Op een gegeven moment kom je op een leeftijd dat de ene baby na de andere geboren wordt in je omgeving. Bij ons is het momenteel een ware babyboom!

Vier vrouwen in mijn omgeving zijn (of waren inmiddels) zwanger. Bij een aantal van onze vrienden is het gezin compleet, en bij anderen gaat het waarschijnlijk niet lang meer duren voordat ze aan de tweede ronde gaan beginnen. De komende jaren gaan we vast en zeker nog wel een paar keer horen dat er weer iemand zwanger is.

En jij, heb jij al kinderen?

Ik ben 33, getrouwd, dus krijg geregeld de vraag of we kinderen hebben. Als mijn antwoord dan nee is, word ik in eerste instantie vreemd aangekeken met van die ogen die vragen of mijn biologische klok niet kapot is. Vervolgens vragen ze naar mij leeftijd om dan te zeggen dat ik nog tijd genoeg heb. Ook al vragen de ogen waarom ik in godsnaam niet met mijn man in bed lig om baby’s te maken.

Wel of geen kinderen? That’s the question.

Toen ik te horen kreeg dat ik borstkanker had, was ik bijna 27 jaar. Bij een paar vriendinnen waren op dat moment de eierstokken al flink aan het rammelen, maar bij mij nog niet. De ene dag wilden mijn echtgenoot (toen nog vriend) en ik wel graag een kindje en als we op zondagochtend om 13:00 uur uit bed rolden na een avond stappen, vonden we het wel prima zo met z’n tweeën.

Al snel na de diagnose werd duidelijk dat ik zou beginnen met chemokuren. Eén van de bijwerkingen is dat je onvruchtbaar kunt worden. Ook al had ik nu nog geen kinderwens, toch wilde ik wel de mogelijkheid hebben om later zelf hierover te kunnen beslissen. Maar na het gesprek met de gynaecoloog bleek dat er op dat moment niks mogelijk was. Overal was hormoonstimulatie voor nodig en tijd. Omdat de tumor hormoongevoelig was, was het geen optie om nog eens extra hormonen te geven. En tijd had ik ook niet. Ik móest aan de chemo’s beginnen. Het voordeel: ik was nog zo jong. Als ik klaar ben met de hormoontherapie (die vijf jaar duurt), zou ik nog tijd genoeg hebben om aan kinderen te beginnen.

Keuze die eigenlijk geen keuze is

Op dat moment werd de keuze voor mij gemaakt. Geen probleem, eerst alle behandelingen maar eens ondergaan en dan zien we weer verder. Totdat het einde van de vijf jaar hormoontherapie naderde en de arts met het bericht kwam dat het beter is dat ik nog vijf jaar doorga met die hormonen. Nog eens vijf jaar kunstmatig in de overgang met alle bijwerkingen. En dus nog vijf jaar wachten totdat we eventueel aan kinderen zouden kunnen beginnen. Dan ben ik 37 en begint de tijd wel te dringen. Zeker als je bedenkt dat chemo de productie van je eitjes aantast en ‘je eierstokken gemiddeld vijf tot tien jaar ouder worden’, zoals ze dat zeggen in het ziekenhuis.

Een optie is om tijdelijk te stoppen met de hormonen, proberen zo snel mogelijk zwanger te raken en dan gelijk weer beginnen als het kindje geboren is. Maar wil ik dat risico lopen? Je hoort te vaak dat de kanker terugkomt op het moment dat de vrouw zwanger is. Zeker als de tumor hormoongevoelig was. En bij mij was de tumor ook nog eens 100% hormoongevoelig. Bij 10% noemen ze een tumor al hormoongevoelig. Dat betekent dat 1 op 10 kankercellen reageert (lees: groeit) op je eigen hormonen. Bij mij reageerde dus élke kankercel op mijn hormonen. Voor mij en mijn echtgenoot reden genoeg om te beslissen dat er bij ons geen kinderen komen. In onze ogen hebben we eigenlijk geen andere keuze. De angst is vele malen groter dan de wens.

Moeilijk? Absoluut!

Het is absoluut een moeilijke beslissing geweest, maar voor ons wel de enige juiste. Voor ons is het geen keuze om mijn eigen leven in de waagschaal te leggen voor iets wat er nog niet is. En daar hebben we vrede mee. Neemt niet weg dat het altijd even slikken is als één van mijn vriendinnen of schoonzussen komt vertellen dat ze zwanger is. Maar ik ben wel altijd ontzettend blij voor ze. Dat staat absoluut buiten kijf. Adoptie hebben we ook nog kort overwogen, maar dat is niets voor ons. De kinderwens is niet sterk genoeg om die molen in te gaan. En eerlijk is eerlijk, ik heb mijn deel aan molens wel gehad de afgelopen jaren.

Happy met z’n tweeën

Weet je, we zien ook echt een leuk leven met z’n tweeën voor ons. We hebben totaal niet het gevoel dat ons leven incompleet is zonder kinderen. Het is goed zo. Leuke dingen doen, reizen, gewoon van het leven genieten! En we genieten met volle teugen van onze neefjes, nichtje en de kids van onze beste vrienden. De ouders zijn meestal wel blij als wij komen, want die gekke oom Ramon en tante Corina gaan wel mee ravotten, springen en spelen. Terwijl de ouders de kinderen na zo’n gekke dag naar bed proberen te krijgen, zitten wij met z’n tweeën met onze voeten omhoog op de bank uit te hijgen met een pilsje in de hand en proosten we op het leven. Ons leven.

Zeg er maar wat van