Hoe fijn is het om een warm netwerk aan vrienden te hebben?! Vrienden bij wie je altijd terecht kunt en waar je opgeladen en vol energie vandaan komt? Waarom dan toch blijven hangen bij die ene vriendin die eigenlijk alleen maar energie kost?

Ik hou van m’n vrienden, echt (love you guys!), maar ik heb ook de nodige rare, ongezonde en energieslurpende vriendschappen gehad. Van die vriendinnen waarbij het altijd éénrichtingsverkeer is bijvoorbeeld. Of van die vriendinnen waar je standaard met hoofdpijn vandaan komt. Of uitgeput. Dat je je afvraagt waarom je eigenlijk nog afspreekt en waarbij je jezelf erop betrapt dat je liever niet de telefoon aanneemt als ze belt. Maar ja, een vriendschap verbreken is ook weer zoiets….

Vraag jij je af of je ook in zo’n vriendschap zit? Er zijn wat tekenen aan de wand:

1. Ze heeft je echt voor alles nodig

Maar dan ook echt voor alles. Het lijkt wel alsof je een soort symbiotische relatie met elkaar hebt; onafscheidelijk. Dat lijkt in het begin misschien leuk, maar als iemand je altijd nodig heeft, wordt het al snel verstikkend.

2. Je komt er doodmoe vandaan

Van goede, gezonde vriendschappen krijg je energie. Het is altijd fijn om elkaar te zien. Uit onderzoek blijkt zelfs, dat goede vriendschappen cruciaal zijn voor je gezondheid. Als je dus elke keer doodmoe van die ene vriendin vandaan komt, en jullie niet de nacht hebben doorgehaald of een paar flessen wijn soldaat hebben gemaakt, dan weet je dat er iets aan de hand is. Deze vriendschap kost je energie en laat dat nou net niet de bedoeling zijn.

3. Je kunt niet echt jezelf zijn

Als je niet echt jezelf kunt zijn in een vriendschap, is het geen vriendschap. Als je het gevoel hebt dat je dingen niet kunt vertellen of dat je je anders (beter?) voor moet doen dan je bent, kun je beter nieuwe vrienden zoeken. Klinkt misschien hard, maar wat heb je aan een vriendin die jou niet accepteert zoals je bent?

4. Het gaat altijd over haar en nooit over jou

Herkenbaar? Vroeger vond ik het wel comfortabel om vrienden te hebben waarbij ik nooit aan bod kwam. Raar maar waar, ik vond het niet fijn als de aandacht op mij gericht was. En daarbij vond ik het gevoel dat ik nodig was, heel prettig. En reken maar dat het gewaardeerd wordt als je altijd een luisterend oor hebt. Later leerde ik gelukkig dat vriendschappen niet zo in elkaar zitten. Echte vrienden willen weten hoe het met jou is. Ook als het even wat minder met je gaat.

5. Ze is passief-agressief

Als er iets is waar ik slecht tegen kan, zijn het wel mensen die passief-agressief zijn. Mensen die nooit zeggen waar het op staat, die de verantwoordelijkheid buiten zichzelf zoeken, afspraken of moeilijke gesprekken uit de weg gaan, achter je rug om over je roddelen. Dan maar liever af en toe ruzie. Of te bot, recht voor z’n raap, zeggen waar het op staat.

6. Ze is niet te vertrouwen

Vertrouwen is misschien wel de basis van elke vriendschap. Op echte vrienden kun je bouwen. Die vertellen bijvoorbeeld niet door wat je hen in vertrouwen vertelt. En je kunt altijd bij ze terecht als er iets is. Ik weet niet hoe het met jou is, maar als een vriend mijn vertrouwen beschaamt, vind ik het heel moeilijk om daar overheen te stappen. Soms lukt dat wel, maar soms is het vertrouwen gewoon echt weg en kun je beter de relatie verbreken.

Veranderen of verbreken?

Is verbreken dan het enige wat je kunt doen als je zo’n vriendschap hebt? Soms zit er niks anders op. Heb je al 100 keer geprobeerd het gesprek aan te gaan over de aspecten van jullie vriendschap die je moeilijk vindt. En snapt ze het nog steeds niet. Soms is dat, gek genoeg, ook wel prima. Als er genoeg overblijft wat de vriendschap leuk maakt, kun je er natuurlijk altijd voor kiezen om bevriend te blijven. Maar als het je echt te veel kost en de balans steeds de verkeerde kant opslaat, is het tijd om afscheid te nemen. Liefst zonder slaande ruzie, hoe moeilijk dat ook is (mensen die mij kennen weten dat mij dat niet altijd is gelukt), maar door vriendelijk doch streng afstand te nemen.

Accepteren? Soms kun je niet anders…

Niet dat het makkelijk is om afstand te nemen van een vriendschap (of van een ander soort relatie). Maar soms kun je niet anders dan accepteren dat het er niet in zit, dat jullie vriendschap nooit zal veranderen. Jij kunt immers niet iemand anders veranderen. Je hebt alleen maar invloed op je eigen gedrag en je eigen leven. En dat is ook wel zo gezond. Want wat voor vriendschap heb je met elkaar, als je de ander alleen maar wilt veranderen?

Ik ben heel benieuwd hoe jij hier mee omgaat. Heb je ook wel eens dit soort vriendschappen gehad? Hoe pakte jij die situatie aan? 

één antwoord

  1. Els

    Komt ook voor in de hij-vorm, overigens! O zo herkenbaar! Aan het eind van de avond zegt hij of zij ‘dit heeft me zoveel deugd gedaan’ en jij hangt met je tong op je tenen en kan geen pap meer zeggen. Mijn strategie? Doseren en soms breken…

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van