Zo na de feestdagen komt iedereen vaak met goede voornemens aanzetten.Mijn feestdagen eindigen pas na het eerste weekend van februari dus ik smikkel net wat langer door. Als je zoals ik wilt afvallen dan moet je sterk zijn. Sterk in een wereld vol verleiding. Sterk in een wereld waar het fastfood je om de oren vliegt. Fastfood in iedere vorm of maat. Van nuggets tot Big Macs, van Whoppers tot wraps.

Dying to be thin

Sinds mensenheugenis wil ik graag wat slanker zijn. Vroeger was ik slank hoor, mooi slank. Totdat ik onzeker werd. Het was een mooie lentedag in mijn negentiende levensjaar. Ik was druk bezig om mijn ‘modellenportfolio’ op te bouwen en ging richting Zwolle voor een shoot. Na zo’n negentig keer een flits in m’n bakkes te hebben gekregen wist de fotograaf te vermelden; “Sytse, je ziet er goed uit, maar je moet wel vijf kilo afvallen. Je moet om je eten denken.”

Ik dacht niet om mijn eten maar áán mijn eten

Het enige dat mij de volgende maanden bezig hield was eten. Vooral het niet mogen nuttigen ervan. Ik werd gek. Ik at twee dagen helemaal niets om vervolgens op dag drie me zo vol te vreten dat ik genoeg calorieën op had voor een volledige week. Om daarna weer twee dagen niet of nauwelijks te eten. Achteraf zie ik wel in dat het enorm dom was hoor. Maar ja, dat is achteraf.

Een topscore van 121 kilogram

Op een uitgeslapen zondagochtend, zo’n acht weken na de bewuste shoot in Zwolle, vond ik mezelf gehuld in alleen een slip op de weegschaal. Het rode wijzertje wees naar het getal honderdeenentwintig. HUILEN. Hoe ben ik zo dik geworden? En nog belangrijker: hoe kon ik het niet zien? Maar het belangrijkst: hoe kom ik weer van die extra kilo’s af? Van vijfentachtig naar honderdeenentwintig is een vreselijk groot verschil.

Zullen we jojoën?

In no time wist ik op een slechte manier op zevenentachtig te komen. Om daarna de drieënnegentig aan te tikken. Het jojoën was een feit. En zo ging het een tijdje; aankomen, afvallen, aankomen, afvallen. Om ziek van te worden.

En nu dan?

Inmiddels schommel ik met een kilootje of tien. In de zomer val ik tien kilo af, in de winter kom ik tien kilo aan. En daar heb ik vrede mee. Tot zover natuurlijk. Ik probeer goed en verantwoord te eten (zo ging ik laatst naar de Mc Donalds met een vriendin en ik at alleen een appel uit een zakje. What a proud moment that was) maar een zak Doritos moet ook af en toe mogen. Zolang ik maar bewust zoiets eet in plaats van omdat het kan.  Mijn zelfverzekerdheid is van een nulpunt weer enorm omhoog geklommen. Ik ben mooi zoals ik ben. Ik ben perfect zoals ik ben. En zo is het met jou ook, jij mooie vrouw!

één antwoord

  1. BlokA

    Heel mooi. En heel herkenbaar. En ja, we worden zo gepushed toch maar op die calorieën te letten terwijl je beter kan letten op alle (kunstmatige) toegevoegde geur-, kleur- en smaakstoffen die in dat zogeheten gezonde voedsel zitten.

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van