Ik ben verslaafd. Verslaafd aan nieuwe berichten. Verslaafd aan likes of dislikes. Verslaafd aan het showen van mijn geweldige en soms niet zo geweldige leven. Ik ben verslaafd aan Facebook….

Terwijl ik dit typ realiseer ik me dat het ontzettend triest klinkt. Tegelijkertijd weet ik dat ik niet de enige ben. Het smartphone gebruik neemt toe en daarmee ook de ‘easy access’ tot social media. Volgens diverse onderzoeken is 3-4% van de jongeren verslaafd aan social media. Hoewel ik volgens de definitie jammer genoeg niet meer binnen deze doelgroep val, ben ik toch schuldig aan overmatig gebruik van mijn geliefde Facebook. Gelukkig is ook 1% van de volwassenen verslaafd en dus ben ik echt niet alleen.

Do you like me?

Ik heb geen idee waar het vandaan komt overigens. Het is niet zo dat ik in het dagelijks leven vrienden mis. Ik krijg ook echt wel genoeg aandacht van mijn man, kinderen, vrienden en collega’s. Waarom vind ik het dan toch leuk als ik heel veel likes krijg op een post? En waarom moet ik dat ’s ochtends in mijn bed al checken? Is het echt zo belangrijk dat iemand me ‘liket’?

Vrienden van vroeger

Het is ontzettend leuk dat je online weer mensen tegenkomt van vroeger. En ja, eens in de zoveel tijd haal je dan wat herinneringen op. Maar wordt het ooit weer zoals toen? Welnee! We komen niet meer op elkaars verjaardag, gaan niet meer met elkaar naar de kroeg en hebben tegenwoordig hele andere interesses. En de mensen van vroeger waarmee ik dat nog wel deel, zie ik ook daadwerkelijk. Of die bel ik eens in de zoveel tijd. Dus waarom toch elke keer die neiging naar Facebook?

Kind te koop

Sinds ik kinderen heb is mijn Facebookgebruik fors toegenomen. Mede door de komst van een iPhone. Want dat maakte alles nog makkelijker. Dus pronken mijn kids regelmatig op het net. Leuk voor de opa’s en oma’s en al die andere ‘vrienden’. Het is ook makkelijk, want ook familie die je niet zo vaak ziet omdat ze aan de andere kant van het land wonen, kunnen zo je kids toch zien opgroeien. Maar eerlijk gezegd, mijn kinderen hebben hier niet om gevraagd. Die hoeven niet zo nodig op dat internet. Ze weten niet eens wat het is. Maar als ze 16 zijn kunnen ze waarschijnlijk nog steeds die babyfoto downloaden waarbij ze tot over hun oren in de bieten zaten. En zeg nou eerlijk, dat had ik zelf ook niet leuk gevonden….

Privacy

Met ingang van dit jaar zijn alle regels stiekem weer veranderd. Nou ja, stiekem… Er is wel wat over gezegd, maar wie leest in vredesnaam die ellenlange lappen tekst met juridisch geneuzel. Ik dus niet. Toch hoor je steeds vaker mensen roepen dat het allemaal niet kan wat ze met je gegevens doen. Ik ben niet dom, maar eerlijk gezegd weet ik het nog steeds niet. Gewoon omdat ik geen zin heb om me daar in te verdiepen. Ik heb toch mijn profiel ‘veilig’ ingesteld? Alleen mijn vrienden kunnen alles van mij lezen. Toch? Of toch niet?

Cold Turkey

Ik zie ook wel in dat ik iets te vaak achter mijn telefoon zat. Als ik wakker werd, als ik gedoucht had, als ik had ontbeten, in de bus naar het werk en terug natuurlijk ook na een he-le dag werken en ’s avonds op de bank. Lekker gezellig… Nee, het kon echt niet meer. En mede dankzij een telefoon die anderhalve week kapot was, heb ik afgelopen week een rigoureuze beslissing genomen. De stekker gaat eruit. Ik heb mijn Facebook account opgezegd. Want niets werkt beter, dan er gewoon direct mee kappen…

Tik-tak

Maar ja, wat doen die lieve Facebook mensen nou… Opzeggen gaat natuurlijk niet zomaar. Je moet een verzoek indienen. Dan wordt je account gedeactiveerd. Maar je hebt nog 14 dagen bedenktijd. Ga je binnen die 14 dagen toch inloggen, dan wordt je verzoek verworpen en ben je weer volledig online met je vrienden. Ik kan je vertellen, ik vind het killing. Ik moet ook echt nadenken want heel veel andere apps zijn ‘geconnect’ met Facebook. Dus die kan ik ook even niet gebruiken. Maar welke waren het ook alweer…  Het is zo ontzettend suf, maar ik merk nu pas dat het echt een verslaving is. Ik ben toch iedere keer geneigd om even te kijken. NIET DOEN! En zo duren 14 dagen ineens ontzettend lang.

Lang leve offline

Toch is het fijner zo. Want het gaat elke dag een beetje beter. Ik kijk meer om me heen, zit niet meer constant met mijn neus op dat scherm.  En dan valt op dat ik echt niet de enige ben. ’s Ochtends in de bus… IE-DE-REEN! Mensen praten minder met elkaar. Thuis deed ik dat ook. Nu zitten we ’s avonds gezellig op de bank en hebben we, bewust, goede gesprekken. Of ik volg ineens die film helemaal. En al die 356 vrienden dan? De goede hebben mijn nummer en de rest…. Lekker rustig zo. Lang leve offline!

Herken jij jezelf in mij? Of juist niet? Ik ben benieuwd. Laat het me weten. Maar niet via Facebook…

3 reacties

  1. Miep

    Hoi hoi!

    Zeker een heel goed artikel, maar ik heb toch een vraagje (nou ja, het is meer een vraag om advies): hoe zit het nou met het hebben van Facebook puur voor je toekomstige werkgever? Eigenlijk wil ik het gewoon afsluiten, maar ja…ze kijken er wel op. En ik post helemaal niks, mijn laatste post is alweer een jaar geleden…ik heb heb maar hoogstens 30 vrienden.

    Ben ik nou raar, want het voelt toch wel alsof je het MOET hebben…. 🙁 Ik ben toch wel benieuwd naar jullie mening. 🙂

    Beantwoorden
  2. Annebe

    Oooh zo bekend verhaal!
    Na een paar weken twijfelen (zelfde reden als jij zo mooi beschrijft) heb ik vandaag mijn account opgezegt.

    Eugenlijk vreemd om verslaafd te zijn aan iets wat zo niet tastbaar, maar egostrelend is.

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van