Quinoakutten, superfood-verslaafden en andere fitgirls nemen de social media over. En Amsterdam. Een gezonde leefstijl is hipperdepip. Met een dikke vette kater door de Mac-drive rijden is not done anymore. Voor sommige mensen is eten zonder zooi echter geen trend, maar gewoon doktersadvies.

Toen ik zes jaar geleden aankondigde dat ik geen vlees meer wilde eten, want vol met hormonen, antibiotica en ander onverklaarbaar spul, werd ik in huize Vink heel raar aangekeken. “Ook geen bitterbal? Eet je dan nooit meer een worstenbroodje?” Onvoorstelbaar, onmogelijk en 100 procent onuitvoerbaar. Inmiddels ligt er sinds een jaar (ik ging naar het vleeswalhalla Argentinië) weer af en toe een stukje goed vlees op mijn bord, maar de tijden met ongezonde(re) voeding zijn definitief voorbij.

Pre-diabeet zonder spuiten

Want nu zelfs mijn vader, carnivoor in hart en nieren, heeft aangekondigd geen vlees meer te willen eten, is er duidelijk het einde van een tijdperk aangebroken. Ik viel bijna van mijn stoel, schrok me een hoedje en ik plaste zelfs een heel klein beetje in mijn broek. Deze man, die met gemak een heel gehaktbrood naar binnen schoof, die niet eens naar binnen wilde in een restaurant zonder vlees op de kaart en die kikkererwten vooral als vissenvoer zag, eet geen vlees meer. De barbecue komt komende zomer de schuur niet meer uit en zelfs gerookte zalm vindt meneer niet gezond genoeg. ‘Eigenlijk moet je niks eten wat gerookt is, hartstikke ongezond man.’ Er is nog geen emoticon op de markt die kan uitbeelden wat ik dacht op het moment dat ik deze zin uit zijn mond hoorde komen.

Hij is dan ook een paar kilo te zwaar, en zijn cholesterol is wat aan de hoge kant, een wijs besluit dus. Nu is hij ook gezegend met een insulineresistente dochter, ik dus. Een pre-diabeet, nog zonder spuiten, maar inmiddels ook zonder toegevoegde suikers. En dus lees ik tegenwoordig meer etiketten dan tijdschriften en sta ik soms om elf uur ’s avonds mijn lunch te koken voor de day after. Quinoakut of niet, diabetes zal ik niet krijgen. En oja, ik wil ook wel weer eens ongesteld worden zonder eerst een stoot hormonen toegediend te krijgen, heerlijk.

IVF-klinieken en eisprongen

Hoe ik er achterkwam dat ik insulineresistent ben? Na twee jaar vrijwel niet ongesteld te zijn geweest, vond ik dat toch wel wat erg raar. Wat volgde? Lang verhaal kort: huisarts, gynaecoloog, ivf-centrum (niet voor reageerbuiskindjes, maar daar hebben ze de juiste onderzoeksapparatuur) en de uitslag: pcos. Poly cysteus ovarium syndroom, een verstoorde hormoonbalans die er onder andere voor zorgt dat ik geen eisprong krijg. De oorzaak? Bij tachtig procent van de mensen overgewicht, bij de rest erfelijkheid of zoals bij mij insulineresistentie. En dan zijn toegevoegde suikers opeens verboden.

Ik sta toch wel een beetje bekend als chocoholic en de term Bourgondiër vind ik mezelf ook wel staan. Maar van alle dagen knagen op een wortel word je geestelijk ook niet gezonder. Dus ging het roer om. Speltmeel, hennepzaadjes, zoete aardappelen, de hele versafdeling van de supermarkt heb ik mijn appartement in gesleept. De afgelopen weken heb ik meer uren in de keuken doorgebracht dan de rest van het jaar bij elkaar. Maar het resultaat mag er zijn. Ik heb recepten verzameld en bedacht waar een roofdier nog van gaat watertanden en mijn collega’s kijken rond lunchtijd verlekkerd naar mijn bord. Die boterham met hagelslag ziet er maar grauw uit naast mijn avocado-quinoa-creaties.

Er is leven na suiker

Mijn vader heeft nu ook het suikervrije dieet omarmd en Sinterklaas mocht de wortel voor zijn schimmel meenemen, maar wij zaten suikervrij aan tafel, inclusief een brownie als toetje. Het kan, kom maar op kerst! En dat een levensstijl zonder e-nummers en suiker nu door tout Amsterdam wordt aangehangen, komt mij wel goed uit. Want als ik dan een keer te druk ben om mijn lunch voor te bereiden of een tussendoortje te bakken, is er tegenwoordig op bijna iedere straathoek wel een biologisch cafeetje te vinden en heeft ook de oude vertrouwde Appie een superfood-afdeling. Eind deze maand vertrek ik naar Suriname en hoe je daar suikervrij kunt overleven is me nog een raadsel, maar dat zie ik dan wel weer. Ik ga nu eerst zelf hummus maken… en een wijntje drinken, want borrelen is nog altijd mijn grootste hobby.

3 reacties

  1. Ilham

    Goed stuk Floor! Weet je wat? Na ons gesprek heb je me aan het denken gezet. Het is eigenlijk zo gek niet, dat je pa dit suikervrije patroon ook volgt. Ik ben de laatste weken ook veel bewuster gaan eten.

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van