Wanneer ben je een kanjer? Als je een ernstige ziekte hebt overwonnen of als je besluit om voor kwaliteit van het leven te kiezen? Volgens mij maakt dat geen verschil.

Tijdens mijn vakantie heb ik het boek ‘Beter’ gelezen van Maarten van der Weijden waarin deze vraag ook naar voren kwam. Sinds dat ik zelf borstkanker heb gehad, heb ik eigenlijk altijd films en boeken over kanker vermeden. Gegarandeerd dat ik continu de ogen uit mijn hoofd jank, omdat ik zoveel in het verhaal herken. Ondanks dat het inmiddels zes jaar geleden is werken de traanbuisjes nog altijd prima als het hierover gaat. Toch heb ik op een gegeven moment ‘Komt een vrouw bij de dokter’ gezien. De film was al erg genoeg, dus het boek laat ik nog maar even links liggen. Totdat mijn fysiotherapeute het boek van Maarten van der Weijden aan me voorstelde. Het is geen zielig verhaal, maar een visie op het leven. Daar wilde ik me wel aan wagen.

Maarten van der Weijden

Voor degenen die het verhaal van Maarten niet kennen, dit is het in een paar zinnen. In 2001 kreeg hij op 20-jarige leeftijd de diagnose Acute Lymfatische Leukemie. Na een lange periode van behandelingen en revalidatie pakt hij zijn passie weer op: zwemmen. Door keihard werken wint hij zeven jaar later in 2008 Olympisch goud op de 10 kilometer zwemmen in open water. Tot op de dag van vandaag is Maarten de enige die kan zeggen dat hij Olympisch kampioen geworden is nadat hij kanker heeft overwonnen.

Positief blijven of vertrouwen op de wetenschap?

In zijn boek vertelt Maarten zijn verhaal vanaf het moment dat hij de diagnose kanker krijgt tot en met het moment dat hij Olympisch kampioen wordt. Wat mij vooral aansprak in het verhaal is zijn visie op zijn ziekte en de behandelingen. Op het moment dat je ziek blijkt te zijn vertellen mensen om je heen dat je ‘positief moet blijven, want dan ga je het zeker halen’. Nou, ik geloof niet dat je het met positiviteit alleen redt. Ik denk dat veel mensen zich nog goed de situatie van Sylvia Millecam kunnen herinneren.

Tuurlijk helpt het als je positief bent. Met een negatieve instelling worden de zware behandelingen alleen maar nóg zwaarder. Maar het is de wetenschap die ervoor zorgt dat de tumor verdwijnt en je uiteindelijk beter wordt. Tenminste, als je het geluk hebt dat de behandeling aanslaat. Niemand kan zeggen dat Sylvia Millecam wel genezen zou zijn als ze de voorgeschreven chemokuur en operatie had ondergaan. Ze zou in ieder geval wel een kans gehad hebben.

Vechten? Hoe dan?

Ook een veel gehoorde opmerking: “Je moet wel vechten hoor!” Euhm, hoe dan? Moet ik de tumor in elkaar slaan met een honkbalknuppel? Als dat kon had ik het gelijk gedaan. Als je de behandelingen ondergaat dan ben je volgens de maatschappij aan het vechten. Wat als de vooruitzichten zo slecht zijn en de behandelingen er alleen maar voor zorgen dat de kwaliteit van leven gewoonweg ruk is voor de resterende tijd die je nog hebt? Kies je dan om te ‘vechten’ of voor kwaliteit van leven? Waar je ook voor kiest, in beide gevallen ben je nog steeds een kanjer.

Ben ik nou een kanjer?

Op een gegeven moment omschrijft Maarten in zijn boek dat hij wordt aangesproken door een dame die borstkanker heeft overwonnen met de woorden: “Ik ben net als jij een kanjer”. Het antwoord van Maarten? “Dat klopt, maar iedereen is een kanjer.”

Als ik mijn omgeving moet geloven dan ben ik ook een kanjer. Gezegend ben ik met een groep trouwe en lieve vrienden, vriendinnen en familie om me heen die me dat eens in de zoveel tijd vertellen. Zelf zie ik dat namelijk niet zo. Ik heb gedaan wat in mijn ogen de beste optie was. Vertrouwen op de doktoren, de behandelingen ondergaan en genieten van iedere dag die me gegeven werd. Dat laatste doe ik natuurlijk nog steeds! Wat jouw manier ook is om met vervelende situaties om te gaan, onthoud in ieder geval één ding: JE BENT EEN KANJER!

Zeg er maar wat van