Mijn 2 maanden in Frankrijk zitten er bijna op en het voelt alsof ik terug ga naar een ander leven…

Naast een berg fijne herinneringen, een telefoon die uitpuilt van nieuwe nummers, een koffer waarvan ik niet weet of ik ‘em nog dicht krijg en een gezonde, bruine teint ben ik ook wat levenslessen rijker. Lessen die ik wellicht niet geleerd had als ik deze 2 maanden in Nederland was gebleven. Lessen die ik graag met je deel, want waarom heb ik ze anders geleerd…?

1. Gras groeit niet harder door eraan te trekken

Een week voor mijn vertrek wist ik nog niet waar ik zou verblijven. Oké, ik had via airbnb een kamer geboekt voor de eerste 3 nachten om de stresskip in mijn hoofd gerust te stellen. Daarna zou het wel goed komen. Inderdaad, een paar dagen voor vertrek liet een Franse vriendin uit Biarritz weten dat ik alsnog bij haar kon blijven – er was onverwachts een kamer bij haar vrijgekomen. Een week voordat ik ook uit die kamer moest, ging ik bij vrienden op bezoek en kreeg ik ineens hun hele huis aangeboden, omdat schoonmama die week toch niet op de katten kon passen. Tijdens hetzelfde bezoek vertelde ik mijn verhaal aan een vriend van mijn vrienden, die mij prompt de sleutels van zijn appartement gaf, omdat hij de rest van de maand gepland had weg te blijven.

Ik heb me niet super druk gemaakt over mijn verblijfplaats(en) in Biarritz, maar stressvrij was ik ook niet. Toch wist ik dat stress mij niet zou helpen. Gras groeit nu eenmaal niet harder wanneer je eraan trekt. Ervoor blijven zorgen – met zon en water – dat helpt wel.

2. Gras bestaat uit meerdere sprieten

Onduidelijkheid over mijn verblijf betekende niet dat ik stil zat. Ik had maanden van tevoren mijn vraag om verblijf op Facebook aangekondigd. Weken van tevoren had ik couchsurfing.com vol gespamd met mijn plan (de Mindfulness School) en de vraag om een bed, bank of bedbank. Eenmaal in Frankrijk, maakte ik bij iedere nieuwe ontmoeting een opmerking als “Du coup, tu sais que je cherche un séjour…?” (Overigens, wist je al dat ik op zoek ben naar een verblijf…?).

De manier waarop ik uiteindelijk aan onderdak ben gekomen, had ik nooit kunnen voorspellen. Maar ik weet zeker dat mijn onophoudelijke rondvraag, verspreid via meerdere kanalen, er iets mee te maken heeft gehad. Ik beschouw het als de zon en het water voor mijn groeiende gras.

3. Geld groeit niet aan een boom

Tijdens mijn verblijf in Frankrijk werden mijn facturen ineens niet op tijd betaald en begon ik zelfs achter te lopen op uitstaande betalingen. Dan voelt het heel gek om te vertellen (bijna bekennen) dat je in het buitenland zit! Het resultaat van die bizarre situatie was dat ik mij besefte dat ik altijd al een gekke relatie met geld heb gehad. Ik speelde er graag verstoppertje mee: het ene moment verstopte geld zich voor mij, het andere moment verstopte ik mij voor geld (niet willen weten hoeveel ik nog had uit angst voor tekort). Naar Frankrijk gaan betekende geen vlucht voor dat gedrag, het legde die rare relatie juist onder een loep.

Ook hier werden mijn geduld en vertrouwen op de proef gesteld. Met als gevolg dat ik me enorm ben gaan verdiepen in het verdienen, behouden en investeren van geld – wat een heel leuk onderzoek blijkt te zijn! De tijd van verstoppertje spelen is voorbij, ik heb nu een volwassen relatie met geld.

4. Mijn eigen wortels

Als je denkt dat je verblijf in het buitenland betekent dat je ook ‘vakantie’ neemt van je eigen sores, think again. Jeetje, wat ben ik mezelf tegengekomen! Natuurlijk heb ik hier vrienden (gemaakt), maar een diepe vriendschap gaat verder dan een paar apéro’s (de Franse borrel). Soms had ik gewoon behoefte aan een dikke knuffel van een goeie vriendin. Tja, en dan zit er maar één ding op: zélf die goeie vriendin zijn! Door de voortdurende uitdagingen van in een ander land wonen en iets proberen te starten, heb ik mezelf nog beter leren kennen. Ik kan erg gemeen zijn tegen mezelf, maar gelukkig steeds minder. Want ik heb vooral bewondering voor mezelf gekregen. Voor hoe ik iedere (!) dag iets heb gedaan wat nieuw was en/of wat ik eng vond. Voor het zelf-onderzoek dat ik aan durfde te gaan naar mijn minder mooie kanten. Voor de Pauline die ik eigenlijk niet zo goed kende, maar die er blijkbaar altijd al was.

5. Alles verandert… de héle tijd!

De bovenstaande 4 lessen teruglezend, is er één ding zeker: alles verandert, voortdurend. Wanneer je het net zo naar je zin hebt, kan dat een teleurstellende gedachte zijn, maar als je even niet zo lekker gaat, is het troostend. Hoe dan ook, verandering is er toch. Daarom ben ik zo blij met het NU. Want NU is het enige moment dat telt, het verleden en de toekomst bestaan alleen in gedachten. En NU ben ik gezond, blij, en tja, wie weet waar ik ben op het moment dat jij dit leest…?

Ik wil je in ieder geval bedanken voor het besteden van jouw NU aan het lezen van de beschrijving van mijn NU! Laat je me weten wat je eraan hebt gehad?

Zeg er maar wat van