8 maart: Internationale Vrouwendag. We vragen aandacht voor gelijkheid voor vrouwen. In eigen land woedt een discussie rondom diversiteit; elders wordt gestreden tegen vrouwenbesnijdenis en uithuwelijking van jonge meisjes. Hoe gelijk is de strijd om gelijke rechten eigenlijk?

‘Mijn Woestijn’: een prachtig autobiografisch verhaal waarin voormalig topmodel Waris Dirie over haar kinderjaren in Somalië vertelt. Hoe zij het ritueel van haar besnijdenis heeft ervaren en hoe zij vluchtte nadat ze was uitgehuwelijkt aan een veel oudere man. Een ‘must read’ voor iedere vrouw. Een verhaal dat nog altijd, zeker rond Internationale Vrouwendag, actueel blijkt te zijn. Een verhaal dat mij aan het denken zette over de ongelijke strijd om gelijke rechten voor de vrouw.

Stemrecht en kortere werkdagen

Al sinds 1911 wordt jaarlijks Internationale Vrouwendag gevierd. In eerste instantie ontstaan om stemrecht, kortere werkdagen en een beter salaris vrouwen voor elkaar te krijgen. Nu is de missie breder: ‘a greater awareness for women’s equality’. Inmiddels is Internationale Vrouwendag wereldwijd omarmd en in veel landen zelfs een nationale vrije dag.

Ook Nederland viert Internationale Vrouwendag mee. Niet alleen met diverse symposia door het hele land, ook commercieel wordt er op ingehaakt. We kunnen op 8 maart naar Powervrouwen in Concert en er worden Powervrouwen Awards uitgereikt. De discussie over diversiteit en salarisverschillen bij mannen en vrouwen laait weer op. Het artikel ‘Relatie tot geld zet vrouwen op achterstand’  (Financieel Dagblad, 22 februari 2014) gaat hierover.

Infographic girlsnotbridesMan, 50+, zoekt jonge bruid 15-

De discussie in eigen land staat staat in schril contrast tot de strijd tegen vrouwenbesnijdenis en het uithuwelijken van (extreem) jonge meisjes aan (veel) oudere mannen. Ik werd weer eens wakker geschud toen ik pas geleden een blog las over besnijdenis bij meisjes. Het artikel sloeg in als een bom. Kille feiten op een rijtje vind je ook nog in een infographic van het Population Reference Bureau; heftig.

Gelukkig is er veel meer aandacht voor vrouwenbesnijdenis en staan vrouwen als Waris Dirie, ervaringsdeskundige, op de barricades om ervoor te zorgen dat die aandacht niet verslapt. In veel landen is het inmiddels verboden, hoewel dat helaas nog niet lang niet altijd voldoende afschrikt.

In ‘Mijn Woestijn’ vertelt Waris ook over haar gedwongen huwelijk. Op 13-jarige wordt zij door haar vader uitgehuwelijkt aan een man van 61. Ze vlucht en komt via omwegen in Londen terecht. De rest is geschiedenis.

Waris ontsprong de dans, maar voor veel meisjes is uithuwelijking nog altijd realiteit. Voor heel veel meisjes, zo zegt Girls Not Brides: wereldwijd worden jaarlijks 14 miljoen meisjes jonger dan 18 jaar gedwongen te trouwen. Hun stem wordt niet gehoord, met alle gevolgen van dien. ‘Girls Not Brides – The Global Partnership to End Child Marriage’: de naam kan de organisatiedoelstelling niet beter weergeven.

Gelijke strijd om gelijke rechten?

Terug naar eigen land. Terwijl ik dit blog schrijf, schalt de oproep om te stemmen voor de Powervrouwen Awards door het huis. Ik kan het inmiddels dromen. Toch leg ik de oproep om te stemmen naast me neer. Niet omdat ik principieel tegen de awards ben, maar omdat er wel wat meer is om over na te denken dan dit.

Zo’n blog over vrouwenbesnijdenis en de boodschap van Girls Not Brides plaatst zo’n award, maar ook discussies over diversiteit, ineens in een heel andere context. Het laat je relativeren. En je ziet ineens dat strijd om gelijke rechten voor de vrouw eigenlijk heel ongelijk is.

Terwijl ik schrijf, maak in gedachten een diepe buiging voor die vrouwen die op de barricades staan. Zij die strijden voor vrouwenrechten die wij, westerse vrouwen, als gewoon beschouwen. Zij die in de bres springen en daadwerkelijk het verschil kunnen maken voor vrouwen (meisjes) die dat zelf niet kunnen. Powervrouwen.

Zeg er maar wat van