Het is iedere ochtend het eerste waar ik aan denk als ik wakker word en iedere avond het laatste wat door mijn gedachten schiet als ik ga slapen. Elke seconde, elke minuut, elk uur, elke dag ben ik ermee bezig en de pijn is altijd voelbaar. 

Nee, sorry, ik ben er nog steeds niet overheen.

Kogels ontwijken

Ruim twee weken geleden stonden mijn man en ik tijdens onze huwelijksreis op ons gemakje naar het vuurwerk van Quatorze Juillet te kijken. Tien minuten later renden we voor ons leven en schreeuwde mijn kersverse echtgenoot tegen me dat ik laag moest blijven om de kogels te ontwijken. Ik voel nog dagelijks de paniek die ik ervoer toen hij me zei niet naar de dode lichamen op de weg te kijken. Ik zie de gezichten van de slachtoffers zodra ik mijn ogen dicht doe en ik weet nog precies wie er met ons mee vluchtte toen de truck ons gepasseerd was.

Dus nee, ik ben er nog steeds niet overheen.

Verscheurd door schuldgevoel

In Nederland werden we opgewacht door tientallen geweldige mensen die ons, daar waar ze konden, steunden. Met onze ouders, (schoon)broer en (schoon)zus voorop. Er is geen moment geweest dat we er niet over konden praten en de steunbetuigingen die via internet bij ons binnenkwamen, voelden letterlijk als een warm bad.

Maar op manlief na, is niemand erbij geweest. Wie begrijpt mijn schuldgevoel, waar ik door word verscheurd? Wie geeft er antwoord op de vraag waarom ik opgevreten word door de pijn die ik voel omdat ik wel naar huis mocht en de kindjes van 4 jaar oud die ik heb zien liggen, nooit meer opstaan? Wie vertelt mij hoe ik weer moet lachen zonder dat ik mezelf straf, omdat lachen in mijn ogen enorm egoïstisch is? Er zijn tientallen, honderden gezinnen die door deze aanslag ook niet meer kunnen lachen, waarom zou ik dat wel doen?

Nee, ik ben er nog steeds niet overheen.

Waar komt de truck dit keer vandaan?

Door een drukke straat lopen of in de metro stappen zonder angst zit er niet meer in. In iedereen zie ik een potentiële dader. Ik durf niet meer met mijn rug ergens naar toe te staan en op straat kijk ik steeds achterom. Waar komt de truck dit keer vandaan? Ik draag geen sandalen of hakken meer, omdat ik wel weg moet kunnen rennen als dat nodig is. En als ik in de metro zit, wil ik precies zien wie er in- en uitstapt. Nergens voel ik me meer veilig. Alleen de muren van mijn eigen huis kunnen me een beetje ontspanning geven.

Nee, ik ben er nog steeds niet overheen.

Slachtofferhulp

Sinds twee weken staan we onder toezicht van Slachtofferhulp en dat geeft ons houvast. We passen in een hokje en dat is een fijn gevoel. Onze begeleider doet er alles aan om me in te laten zien dat schuldgevoel niet nodig is, dat genieten van het leven nog steeds mag. Hij praat op me in om de gevoelens die ik nu nog wegstop, toe te laten.

De aanslag heeft me gebroken, mijn ziel in 100 miljoen stukjes geslagen. De geestelijke pijn slaat op mijn lichaam en ik krijg hoofdpijn en een druk op mijn borst. Ik weet dat er mensen zijn die het niet begrijpen. Sterker nog, ik wil niet dat ze het begrijpen. Wat mijn man en ik hebben meegemaakt moet je ook niet willen begrijpen. Ik vraag niemand om te voelen wat ik voel. Het enige wat ik zou willen, is dat niemand vergeet dat wij dit hebben meegemaakt.

En vraag me vooral niet of ik het al verwerkt heb. Want nee, ik ben er nog steeds niet overheen.

3 reacties

  1. Nicole

    Wat ongelofelijk heftig. En wat ongelofelijk raar dat mensen dat wel van je verwachten. Ik ben er niet bij geweest dus ik kan me nooit volledig voorstellen hoe het is geweest. Maar wat ik me wél kan voorstellen is dat je dit je leven lang meedraagt. Het zal hopelijk door de begeleiding en therapie niet meer zoveel angst en verdriet en schuld oproepen over een tijdje. Maar het zal nooit meer weg gaan. Veel sterkte!

    Beantwoorden
  2. Michelle

    Mooi blog heb je geschreven, wat een heftige dingen heb je meegemaakt. Ik gun je alle tijd die je nodig hebt om te herstellen. Neem vooral jezelf serieus in wat jij nodig hebt en wat goed is voor jou. De buitenwereld gaat verder en vindt er sowieso van alles van. Maar het is jouw leven. Ik spreek helaas uit ervaring. Door mishandeling in mijn jeugd heb ik een post traumatische stress stoornis ontwikkeld. Mensen begrijpen meestal niet dat je je daar niet overheen kunt zetten omdat ze niks zien aan me.
    Ik wens je heel veel moed en hoop toe.

    Beantwoorden
  3. Lucy

    Emdr hielp mij goed bij mijn post traumatische stress stoornis. Wellicht is dit een idee voor jou? Sterkte ermee.

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van