De druk en de behoefte die we voelen om onszelf anders voor te doen dan we zijn, kan aanzienlijk zijn. We hebben namelijk niet geleerd dat we precies goed zijn zoals we zijn. Nee; het moet altijd anders en dan liefst een beetje beter.

Ik zeg ‘we’ omdat volgens mij niemand ontkomt aan dit fenomeen. Onze sociaal-culturele context ramt het er in: tijdens onze opvoeding, via ons onderwijs en in een maatschappij die overweldigend prestatie-gericht is. De nadruk ligt niet op het gegeven dat je goed genoeg bent zoals je bent. De boodschap is hoe je zou moeten zijn en zou moeten doen. Natuurlijk geloven we dat. En dus handelen we ernaar, ieder op zijn of haar eigen manier. Mijn verhaal hierbij is een verhaal van verliezen en terugwinnen.

Vreemdgaan

Onbegrip, loyaliteitsconflicten, dogma’s, gênes en afwijzingen: het zijn constant aanwezige ingrediënten voor momenten om vreemd te gaan ten aanzien van je ware zelf. Wie kent ze niet:

“Lieverdje, kom eens achter mijn been vandaan en ga lekker spelen met die kindjes. Kom, hou nou op met zo raar verlegen te doen. Spelen is leuk!?” Ik wil gewoon lekker thuis blijven met jou, pap, en dat jij mij dan een boekje voorleest maar ik kan nog niet zo goed praten dus probeer ik het met gedrag uit te leggen. Dat is kennelijk niet goed genoeg want je begrijpt me niet.

“Waarom trek jij zo’n gezicht terwijl alle anderen het leuk vinden? Stop alsjeblieft met dat ge-chagrijn en ga vanavond maar eens extra vroeg naar bed.” Nou mam, ik vind er gewoon geen reet aan maar dat wil jij niet horen en kennelijk ben ik de enige dus laat ik verder mijn mond maar houden anders verpest ik jouw dag, zucht.

“Knap zeg, dat jij die rekensom hebt opgelost zoals je dat hebt gedaan! Maar we gebruiken een andere methode, dus helaas moet ik de jouwe fout rekenen, dat snap je wel.” Nee, dat begrijp ik absoluut niet. Wat maakt het nou uit hóe ik van A naar B kom, als ik er maar kom, toch?! Maar goed, op mijn manier krijg ik een onvoldoende dus pas ik me aan.

“Leuk dat je meedeed met de extra training maar helaas kom jij niet in de selectie.”  Waarom zit ik er eigenlijk niet bij en de rest wel? Kennelijk zijn zij allemaal beter. Pfff eikels, ik wílde niet eens in die selectie.

 

Osho

Fake it

In die jaren die mij vormden (b)leek het niet-eerlijk zijn naar mezelf makkelijker dan dichtbij mezelf te blijven. Angsten verbergen met een schaterlach, zwijgen als ik zin had om te gillen, katten als ik eigenlijk wilde huilen en meppen als iemand te dichtbij dreigde te komen want dat voelde niet veilig. En steeds had ik ergens in mijn hoofd het gevoel dat er iets niet klopte. Het leven ging door, ondertussen waren ook de sociale media mijn leven binnengeslopen en deed ik vrolijk mee met het self(ie) pimpen en fakebooken. Heerlijk om zo op beeld te zien hoe er niets schortte aan mijn geweldige en succesvolle leven.

Right ..

Dodelijk vermoeiend en een one way ticket to hell. Ik voelde me niet gelukkig en miste iets, wist echter niet wat. De scheiding van mijn partner, vader van mijn drie kinderen, zou het antwoord brengen. Maar ook het ongelukkig zijn in mijn relatie bleek meer een symptoom dan de oorzaak. Een teken aan de wand: uiteindelijk zakte de wankele -want onechte- bodem waarop ik stond onder mij uit. En ik verzoop.

Fuck it

Het kostte wat maar godzijdank lukte het me ook weer boven te komen. In dat proces ben ik erachter gekomen wat er al die jaren misging en hoe dat neerkwam op slechts één simpel feit:

IK HIELD MEZELF PERMANENT VOOR DE GEK.

Toen dit kwartje eenmaal was gevallen, kon ik niet geloven hoe ik mezelf zo had kunnen belazeren al die tijd. Maar het maakte me niet boos, niet vertwijfeld noch verdrietig. Nee, het maakte me zielsgelukkig. Deze ontdekking die ik nu zo goed doorvoelde en waarmee ik mezelf terugvond. Ik besloot: Nooit.Meer.Fake.

The good, the bad and the ugly

Ik hou mezelf daaraan, zo goed en kwaad als dat gaat. Mijn uitingen, waar en op welke manier dan ook, zijn sindsdien een vertaling van mijzelf en niet meer die van een ander. Of het nou in een face-to-face gesprek, online of op de social media is. Mijn Tinder-profiel? Bevat vooral mijn onhebbelijkheden. Fuck the picture perfect! Met mij krijg je the good, the bad ánd the ugly. Want alleen dan klopt het.

Alhoewel, de ugly … de bijhorende foto’s zijn soms nog met een gezellig filtersausje overgoten. Zeker, ik ben pre-cies goed zoals ik ben. Én …. er is altijd ruimte voor verbetering. Dat ook.

9 reacties

  1. Pauline Siebers

    Prachtig beschreven Alexa! En weet je wat nog interessanter is: zelfs wanneer je het in dat voorbeeld van die rekensom wel goed had gedaan, dan werd je nog steeds geprezen om je gedrag en niet om wie je BENT… Dat is dan weer een van mijn laatste ontdekkingen, dat verschil 😉

    Beantwoorden
  2. Morgaine

    Ja die rekensom, dat heb ik dus echt meegemaakt inderdaad, het wel goed hebben, na uren puzzelen maar dan inderdaad… nee het is alsnog fout ook al is het goed. Dyscalculie had men nog niet van gehoord in de seventies… en daar word je ontzettend onzeker van in je latere leven, gelukkig word je ook weer ouder en wijzer en denk je inderdaad FUCK IT!

    prachtig en gefeliciteerd dat je nu een Urban chick bent, klinkt wel cool, hahaha

    X

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van