Je eerste baantje: iedereen heeft er eentje. Of het nou een krantenwijk was of achter de kassa bij een of andere keten, de kans is groot dat je je nog exact herinnert hoe dat was.

Wij horen graag jullie verhalen over je eerste job. Dat mag je eerste “echte” baan zijn of je eerste bijbaantje. Zolang je er een mooie anekdote bij hebt, plaatsen wij het op de site.

Dit keer het eerste baantje van: Kim Nelissen

Geboortejaar: 1977

Vertel, wat was jouw eerste baantje?

Offerte-aanvragen-1Kamermeisje bij Hotel van der Valk in Eindhoven.

En wat is je vooral bijgebleven?

Kamermeisje klinkt best oké toch? Dat was het op zich ook wel. Het verdiende goed: 150% op zaterdag en 200% op zondag. En dus pakte ik als 19-jarige elk weekend de trein vanuit Utrecht, waar ik studeerde, terug naar mijn roots in Brabant.

Daar liep ik dan, in mijn afzichtelijk blauwe jurkje, met een kar vol linnengoed, wc-rollen, shampoo en niet te vergeten: het naaigarnituurtje. Van dat laatste lagen er na verloop van tijd overigens aardig wat thuis bij mijn moeder in het laatje. Ze waren zo handig voor op vakantie.

Op de gewone dagen was het een prima baantje. Je had met je collega een kwartier per kamer, dus echt heel veel tijd om eens goed onder het bed te stofzuigen was er gelukkig niet. Het ging als volgt: deur open, samen naar de bedden rennen, bedden uit elkaar trekken, het beddengoed eraf halen en nieuwe erop gooien.

Terwijl ik daarna met een rotgang de badkamer in vloog (onderste velletje van de wc-rol in een puntje vouwen en rol van de muur af!!!), poetste en stofzuigde de ander de kamer. Deur dicht knallen en op naar de volgende kamer. En dat dan ongeveer vier uur lang achter elkaar door. Ik ben overigens nog steeds erg snel met het poetsen van mijn eigen badkamer. Die routine gaat nooit meer uit je systeem als je duizenden badkamers hebt gepoetst.

Er waren bijzondere momenten: bijvoorbeeld toen we de kamer van Herman Brood mochten schoonmaken. Daar stond ‘ie dan met zijn zwart gelakte teennagels in de deuropening toen we aanklopten. Of we zo terug konden komen. Giechelend liepen we weg. OMG OMG, dat was Herman Brood! Een half uur later stonden we ons in zijn kamer te vergapen aan de restjes drugs die er nog lagen. Ik was (en ben nog steeds) een braaf meiske uit Aalst-Waalre, een dorpje bij Eindhoven, dus harddrugs zag ik alleen in de film.

Maar er waren ook mindere dagen. Dagen dat je jezelf vervloekte om het kiezen van zo’n kutbaantje. Bijvoorbeeld als er een hockeytoernooi in de buurt was geweest en de spelers de eer hadden om het halve hotel af te mogen breken. Urine in de pedaalemmer, braaksel op de grond, twintig flesjes bier met de doppen verspreid door de hele kamer. De hockeyers waren op een of andere manier altijd de ergste gasten.

Of van die dagen dat logés gewoon geen zin hadden gehad om de vijf volle condooms uit het bed te vissen. Dat leek ze blijkbaar wel een fijn klusje voor ons. Als we ze net te laat ontdekten, was de inhoud al op het laken gelekt.

Het absolute dieptepunt was echter die ene keer dat we de kamer binnenliepen en tegen elkaar zeiden: ‘Zoooo, daar heeft iemand net nog even een verse drol gelegd.’ Ik was van de badkamer dus ik zou de wc wel even doortrekken. Met mijn neus dicht. Ik ben geloof ik nog nooit zo snel een badkamer uit gevlucht als toen. Alles zat onder: de wc, het bad, de spiegel, de tegels aan de wand en op de vloer. Met wat? Met poep dus. Serieus? Ja echt. Ik denk dat de poepseks een beetje uit de hand was gelopen ofzo. Een andere verklaring konden we niet bedenken. Gelukkig werd er voor deze klus een professioneel schoonmaakbedrijf ingehuurd.

Al met al, kijk ik met veel plezier terug op alle avonturen die ik het Hotel van der Valk heb beleefd. Een kamer boeken, zal ik er echter nooit doen.

Jouw beurt

Wil jij jouw eerste werkavontuur ook delen met onze lezers? Vul dan het onderstaande formulier in.

En maak er een mooi verhaal van zodat het voor de lezers ook leuk is om te lezen!

[gravityform id=”8″ name=”Jouw eerste baan” title=”false” description=”false”]

één antwoord

  1. Lenneke

    O god, dit brengt weer herinneringen naar boven aan de tijd dat ik in het ziekenhuis werkte als schoonmaakster. Gelukkig maar één zomer, haha.

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van