Jaarlijks zijn er zo’n 35.000 jongeren depressief. Best veel als je het mij vraagt. Mijn eigen zoon (nu 15 jaar) raakte 1,5 jaar geleden ook in een depressie. Inmiddels gaat het weer goed met hem, maar ik ben nog steeds geïnteresseerd in hoe het is om op zo’n jonge leeftijd depressief te zijn. 

Voor UrbanChicks interviewde ik Nina Rosa, die ook op haar 13e in een depressie raakte. Ik vroeg haar hoe het is om depressief te zijn en of ze misschien tips voor ons – familie, vrienden – heeft.

Je bent nu 15, hoe is het met je?

“Het gaat eigenlijk heel goed met me. Ik ben ruim anderhalf jaar depressief geweest, maar dat ligt nu echt achter me. Gelukkig. Dat ging niet vanzelf trouwens. Ik heb veel therapie gehad en dat heeft geholpen.”

Kun je beschrijven hoe het voelt om depressief te zijn?

medium_2556609897-300x225“Dat is best lastig. Veel mensen denken dat je de hele tijd heel down bent of verdrietig, maar dat is het eigenlijk helemaal niet. Het is meer dat je niks voelt. Dat je nergens plezier in hebt, nergens zin in hebt, niet blij kunt zijn om iets. En ik had ook het gevoel dat het altijd zo zou blijven, dat mijn hele leven er zo uit zou zien. Ik zag er dan ook absoluut het nut niet van in om op te staan. Naar school gaan lukte niet meer, dus ik had ook niks om voor op te staan. En dus bleef ik hele dagen in bed liggen. Hoe m’n moeder ook probeerde om me eruit te krijgen en me iets te laten doen. En ik wilde dood. Dat klinkt misschien heftig, maar ik zag er echt het nut niet meer van in om verder te leven.”

Heb je enig idee hoe het komt dat je depressief werd?

“Het was bij mij denk ik een combinatie van een aantal dingen. Mijn vader heeft een alcoholprobleem en daar heb ik flink veel last van gehad. Later bleek ik ook nog eens Pfeiffer te hebben, wat ook niet hielp natuurlijk. En in de familie komt veel depressie voor, dus ik kan me voorstellen dat er ook iets erfelijks bij zat. Ik denk zelf dat de Pfeiffer me het laatste zetje de verkeerde kant op heeft gegeven. Ik hield daarvóór net m’n hoofd boven water en door de Pfeiffer ging het licht uit. Vrij letterlijk trouwens. De ene dag ging het nog, de dag erna kon ik m’n bed niet meer uitkomen en zat ik middenin een depressie.”

En toen?

“Ik kon dus niet meer naar school. Maar eerst dachten we (m’n moeder en ik) dat het wel snel weer over zou gaan. Dat was dus niet zo, het werd eigenlijk alleen maar erger. Ik was al in therapie, maar de therapeute zei op een gegeven moment dat ik iets anders, en vooral meer, nodig had. Na flink wat omzwervingen ben ik uiteindelijk bij de Bascule in Amsterdam terechtgekomen. Daar heb ik negen maanden in de dagbehandeling gezeten. Elke dag moest ik daar naar toe, voor therapie, gesprekken en voor school. En dat heeft uiteindelijk geholpen. Medicijnen heb ik trouwens nooit geslikt; dat wilde ik niet. Ik heb wel homeopatische middelen gebruikt. Die slik ik trouwens nog steeds. Ook al gaat het weer goed met me, ik durf er nog niet mee te stoppen.”

Hoe zag je sociale leven er uit?

“Toen ik bij de Bascule zat, zag ik weer elke dag mensen, maar in de periode daarvoor eigenlijk niet. M’n vrienden van school lieten al vrij snel niks meer van zich horen. Dat klinkt misschien heel onaardig, maar ik snapte het wel. Het is niet echt heel leuk om met een depressief iemand om te gaan. Weinig lol, zeg maar. En ik zag ze natuurlijk ook niet meer elke dag omdat ik niet meer naar school ging. Zelf contact opnemen is heel moeilijk als je depressief bent, dus dat deed ik niet. Ik had wel online vrienden, in Engeland en Amerika. Dus m’n Engels is inmiddels heel goed ;-)”

Dat klinkt best eenzaam

“Dat was het ook, al voelde het toen niet zo. Ik vond het wel best, eerlijk gezegd. Ik had, door m’n depressie, helemaal geen behoefte aan andere mensen. En ik schaamde me er ook voor dat ik depressief was, wilde niet dat iemand het zou weten. Dat komt denk ik ook doordat ik het idee had dat m’n vrienden het niet snapten. Niet dat ik ze dat kwalijk neem; ik denk dat je het niet goed kunt snappen als je nog nooit depressief bent geweest. Zeker niet als je dertien bent. En als ik mensen zag, deed ik altijd heel erg m’n best om vrolijk te doen, dus ik liet ook niet zien hoe ik me voelde. Als iemand vroeg wat er aan de hand was met me, waarom ik bijvoorbeeld niet naar school ging, dan zei ik dat ik Pfeiffer had.”

Heb je tips voor mensen die iemand in hun omgeving hebben die depressief is?

“Hmm, even denken, best lastig. Wat ik zelf heel vervelend vond, is als mensen het er altijd maar over willen hebben. Doe dat alsjeblieft niet. Zeg ook niet dat ‘het leven toch mooi is’ en ‘dat het echt wel weer goed komt’. Als je depressief bent, heb je daar niks aan, want dat geloof je toch niet. Wat wel belangrijk is, is dat je laat weten dat je er voor iemand bent. Het is fijn als je weet dat er mensen zijn die je altijd kunt vragen als je iets nodig hebt en die weten wat er aan de hand is, zodat je niet eerst heel veel uit hoeft te leggen. En laat iemand die depressief is ook gewoon eens met rust. Gewoon even alleen laten kan heel prettig zijn, dat zorgde er bij mij in ieder geval voor dat ik weer tot rust kwam. Wat ook kan helpen, is om iets te gaan doen met iemand die depressief is. Ik ging me daar altijd wel iets beter door voelen. Maar dan niet een hele dag, want het is ook heel uitputtend om iets te doen als je je zo rot voelt.”

Tot slot, ben je bang dat de depressie weer terugkomt?

“Dat weet je natuurlijk nooit. Maar ik weet wel beter hoe ik ermee om moet gaan. En ik weet nu uit ervaring dat het ook weer over gaat, iets wat ik totaal niet geloofde toen ik er middenin zat. Misschien dat dat bij een volgende keer helpt? Ik weet het niet, ik hoop niet dat het zover komt dat ik daar achter ga komen.”

De naam Nina Rosa is fictief; het meisje dat we gesproken hebben heet in het echt anders maar ze wilde liever anoniem blijven.  En ook de foto’s bij het interview hebben niets te maken met degene die we gesproken hebben.

photo credit: Sophie Teunissen via photopin cc

photo credit: ashley rose, via photopin cc

2 reacties

  1. Rudi

    Heftig verhaal en inderdaad een groot probleem. Ik zelf kan meditatie aanraden en ben dezelfde mening aangedaan als Andrew Solomon dat depressie bestreden kan worden met vitaliteit. Bekijk de TED Talk waar hij dit toelicht: http://t.co/vRadtQBgrb

    Beantwoorden
    • Marca van den Broek

      Hoi Rudi,

      Meditatie is zeker zinvol bij depressie! Het is vaak alleen niet voldoende en voor jongeren ook best ingewikkeld om in te zetten. Althans, dat heb ik gemerkt bij mjn eigen zoon die een vergelijkbaar verhaal heeft. En ik hoor dat van meer jongeren. En dank voor de link naar de TedTalk, blijft een inspirerend verhaal!

      Beantwoorden

Zeg er maar wat van