn, met een waardeloze conditie en een lichaam dat schreeuwt om het suikershot. Met lijven waarvan de organen zo hard moeten ploeteren om de boel op orde te houden, dat ze al moe zijn voordat de dag goed en wel begonnen is. Een leger vol soldaatjes die vroegtijdig dreigen uit te vallen.

Via het schap naar de slachtbank

Want er zijn ouders die inderdaad naarstig hun kar volgooien om van het gezeur van hun lieflijke bloedje af te zijn. Hele (groot)ouderlegioenen die er gewoon geen weet van (wíllen) hebben. Misschien zijn er zelfs ouders die zelf óók houden van die vrolijke Disneypracht die een beetje glans geeft aan hun bestaan. Wie zal het zeggen?

Niet iedereen zit in hetzelfde mentale schuitje of kan het zich permitteren steeds bezig te zijn met wat het beste is voor het lammetje dat hij of zij op de wereld heeft gezet. Deze lammetjes zijn al op weg naar de slachtbank voordat ze goed en wel kunnen lopen. Onbedoeld en ongewild, maar op weg zijn ze.

Betutteling of noodzaak?

Het – op zich prima – systeem dat in dit land draait, waarbij de meer-weldenkenden zorgen voor de minder-weldenkenden, de sterkeren voor de zwakkeren, loopt spaak op dit soort problematiek. Het zorgsysteem kraakt en kreunt onder alle ongezonde mensen die opgeknapt of opgevangen moeten worden.

Dus alles wat gedaan kan worden aan het bijbrengen van dit soort bewustzijn, het informeren van hen die nog niet genoeg weten of ze beschermen door het op voorhand weg te laten van verlokkingen: heel, heel graag!

Wat nou, ´betutteling´? Wat mij betreft bittere noodzaak!

2 reacties

  1. Dirk

    Dit weekend met de kids in overdekt zwembad… dan zijn het toch ook de papa’s en mama’s die suiker en vette hap niet laten staan. Inclusief het zichtbare resultaat 😨

    Beantwoorden
  2. Alexa

    Ha Dirk, dank je voor je reactie. Ja, precies dat is waar ik op doel. En als je het dan als kind moet doen met dat voorbeeld, is het dus heel goed dat andere stakeholders (ic de aanbieders van voeding) íets van verantwoordelijkheid laten zien. niet als betutteling maar als een goede stap. Hoe klein ook.

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van