Hoe komt het dat ik hier nu ben?” vraag ik me af. Ik had té enthousiast gereageerd op de uitnodiging voor de zogenaamde ‘ladiesnight’, waar Absolutely Fabulous in première zou gaan. Nu zit ik er aan vast.

Verboden voor mannen?

Een damesavond, is dat echt verboden voor mannen? En wat is daar voor vrouwen eigenlijk leuk aan? Ooit was ik er getuige van dat een man die vrouwencafé Dot betrad, waar ik toen keurig aan de bar zat (wat deed ik daar toen?!) er onverbiddelijk uitgebonjourd werd. Opzij!

Deze aankomende damesavond zal eerder een commerciële dan een ideologische invalshoek hebben, bedenk ik me. En dat bevalt me heden ten dage eigenlijk beter. Oftewel, lesbisch zijn is geen keuze, dit in tegenstelling tot lesbische seks. Maar dit terzijde.

Op weg naar de ladiesnight

Het is woensdagavond: ladiesnight! Ik spring op de fiets richting een vriendin van vriendin Esther, met wie ik mee kan rijden. Bij het huis waar ik aanbel, doet een dame open die niet erg op Esther lijkt. “Uhm, goedenavond, ik ben op zoek naar Esther.” zeg ik wat schaapachtig. “Esther? Ik ken geen Esther.” De vrouw kijkt me aan alsof ze denkt dat ik een babbeltruc op haar kom uitvoeren. Maar ik heb me gewoon vergist. “Ze woont op de hoek, maar ik denk op een andere hoek.” zeg ik verontschuldigend en fiets naar de volgende hoek. “Hallo hoi, hoe is het?” Kus, kus, kus. “Ja goed, met jou?”

We rijden weg in de kleinste auto die er bestaat. Eigenlijk vind ik het eng, maar ik kan nu moeilijk zeggen dat ik toch maar met de trein ga.

Bont gezelschap

De ingang van de bioscoop is versierd met roze ballonnen, om de statafeltjes zijn roze doeken gewikkeld en er ligt een rode loper met heuse paaltjes en rode koorden. Is dat voor ons? Waarom dan? Kartonnen Patsy’s en Edina’s grijnzen naar ons.

Ik voeg me bij samengestelde gezelschap. Mijn beste vriendin staat zoals altijd te glanzen. Naast haar – ook ons gezelschap – staan een paar dames met kort, geverfd haar, ze dragen nepleren jackjes op miss Etam spijkerbroeken en makkelijke schoenen. Ik voel me niet thuis in dit kringetje, maar ik sta mezelf deze oppervlakkigheid niet toe. Vrolijk beantwoord ik de oprecht geïnteresseerd lijkende vragen van de grote vrouw met de rode lippenstift en de praktische cross-over tas. “Ja, het gaat goed met me, met mijn zus ook. Hoe is het in Almere?” Lang leve de sociaal wenselijke antwoorden.

Paarse dildo

We lopen richting roltrap en krijgen een glas prosecco in onze handen geduwd. De aangeboden snackjes laat ik voor wat ze zijn. Ik heb geen zin in het “is het vegetarisch?” circus. De dames om me heen happen er gretig in. Eenmaal boven meen ik te zien waar ladiesnight werkelijk op slaat. Er is een soort mini Libellezomerweek opgesteld. Althans, wat ik me er van voorstel, want daar ben ik zelf natuurlijk nooit geweest.

Herbalife (ik ben al gezond en slank), sieraden (lelijk), make-up (duur en lelijk), een magisch wallenwegwerkapparaat voor slechts 89 euro (ik heb geen wallen meer dankzij dokter Nio), een reclamestand voor een seksspeeltjesparty (‘De gastvrouw krijgt een spannende verrassing!’) waar pontificaal een paarse dildo tussen de inschrijfformulieren staat. En je kunt iets winnen, gezien de druk schrijvende dames. Ik hoef niets te winnen en ik drink met smaak mijn prosecco op.

Wijn en een goodybag

De film is fijn en grappig. Patsy en Edina vermaken ons al jaren en ook nu slagen ze daar perfect in. Na de film moeten alle vrouwen plassen. Er staan rijen voor de wc waar je u tegen zegt. Achter de bar schenken twee mannen wijntjes in. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat ze ons licht spottend bekijken, maar dat zal mijn eigen projectie zijn. Het kennelijk onvermijdelijke slotstuk van de ladiesnight is het in ontvangst nemen van de goodybag. De dames vliegen er op af. Ik krijg ook zo’n wit glanzend tasje met een wit koordje, gevuld met folders, kortingsbonnen, proefzakjes shampoo en chocolade.

Rare onderbroeken

Eenmaal thuis blader ik door het tijdschrift dat in het witte tasje zat. Ik ontdek dat er lingerie bestaat met vulling voor de billen.

Ladiesnight. Eigenlijk een soort kinderverjaardag voor volwassen vrouwen, met ballonnen, prik, een film, vriendinnetjes en stomme kinderen, ‘je wordt thuisgebracht’ met een zakje lekkers toe. Op dat rare ondergoed na dan. En toch, ondanks mijn weerstand, ga ik volgende keer misschien wel weer. Want stiekem vond ik het tóch wel leuk om kopje onder te gaan in de roze, rode en paarse sfeer. Verder niets aan mijn hoofd dan dat, dat is ook wel eens lekker. Ga jij ook mee?

Zeg er maar wat van