Ik ben Angelique. Ik heb Borderline.

Leven met een Borderliner; daar is genoeg zin en onzin over te vinden op internet. Leven met Borderline is de kant van het verhaal die door alle vooroordelen vaak wordt vergeten. We spraken hierover met Angelique (28) die op haar 18e de diagnose Borderline kreeg.

Waarom vertel jij je verhaal?

Ik heb vaak vervelende opmerkingen gekregen. Vooroordelen. Vaak gebaseerd op onwaarheden. Onbegrip. Ik hoop dat het vertellen van mijn verhaal iets kan veranderen.

Het moment van de diagnose

Ik vond het vreselijk. Ik voelde me een monster. Het was ook moeilijk om het allemaal een plek te geven. Aan de ene kant heb ik altijd wel het gevoel gehad dat ik anders was. Ik heb op internet van alles gezocht en gelezen om te ontdekken waarom ik dan anders was. Daar kwam ik ook informatie tegen over Borderline, waarin ik mezelf tot mijn grote schrik en afschuw herkende. Ik heb niet veel later de officiële diagnose gekregen.

Ik heb gelukkig veel steun van mijn vader gehad. Ik heb veel met hem gepraat over Borderline. Aan de ene kant heeft mijn vader wel een cursus voor omstanders gedaan, aan de andere kant is hij ook altijd kritisch gebleven. Niet zomaar iets aannemen. Het was meer een basis om over dingen te praten. Als in: ‘tijdens de cursus werd dit onderwerp besproken en dit werd erover gezegd. Voel je dat ook zo?’. Ik weet dat mijn vader in me heeft geloofd op de momenten dat ik niet meer in mezelf geloofde. Ik ben voor mijn vader ook altijd gewoon Angelique gebleven.

Helaas reageerden veel mensen anders. Ik had vier maanden een relatie op het moment dat ik te horen kreeg dat ik Borderline had. Ik heb mijn vriend toen zo ongeveer gesmeekt om me dan maar gewoon te vergeten. Best vreemd aangezien ik verlatingsangst heb. Geeft misschien wel goed aan hoe erg ik mezelf toen haatte alleen maar vanwege dat ene woord, Bordeline.
Altijd goed op kunnen schieten met zijn vader ook. Op de bank samen naar een DVD van Queen kijken. Toen kwam de klap ineens. Ik stond in de tuin een sigaret te roken en zijn vader kwam ook even roken. ‘Als mijn zoon straks thuis komt, dan maak je het maar uit. Mijn zoon kan wel wat beters krijgen. Borderline.’ Alles was ineens anders en daar was niet meer voor nodig dan één woord.

[pullquote]Alles was ineens anders en daar was niet meer voor nodig dan één woord.[/pullquote]

Leven met Borderline

Het is vooral heel kwetsbaar zijn. Angst hebben. Veel moeten vechten tegen onbegrip en vooroordelen. Ik heb onlangs nog een stomme opmerking gehoord. ‘Ik heb op internet gelezen dat mensen met Borderline impulsief zijn en dus vreemdgaan.’  Het is natuurlijk gewoon een rotopmerking, maar het is wel heel typisch.

De kenmerken van Borderline staan op internet. In de DSM IV, het handboek voor de psychiater. Iemand met de diagnose Borderline beschikt over minstens 5 van de 9 kenmerken die Borderline in de DSM IV heeft. Het is dus niet zo dat iemand met Borderline alle 9 kenmerken heeft. Dat kan wel, maar het hoeft niet. Verder moet volgens de DSM IV bijvoorbeeld het kenmerk impulsiviteit betrekking hebben op minstens twee gebieden én potentieel schadelijk kunnen zijn voor de betrokkenen. Dat kan op allerlei gebieden tot uiting komen. Kortom: zelfs als iemand met Borderline dus inderdaad het kenmerk impulsiviteit heeft, wil dat niet zeggen dat die persoon dus vreemdgaat. Het probleem vind ik dat de kenmerken van de DSM IV (die voor psychiaters is bedoeld) maar willekeurig op internet worden gegooid. En dat het nog altijd een taboe is. Niet over praten, maar alles op internet maar klakkeloos voor waarheid aannemen en verkeerd interpreteren dus.

Andere stomme opmerkingen die ik vaak heb gehoord: ‘Mensen met Borderline snijden zichzelf omdat ze aandacht willen.’  Absoluut niet waar. Ik vind de eerste dag van de lente dat ik echt niet meer met lange mouwen over straat kan nog steeds moeilijk. Alweer die vervelende blikken en opmerkingen.

Verder: ik moet me ‘niet aanstellen en niet overdrijven’. Het is voor anderen moeilijk te geloven dat mensen met Borderline het echt zo heftig voelen, maar dat is Borderline. Hoge pieken en diepe dalen.

[pullquote]“Alweer die vervelende blikken en opmerkingen.”[/pullquote]

Therapie en het zoeken naar balans maken leven met Borderline wel een stuk makkelijker. Ik weet inmiddels welke situaties ik moeilijk vind en dus kan ik daar rekening mee houden. Ik weet ook dat ik op een slechte dag soms een ‘kort lontje’ heb en bepaalde emotionele gesprekken beter even uit kan stellen in plaats van later de scherven op te moeten ruimen. Alles komt op die dagen gewoon nét iets harder binnen en ik reageer dan nét even iets heftiger.

Weten hoe Borderline werkt maakt een groot verschil. Weten wanneer het angst is die zorgt voor vervelende gedachten die maar niet willen verdwijnen, maakt vaak dat ik die gedachten kan verdragen. Ik weet dat ik dan niet naar die vervelende gedachten en emoties die ze oproepen moet handelen.

Zorgen voor voldoende rust. Als ik echt ontzettend moe ben, heb ik vaak niet de energie om tegen Borderline te vechten en al die vervelende gedachten uit te dagen. Het wordt uiteindelijk wel steeds makkelijker.

Anders denken. Ik heb besloten dat ik Borderline accepteer als een deel van wie ik ben en dat maakt het ook makkelijker om met alle vooroordelen om te gaan. Het is natuurlijk nog steeds vervelend. Ik heb alleen steeds minder de behoefte om er heel hard tegen te vechten. Als iemand me niet accepteert zoals ik ben… jammer.

Het dieptepunt

Het dieptepunt kwam een paar maanden na de diagnose. Ik ben vlak na de diagnose intern in behandeling gegaan. Ik vond het een hel. Altijd onrust. Veel erger nog: in de behandeling was de focus ontzettend negatief. Ik had natuurlijk al niet veel zelfvertrouwen en dat werd er daar zeker niet beter op. Ik werd steeds negatiever. Ook omdat ik wist dat genezen van Borderline niet mogelijk is… Ik deed mijn eerste zelfmoordpoging een paar maanden later.

Het keerpunt

Ik heb heel lang tegen Borderline gevochten. Ik kon het niet accepteren. Dat was eigenlijk geen optie. Toch heb ik op een gegeven moment besloten om het wel te accepteren. Als een deel van me. Accepteren én de dingen veranderen die ik wil veranderen. Ik denk dat ik uiteindelijk ook besefte dat ik mijn emoties echt niet allemaal zou willen veranderen. Als ik morgen wakker word en ineens minder intens zou kunnen voelen dan vandaag. Ik zou het niet willen. Het zou me ongelukkig maken. Het is ook mooi om zo intens te kunnen voelen. Ik vind de angst veel erger. Verlatingsangst. Daar heb ik nog steeds last van.

Ik weet nog dat een goede vriend me eens zei: ‘Angelique, mensen zijn net Lego. Opgebouwd uit allemaal verschillende stukken. Borderline is maar 1 klein stukje. Het is maar een deel van jou.’ Het accepteren van Borderline als een deel van wie ik ben. Een deel dat er ook altijd zal zijn. Leven met Borderline is niet makkelijk. Het is wel een stuk makkelijker om het te accepteren. Dat betekent ook het accepteren van de persoon die ik ben. Ik kon dat pas toen ik Borderline kon aannemen als een deel van mezelf. Het accepteren van Borderline betekent ook niet dat ik niks kan veranderen.

Ik heb een hoop geleerd in therapie en als ik heel eerlijk ben: ik had niet gedacht dat ik zo ver zou kunnen komen toen ik de diagnose kreeg. Ik ben niet perfect. Ik struikel soms keihard over Borderline. Maar ik sta ook telkens weer op!

Behandeling

Ik heb verschillende behandelingen voor Borderline gehad. Het is natuurlijk heel persoonlijk. Ik vond groepstherapie niet echt prettig. Hele dagen ‘therapie’ vond ik trouwens ook geen succes. Linehan vond ik wel goed omdat die veel inzicht geeft. Steeds terugkijken op bepaalde situaties en dan proberen te analyseren waar het mis ging. Ik ontdekte eigenlijk dat het vooral angsten en gedachten waren die bepaalde emoties ontzettend heftig maakten. Ik vond de angsten ook het meest vervelend omdat ze ontzettend veel invloed hebben op alles. Het gaat alleen heel onbewust.

Je ziet ook vaak spoken. Steeds denken dat alles een teken is dat duidt op verlating. Juist omdat die gedachten en emoties zoveel invloed hebben (en ik dat toen nog niet besefte) reageerde ik vaak niet goed op situaties en dat maakte alles natuurlijk alleen maar erger. Het is een vicieuze cirkel. Ik kon ook echt ontzettend boos worden als iemand ineens niets meer van zich liet horen. Als een vriendje een keer geen -xxx- onder een sms had gezet. Angst natuurlijk. Het probleem is dat die angst en gedachten ontzettend verlammend werken. Zeker op het moment dat je niet beseft dat het angst en jouw eigen gedachten zijn, voelt het heel logisch om ontzettend boos te worden.

Ik heb in behandeling wel heel veel geleerd. Geleerd om te zoeken naar andere opties. Ik zou in het verleden echt niet hebben bedacht dat iemand heel misschien gewoon op versturen had gedrukt en de -xxx- per ongeluk was vergeten. Zo erg namen de angst en gedachtes alles over. Als je weet dat een bepaalde gedachte of emotie vooral uit angst ontstaat, is het makkelijker om ondanks die angst en emoties op een goede manier met situaties om te gaan.

Zelfvertrouwen maakt ook een hoop verschil. Zeker als het gaat om verlatingsangst. Therapie helpt zeker, maar het duurt lang en op sommige momenten is het ook best een pijnlijke confrontatie. Het was zeker niet makkelijk.

Hoe kunnen omstanders iemand met Borderline steunen?

Ik haat het als mensen op internet gaan zoeken naar Borderline. Ik weet wat op internet geschreven staat. Ik heb het allemaal gelezen. Ik heb de meeste vooroordelen inmiddels wel gehoord. Ik weet hoe verkeerd dingen worden begrepen. Ik zeg ook altijd tegen mensen: ‘vraag het me maar gewoon.’ Ik ben Angelique. Ik heb Borderline.

Het punt is: ieder mens met Borderline is anders. Informatie op internet is ofwel algemeen ofwel een persoonlijk verhaal van iemand anders. Oh, en vraag dan niet: wat is Borderline? Je kunt niet zomaar even uitleggen wat Borderline is. Ik vind het makkelijker en prettiger als iemand iets specifiekers vraagt. Vraag me liever waarom ik boos reageerde. Vraag me liever waarom ik me gisteren heb gesneden dan om een algemene uitleg waarom mensen met Borderline zichzelf snijden. Ik kan alleen mijn verhaal vertellen. Ik kan het verhaal van een ander niet vertellen. Anderen kunnen mijn verhaal niet vertellen.

[pullquote]“Ik ben Angelique. Ik heb Borderline.”[/pullquote]

Wat zou je willen zeggen tegen meiden die nu vechten tegen Borderline?

Zoek de hulp die écht helpt. Jij bent uiteindelijk zelf de enige die kan beoordelen wat helpt. Verander dingen niet voor anderen. Verander alleen dat wat jouw geluk in de weg staat. Je hébt Borderline. Je bént veel meer dan dat. Love yourself!

5 reacties

  1. Xaviera

    Indrukwekkend verhaal. Lijkt me echt heel erg lastig. Maar vind het erg sterk dat je zo goed naar binnen kunt kijken en van een afstand naar jezelf. Er zijn bakken mensen – zonder excuus- die dat niet kunnen. Chapeau!

    Beantwoorden
  2. Eva

    Heel openhartig, knap, daar is echt lef voor nodig! Ook goed voor anderen dat je je jouw verhaal deelt. Echt een mooi en goed verhaal.

    Beantwoorden
  3. faarsheik

    Echt onzettend sterk dat je dit deelt! Goed om te horen dat therapie helpt en dat accepteren een bepaalde rust geeft om verder te gaan en overzicht te krijgen. Mooi. Dank je.

    Beantwoorden
  4. Martijn

    Goed om een keer het hele verhaal te lezen. Natuurlijk kun je iemand naar het verhaal vragen, maar dat moet ook wel een beetje in het gesprek passen en op de sfeer aansluiten vind ik. Dat iemand het niet vraagt, wil niet zeggen dat iemand niet durft te vragen 🙂

    Ik vind het mooi hoe je nu terugkijkt en ziet dat je meer controle hebt door te accepteren en te leren. En dat je nooit had gedacht dat je zo ver zou kunnen komen. Je bent intelligent en hersenen zijn super kneedbaar; echt alles is mogelijk. But it seems impossible until it's done.

    Volgensmij herinner ik me nog dat je vertelde dat je borderline had. Hoe het gesprek precies verliep weet ik niet meer, maar ik heb nog iets gezegd in de richting van: "ik ken verder eigenlijk niemand met borderline".

    In de auto op de weg terug bedacht ik me dat dat helemaal niet waar was; ik kan er nu zo 3 opnoemen die een (milde) vorm van borderline hebben. Eentje daarvan was vele jaren geleden mijn (pen)vriendinnetje.

    Omdat we ver uit elkaar woonde en elkaar vooral brieven schreven, merkte ik daar niet zoveel van. Ook niet de keren dat ik op bezoek ging. Tot haar ouders het mij vertelde. Het was een tamelijk heftig verhaal. De relatie kon beter beindigd worden zeiden ze.

    Zij is er helaas niet meer. Het was mooi geweest als zij de kans had gehad dezelfde inzichten te krijgen als jij. Realiseer je hoeveel je al bereikt hebt en hoeveel je nog kunt bereiken.

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van