Confession. Ik was tiener in de jaren ’90. En ik was een alto.

Ik weet niet hoe het er tegenwoordig aan toegaat op middelbare scholen, maar in die tijd en bij ons op school had je kliekjes. Je werd in een hokje gestopt, of je nu wilde of niet. En daar legde je je bij neer. Je had kakkers, stuudjes, Johnny’s en Anita’s, boeren, gabbers (die droegen Aussies) en alto’s dus, waar ik toe behoorde.

Gwen Stefani in de jaren 90.

Gwen Stefani (No Doubt)  in de jaren 90.

Net als mijn mede-alto’s luisterde ik naar muziek van Garbage, Pearl Jam, No Doubt, Bush, Korn, The Offspring, Placebo, Lamb, Green Day (toen ze nog semi-punkrock maakten in plaats van de zoetsappige punkpop-troep die ze nu produceren), en verder naar alles wat voorbij kwam op Kink FM.

Sticky out of bed

Als 16-jarig meisje stond ik in de moshpit bij concerten van Guano Apes en De Heideroosjes. Crowdsurfen en stagediven werd toen nog veel gedaan en ik deed gretig mee. Ik had mijn akoestische gitaar verruild voor een basgitaar, heb misschien wel in tien verschillende bandjes gespeeld en had een desastreus zwak voor skaters (die fuckers braken altijd mijn hart.)

Wie kent Kim Verduyn nog?

Wie kent Kim Verduyn nog?

Ik droeg mijn haar kort en piekerig, zoals Angela Schijf het in die tijd rockte in GTST.Daar moest ik kauwgomachtige wax in doen (Fudge) voor de sticky out-of-bed-vingers-in-het-stopcontact-look. Ironisch genoeg werd deze coupe vele jaren later slecht gekopieerd door vrouwen op middelbare leeftijd die een lekker gek en pittig kapsel wilden.

Ik was het proefkonijn van mijn kapper. Heb mijn haar in alle kleuren van de regenboog gehad. Waaronder ook pastelpaars, een kleur die nu weer een trend is. Vond ik al hot voordat het cool was.

Een beetje punkie

Ik vond mezelf heel stoer, maar was natuurlijk gewoon een schattige bakvis als alle andere. Ik weet nog de legendarische reactie van de oma van mijn vriendje, toen ik haar voor het eerst ontmoette. Zijn ouders hadden haar gewaarschuwd voor de opmerkelijke nieuwe vangst van hun zoon ‘ze is een beetje punkie’.

Oma deed de deur open en nog voordat ik een stap over de drempel kon zetten, pakte ze mijn arm vast, deinsde een beetje terug om me goed in zich op te kunnen nemen en zei met haar typische Indisch/Gronings accent: “Zo meisje, laat me je eens even bekijken. Oh dat valt alles mee, ik had een hanenkam en kistjes verwacht!” Wat een schat.

Return of the Docs

Doc MartensIk moet die dag dat ik oma ontmoette mijn skateschoenen aangehad hebben, want kistjes had ik ook. Tenminste zo noemden mijn ouders mijn Dr. Martens. Het was het klassieke hoge model met een knalrode laklaag. Je moest wel alto zijn om ze te waarderen. De jeugd uit de andere kliekjes vond ze belachelijk maar ik heb ze helemaal opgedragen.

En nu, decennia later, kom ik ze ineens weer tegen op straat. En op tv. En in de bladen. De Dr. Martens zijn weer terug! In de meest fantastische kleuren en patronen. Maar dit keer zijn ze niet alleen voor de outcasts, maar helemaal hip en trendy. Ze worden gedragen door het soort meisjes dat zeventien jaar geleden hun neus ophaalde voor mijn geliefde rode kistjes. Die meisjes hebben natuurlijk geen idee, maar ik moet daar een beetje om grinniken.

Hedendaags Dr Martens-meisje - foto: Fashionscene.nl

Hedendaags Dr Martens-meisje – foto: Fashionscene.nl

Eerlijk gezegd bekijk ik de nieuwe trend ook een beetje weemoedig. Natuurlijk gun ik de nieuwe Dr. Martens-meisjes hun robuuste ironisch vrolijke schoeisel, maar waar zijn de rebellen gebleven? Volgens mij zijn ze er niet meer. Is de alto echt dood? Op het oog misschien wel, zeker als je de laatste paar jaar nog een editie van Lowlands hebt bezocht. Hoe mainstream wil je het hebben? Geen metal-zaterdag meer, geen hangende hanenkammen onderweg naar de campingdouches meer en geen mudslides meer. En al zeker geen crowdsurfers meer, want dat is verboden hoor!

Maar uiteindelijk vind ik het wel leuk dat de Dr. Martens terug zijn in het straatbeeld. Al is het maar om de herinneringen die ze bij mij oproepen. In die zin kan kleding hetzelfde effect hebben als muziek uit je tienerjaren. Ze brengen je weer even helemaal terug naar een bepaalde tijd of moment. Alsof je een oude bekende tegenkomt, dan wil je ook dat het goed met hem gaat.

Kennen jullie dit gevoel? Welke kleding van nu roept bij jullie herinneringen op aan je kinder-/tienertijd?

2 reacties

  1. Jennifer

    Ik draag ook al jaren Dr martens. Vroeger in mijn alto, gothic tijd droeg ik altijd skate schoenen van vans haha x’D Ik vind het zo jammer dat je tegenwoordig nooit geen alto’s, gothic’s en skaters meer ziet.

    Beantwoorden
    • Marieke Oosterom

      Ik draag nu nog steeds/weer Vans. Ze hebben tegenwoordig zulke gave patronen!
      En inderdaad jammer dat veel echt excentrieke mensen uit het straatbeeld zijn verdwenen.

      Beantwoorden

Zeg er maar wat van