Je eerste baantje: iedereen heeft er eentje. Of het nou een krantenwijk was of achter de kassa bij een of andere keten, de kans is groot dat je je nog exact herinnert hoe dat was.

Wij horen graag jullie verhalen over je eerste job. Dat mag je eerste “echte” baan zijn of je eerste bijbaantje. Zolang je er een mooie anekdote bij hebt, plaatsen wij het op de site.

Dit keer het eerste baantje van: Bas Taart

Geboortejaar: 1973

Vertel, wat was jouw eerste baantje?

avafotokrophollerMaaien langs een snelweg

En wat is je vooral bijgebleven?

Mijn allereerste baantje was eigenlijk krantenbezorger. ’s Morgens vroeg Trouw en Volkskrant bezorgen in een dorp. Veel fietsen dus. Maar mijn eerste échte baantje was beter. Ik ging in Hagestein, een dorpje ergens onder Utrecht, voor de Gebroeders Van Der Lee werken. Althans, ik dacht dat het baantje beter was.

Dit bedrijf was (ik ben inmiddels 42, toen net 14, geen idee of ze nog bestaan) gespecialiseerd in het weghalen van onkruid en overtallige begroeiing van planten en bomen langs wegen.

Ik vond het geweldig. De eerste dag fietste ik vol goede moed naar het bedrijf, dat in the middle of nowhere lag. Eenmaal aangekomen parkeerde ik mijn fiets en een voorman (jawel, zo heetten die) vroeg me bits wat ik kwam doen.

“Nou meneer, ik kom werken,” reageerde ik monter. Hij wees naar een busje en zei dat ik daar dan maar in moest stappen. Met zijn andere hand, en terwijl hij praatte, probeerde hij een sigaar aan te steken.

In het busje zaten nog drie jongens. Die kenden elkaar en de chauffeur. Eigenlijk wilde ik intussen alweer naar huis, maar dat doe je niet natuurlijk, dus bleef ik zitten. We kregen te horen dat we langs de A27 onkruid gingen wieden en bomen gingen zagen.

Aangekomen op de plaats waar we moesten werken, onderwijl van allerhande ‘stoere’ leeftijdgenoten in de bus verhalen te hebben moeten aanhoren over wat ze allemaal wel niet met meisjes deden in het afgelopen weekend, kregen we zagen, elektrische zagen en andere powertools in onze handen. “Nou. Dit moet allemaal kort,” zei de voorman en we werden losgelaten.

We liepen de bosjes in en begonnen maar wat te maaien. kort is kost tenslotte, en we werden per uur betaald. Al snel had ik het bosje wel gezien en besloot langs de vangrail te gaan maaien. Niet in het minst omdat ik de vreemde eend in de bijt was en daarom niet direct het meest populair, eerder het minst.

Uiteindelijk zocht de rest me, want ‘waar is die jongen die ook nog eens Ringeling heet?’ Mijn achternaam was verbazend grappig voor 14-jarigen. Ze vonden me, al maaiend langs de vangrail. Eén van de jongens leek het leuk om een stuk boomstronk naar me te gooien. Ik weerde het af met mijn grasmaaier, die prompt in tweeën brak. Iedereen lachen.

Uiteindelijk was dit mijn eerste en laatste dag bij het bedrijf. De verhalen van de andere jongens, bekenden van de eigenaar, leken in niets op mijn verhaal. Ik werd ontslagen en van het terrein afgelachen.

Die avond heb ik gehuild. Een jaar geleden zocht ik echter enkele van de heren op op internet. Zij staan nog steeds met boomstronken naar elkaar te gooien, voor zover ze nog werken.
Uiteindelijk was dit, al was het maar een dag, een baantje dat ik nooit meer zal vergeten. Ik heb er meer van geleerd dan van veel andere dingen.

Jouw beurt

Wil jij jouw eerste werkavontuur ook delen met onze lezers? Vul dan het onderstaande formulier in.

En maak er een mooi verhaal van zodat het voor de lezers ook leuk is om te lezen!

[gravityform id=”8″ name=”Jouw eerste baan” title=”false” description=”false”]

Zeg er maar wat van