Mijn wens is kleding te dragen waar niemand voor lijdt. De kledingindustrie is een belangrijke werkgever voor vrouwen. Helaas komen uitbuiting en slechte werkomstandigheden te vaak voor. Zo kun je je steentje bijdragen.

Nogal onwetend googelde ik heel internet af voor kledingmerken zonder smetje. Mooie kleding, van goede kwaliteit en ook nog gemaakt door mensen die een fatsoenlijk salaris en een menswaardige behandeling krijgen. Ik had net een dure broek gekocht in een nette damesmodeszaak. De goedkope trendy keten laat ik links liggen, want zulke goedkope kleding moet wel slecht zijn. Goed bezig dus.

Pronken met eerlijke kleding

Al googelend vind ik Rank en Brand. Voor allerlei producten geven ze per merk scores. Mijn dure broek komt niet voor in hun ranglijst. Waarschijnlijk een te klein label en in elk geval niet erg fatsoenlijk, anders hadden ze er vast wel mee gepronkt in hun etiket of op deze website. H&M scoort een B; ze zijn goed op weg. Er zijn ook dure merken die een D score krijgen. Rank a Brand geeft bij de D-score aan: koop dit merk niet, ze doen niet hun best om verbetering in de sector door te voeren. Ah, goedkoop betekent niet meteen hetzelfde als notoire uitbuiting.

Wirwar van malafide onderaannemers

Via de Soroptimsten, een vrouwennetwerk dat zich inzet voor de verbetering van de positie van vrouwen, krijg ik een uitnodiging voor een lezing over de kledingindustrie. Jos Huber vertelt ons over haar werk voor Buitenlandse Zaken voor betere werkomstandigheden. Verwachtingsvol kom ik naar de lezing in de hoop naar huis te gaan met een lijst met goede kledingmerken. Zo eenvoudig is het helaas niet. De kledingindustrie bestaat uit een keten van allerlei bedrijven. De naaiateliers zijn daar slecht één onderdeel van. Ook in de textielindustrie, waar de stoffen geweven en geverfd worden, zijn de omstandigheden slecht. Het is een wirwar van malafide onderaannemers waar moeilijk zicht op te houden is.

Meer salaris en nog steeds straatarm

Niet elk succes is een verbetering voor de arbeiders. Jos vertelt dat bij een salarisverhoging de huren in de krottenwijken met eenzelfde bedrag omhoog gaan. De arbeiders blijven even arm. Om de omstandigheden echt te verbeteren, is ook de medewerking van de lokale overheid nodig. Huurbescherming, gezondheidszorg, scholing, alles hangt met elkaar samen en op alle fronten zijn de omstandigheden slecht. Het is zo triest. Eerlijk gezegd weet ik dan liever niet onder wat voor ellendige omstandigheden mijn kleding gemaakt is en geniet ik onwetend van mijn jeans die zo lekker zit.

Grote kledingmerken niet de slechtste

Maar gelukkig is Jos optimistisch. Ze vertelt dat de grote kledingmerken het lang niet slecht doen. Ze zijn gevoelig voor een goede reputatie en bereid mee te werken. Je bent dus niet aangewezen op dure kledingmerken. Sowieso is het arbeidsloon en het productieproces niet de grootste kostenpost bij kleding. Het grootste deel van de kosten besteden de kledingmerken aan promotie. Productiekosten zijn een klein percentage van de kosten. Iets hogere productiekosten blijft een klein percentage.

Geef je steun voor betere omstandigheden

Kleding waarbij niemand is uitgebuit, is op dit moment een utopie. Als je het al vindt, krijg je er nog geen kledingkast voor je hele gezin mee gevuld. Bovendien is het systeem complex. Met hele kleine stapjes is er wel wat te winnen. Door bijvoorbeeld de stichting Rank en Brand te steunen. Volgens de website:

“Rank a Brand is opgericht om consumenten te helpen verantwoorde aankoopkeuzen te maken en om merken te stimuleren om duurzaam, maatschappelijk verantwoord en transparant te worden”.

Loon om van te leven

Er zijn  meer organisaties die zich op allerlei manieren inspannen om stap voor stap de omstandigheden te verbeteren. De stichting Schone Kleren is een internationaal platform voor organisaties die zich bekommeren om de omstandigheden van arbeiders in de kledingindustrie. Zij zetten zich onder meer in voor het betalen van “living wages”. Een “living wage’ is een loon waarmee je daadwerkelijk de allernoodzakelijkste levensbehoeften zoals eten, onderdak, gezondheidszorg en scholing kunt betalen. Nu is dat salaris vaak lager. Werken en er niet van kunnen leven.

Mijn steun hebben ze. Al is het misschien een druppel op de gloeiende plaat. Voor iets wat ik dag in dag uit gebruik en waar 30 miljoen mensen, voornamelijk vrouwen, keihard voor werken, is dat het minste wat ik kan doen.

Wat denk jij, heeft het zin om op deze manier te helpen of moeten we accepteren dat wij er niets aan kunnen veranderen?

Zeg er maar wat van