Het is een soort taboe: lichaamsversiering op de werkvloer. Ik heb het hier niet over enthousiaste make-up of piercings maar over tattoos. Voor de één een lust voor het oog, voor de ander een doorn er in.

Kleur me in

Persoonlijk vind ik ze prachtig, ik heb er zelf ook twee en binnenkort worden dit er meer. Echt, kleur me in! Ik vind het prachtig om te zien hoe mensen hun lichaam versieren met een teken of kunstwerk dat voor hun een bepaalde waarde heeft. Natuurlijk zijn er tattoos die echt lelijk zijn, gezet door een beunhaas of een ontwerp dat totaal niet goed uit de verf komt. Maar dan nog, het zou geen rol moeten spelen bij het waardeoordeel dat je over een persoon schept. Er zijn natuurlijk uitzonderingen; schunnige of kwetsende teksten en afbeeldingen zijn gewoon een no-go. Het spreekt uiteraard voor zich: je hoeft mensen niet onnodig te kwetsen of te choqueren.

Sociaal geaccepteerd, misschien, maar niet op de werkvloer

Ondanks dat het sociaal meer geaccepteerd lijkt te worden, blijkt het op de werkvloer nog een issue. Ik ging op onderzoek uit en stuitte op meerdere artikelen waaruit blijkt dat tattoos op de werkvloer verre van geaccepteerd zijn. Ze hebben nog steeds met een slecht imago te maken, met name op de arbeidsmarkt, zo blijkt uit stukken van NRC, De Stentor en Vacature.com.

Uit onderzoek van de Andrew R. Timming worden mensen met tattoos ‘vies en slordig’ bevonden (ik ben licht gekwetst). Zeker in meer conservatievere kringen lijkt het nog steeds een reden te zijn om iemand niet aan te nemen of er iets van te zeggen. Overheid, banken en restaurants (en dan niet de raw-food, quinoa-spelt-burgertentjes) lijken te schrikken van de ingekleurde mens. Het imago van de tattoo heeft nog steeds een crimineel randje zo blijkt het. Opvallend in dit onderzoek is dat vooral de oudere managers/recruiters de tattoos aanstootgevend vinden.

Cultuurverschil of generatiekloof?

Het klinkt wat mij betreft meer als een cultuurverschil dan een imagoprobleem! Alhoewel: in mijn omgeving, die zeker niet in de categorie ‘oud’ valt, wordt er ook niet altijd positief gereageerd. Wanneer ik mijn laatste tattoo idee spui word ik nog steeds van alle kanten gewaarschuwd: “Nee denk aan je toekomst!!!” “Zou je dat nu wel doen? Wat als een toekomstige werkgever…”. Het duurt denk ik wel even voordat het imago rondom tattoos verandert.

Tot die tijd maak ik me in ieder geval geen zorgen en geniet van mijn versieringen. En tsja als een bedrijf mij niet wil aannemen omdat ik een tattoo heb, dan wil ik daar niet eens werken. Je gaat mensen toch ook niet, niet aannemen omdat ze lelijke (naar jouw smaak dan) schoenen hebben? Of een voorkeur voor blauwe nagellak, gekke kapsel of fleurige outfits?

Ik ben benieuwd wat het imago van tattoos bij jullie is. Niet netjes op de werkvloer of gewoon een uiting van je eigen identiteit? Wat vinden jullie van ingekleurde armen, benen, handen, voeten en buikjes?

3 reacties

  1. Dirk

    Ik vind het prachtig. Niet allemaal zoals je al zegt, maar de echte art. Heb zelf ook ideeën/plannen. Zie het bij ons op het werk heel erg weinig. Het is wel een generatie ding denk ik op de werkvloer.

    Beantwoorden
  2. Irene

    “Wat vinden jullie van ingekleurde armen, benen, handen, voeten en buikjes?” Hebben, hebben, hebben! Meer, meer, meer… Dát vind ik er persoonlijk van! Ik ben marketeer bij een redelijk traditionele organisatie en ben, zoals mijn initiële reactie al suggereert, gek op inderdaad mooie lichaamsversierselen. Vorig jaar heb ik mijzelf een heup/bovenbeen tatoeage laten aanmeten, eentje waar ik zelf smoorverliefd op ben. Toen ik wist wat ik wilde en waar hij moest komen heb ik letterlijk verschillende favoriete rokjes en jurkjes gepast om te kijken hoe laag ze precies vielen. Met een zwarte Edding stift heb ik lijnen getrokken op mijn been, een dag voor de tatoeëerafspraak. Boven die streep moest ie blijven, tegen het advies van de tatoeëerder in weliswaar. Maar uiteindelijk heeft hij een mooie plaatsing gekregen en is hij voor niemand anders zicht baar dan voor degenen van wie ík wil dat ze ‘m kunnen zien. En tóch vind ik het jammer dat er zo’n stigma op rust.

    Een aantal van mijn naaste collega’s hebben er een sneak peak van gezien en de meningen zij heel erg verdeeld. Ik denk dat ze er vooral blij mee zijn dat ik hem toch wel te allen tijde bedek. Stomme is dus dat ik er echter niet graag op ‘veroordeeld’ wil worden. Ik vind het mooi, ik sta er volledig achter, en toch vind ik het dan lastig om te accepteren dat er mensen zijn die op basis van jouw inkt een mening over je hebben. Dus, tja, blijven bedekken en op zoek naar mooie plekken voor nieuwe tattoos die ik, voor bepaalde zakelijke gelegenheden eenvoudig bedekken kan.

    En anderzijds, ik denk dat ongetatoeëerde mensen over een aantal jaar wellicht in de minderheid geraken. Daarbij zal ook de generatie inktdragende 20-ers en 30-ers van nu zal ooit eens doorstomen naar managerial-roles, waardoor het zichtbaar dragen van tatoeages op de werkvloer wellicht in de toekomst vanzelf meer regel dan uitzondering wordt. Wie weet!

    Beantwoorden
  3. Rinegie

    Het ligt inderdaad aan de soort tatoeage , maar ik vind het jammer dat er nog steeds zo’n grote taboe op rust.
    Ook ik heb een tatoeage en geen kleintje… een bloeiende rode roos met de letters van mijn dochters op mijn rechterbeen en ik show hem met veel trots in dit weer!

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van