Ik had een droom. Ik leef nu die droom! En: ik kom mezelf tegen.

Nog maar drie maanden geleden beschreef ik hier mijn droom om een Mindfulness School in Zuid-Frankrijk te beginnen. Inmiddels ben ik er, in Biarritz, en leef ik mijn droom. Alles verloopt zoals ik verwacht en gehoopt had – op sommige momenten overtreft het zelfs mijn droom! Op één ding na. Ik zelf.

Het is hier fantastisch!

Van de geplande twee maanden zijn er nu drie weken verstreken. In die tijd heb ik tijdens een netwerkborrel voor het eerst mijn idee voor de Mindfulness School in het Frans (!) uitgelegd, fijne en behulpzame reacties gekregen, lijntjes uitgezet en veel nieuwe mensen ontmoet. Op de befaamde via-via-manier ben ik zelfs bij een geweldig optreden van Pharell Williams beland! Het weer is geweldig, ik kan bijna niet meer bruiner worden en ik weet de stranden van de locals te vinden (en die van de toeristen te vermijden). Vakantieman, het is hier fantastisch!

Waar ben jij in dit verhaal?

Het begon zo’n anderhalve week geleden, toen ik mezelf nog steeds in mijn arm moest knijpen om te geloven dat ik het toch écht voor elkaar had. Ik ging lunchen met één van mijn nieuwe vrienden, tevens een coach, en die stelde mij de ene vraag na de andere. Wat wilde ik precies bereiken met mijn droom? Voor wie deed ik het allemaal? Wat hield ik er zelf aan over? In Nederland had ik al zoveel van die vragen gehad dat de antwoorden als vanzelf uit mijn mond kwamen. Ik voelde me zeker en goed voorbereid. Totdat hij vroeg: Pauline, waar ben jij in dit verhaal? De antwoorden die als vanzelf kwamen, werden ineens vervangen door tranen.

Een knagend gevoel…

Om heel eerlijk te zijn kwamen die tranen niet helemaal onverwachts en voelden ze zelfs als een opluchting. Ik had tot op dat moment niet goed kunnen ‘aarden’. Ik was er wel, in Biarritz, maar ik kon niet optimaal genieten. Dat knagende gevoel dat er iets niet klopte werd bevestigd met een vraag die ik niet kon beantwoorden. Geen idee wat mijn plek in dat verhaal was. Ik voelde me lichtelijk verloren in mijn eigen droom. Was deze droom gedoemd een nachtmerrie te worden?

Oud zeer doet groeien

De uitleg voor hoe ik me nu voel gaat even te ver om zo één, twee, drie in een blog te beschrijven. Kort gezegd komt het erop neer dat ik nu worstel met oud zeer. Ik hoopte deze droom te kunnen bouwen op de as van die verwerkte pijn, maar het is blijkbaar nog niet klaar. Ja, dat is best frustrerend, maar ik vind het ook wel weer mooi. Het zelfonderzoek wat ik nu doe, doet mijn zelfbewustzijn groeien. Alles wat ik nu leer, kan ik (via de Mindfulness School) weer doorgeven. Want hoe kan ik anderen helpen in hun zelfontwikkeling als ik mijn eigen groei onderdruk?

Een les in zelfliefde

Ik neem dus verantwoordelijkheid voor mijn eigen groei en voor het feit dat het project Mindfulness School nu even verschuift naar het project ‘Pauline’. Tegelijkertijd moet ik er echt op letten dit niet meteen als een falen te bestempelen (“Oh help, iedereen verwacht een succesverhaal. Wat als me dat niet lukt?”). Een les in zelfliefde waar Jason Garner mij aan helpt herinneren:

I believe that our personal improvement, our taking responsibility for ourselves, and our efforts toward health and wellness are only truly helpful if those efforts bring about a change in the way we actually treat ourselves. “I take responsibility” must be tied to “I love myself,” which then must be immediately followed by an act of kindness toward ourselves.”

Kortom, dit is mijn droom en – op dit moment – mijn pijn. Ik kan boos op mezelf zijn dat ik mezelf nu in de weg sta, maar ik heb meer behoefte aan een knuffel. Dus ik oefen verder in de zelfliefde…

Ik ben benieuwd: wat gaat er door jou heen als je dit zo leest? Ben jij jezelf wel eens tegengekomen op het moment dat je niet verwachtte?

4 reacties

  1. chrisjestultiens

    Dag Pauline, erg moedig om zo openhartig te schrijven… en ja hoor! Ik kom mezelf nu loeihard tegen… Pijnlijk én mooi. Een kruispunt in het leven… Beter dan verder onbewust wat te ‘kabbelen’. Neem je tijd en wees mild voor jezelf…

    Beantwoorden
    • Pauline Siebers

      Dag Chrisje, dank voor ’t compliment en je bemoedigende woorden! En ja, helemaal mee eens: in plaats van onbewust verder te ‘kabbelen’, ben ik nu bewust bezig met alles wat ik tegenkom en dat voelt erg goed 🙂 Dus wens ik ook jou veel mooie ontdekkingen toe, terwijl je jezelf tegenkomt!

      Beantwoorden

Zeg er maar wat van