Nice is goed voor ons. Al 4 dagen genieten we in de prachtige Franse stad van onze huwelijksreis. We eten ontelbaar veel ijsjes, kijken bewonderend naar de mooie Françaises en wandelen over de Promenade des Anglais.

Donderdagavond eten we pizza. Het plan was eerst om hamburgers te halen en die op het strand op te eten, maar door de voorspelde regen wordt het toch een gezellig terrasje. We lachen om gekke dingen, zoals de pizza van manlief: belegd met knakworsten en patat.

Het is feest in Frankrijk. Het land viert het begin met de Franse revolutie. Van Quatorze Juillet merken we niet veel. Er zijn weinig festiviteiten, maar het vuurwerk schijnt een spektakel te zijn, dus daar wachten we op. Rond half 10 zoeken we een mooi plekje op het strand en kijken we naar alle mensen die zich om ons heen verzamelen.

We hebben het over terreurdreiging

Ik heb het met mijn man over de terreurdreiging. Al de hele week zien we zwaar bewapende militairen door de stad lopen. Geconcentreerde mannen en vrouwen met in hun handen een groot geweer. We vragen ons af wat ze in zo’n stad als Nice doen. Manlief zegt dat het is om de terroristen af te schrikken.

Het vuurwerk is werkelijk adembenemend. De Franse vlag komt regelmatig voorbij en als de finale is geweest, klapt en joelt iedereen. De sfeer is ontspannen en met z’n allen lopen we via de smalle trappetjes de Promenade de Anglais weer op. We zijn met duizenden, maar niemand dringt of zucht. We komen vanzelf wel boven, waar een rockbandje zijn uiterste best doet iedereen gehoorschade te bezorgen.

Manlief en ik blijven even staan kijken. We wilden teruglopen naar het hotel, maar dit trekt onze aandacht. Na 5 minuten wordt de herrie toch te heftig en we draaien ons om, om de weg op te lopen.

Grote witte vrachtwagen

Dan zie ik vanaf links een grote, witte vrachtwagen aanrijden. Dat kan toch helemaal niet? De weg is afgesloten en daar lopen allemaal mensen. Met mijn naïeve hoofd denk ik nog dat het bier op is en dat deze truck een nieuwe lading brengt. Op 1 meter passeert hij ons en dan zien we dat het geen gewone vrachtwagen is. Hij maakt tientallen slachtoffers. Mensen gillen, rennen weg. Anderen blijven roerloos op de grond liggen, met hun gezicht naar de grond.

Bij mij slaat de paniek meteen toe en ik begin te gillen, wil me achter een pilaar verstoppen. Terwijl we wegrennen begint op 5 meter van ons vandaan het schieten. Bam, bam, bam. 20 keer, 30 keer achter elkaar.

Om de overkant van de straat te bereiken, weg bij het strand, moeten we langs de vele slachtoffers lopen. We zien mannen, vrouwen en kinderen in zomerkleren. Ze liggen in rare hoeken en zijn niet meer te redden.

We rennen

Ik houd de hand van mijn man stevig vast en we rennen door. Ik wil een hotel in vluchten maar mijn man schreeuwt dat we dan geen kant meer op kunnen. Later blijkt dat ook het hotel te zijn geweest waar er sprake van een gijzeling zou zijn.

Tijdens het rennen horen we nog vele tientallen schoten. We komen in straatjes waar mensen nog rustig buiten op terrasjes zitten en van niets weten. Dat geeft ons iets meer rust; hier zijn dus geen gekken met pistolen. We worden staande gehouden door een Fransman die zegt dat hij een dokter is en vraagt wat er is gebeurd. Ik kan alleen maar huilen en trillen. Mijn man vertelt wat hij zojuist heeft gezien: een grote, witte truck is door de menigte heen gereden en daarna is er geschoten. Hij zegt wel 30 tot 40 doden te hebben gezien.

De paniek slaat keihard toe

Pas dan hoor ik de aantallen en slaat de paniek weer keihard toe. We moeten naar het hotel, daar zijn we hopelijk veilig. Door onze drang om onszelf in veiligheid te brengen, zijn we de verkeerde kant opgelopen. Na een kilometer of wat komen we aan bij ons hotel, waar we de eerste zijn die het nieuws vertellen. De receptioniste begint te huilen en te bellen.

Ik breek en huil mijn ogen uit mijn hoofd. Het besef komt in één keer keihard binnen: ik ben getuige geweest van een terroristische aanslag. Ik heb tientallen dode mensen zien liggen. Ik ben weggerend, in paniek, zonder iets te doen. Misschien had ik nog wel iemand kunnen helpen.

Ik wil niet dat het echt is

We worden naar onze hotelkamer gestuurd en ik ga op zoek naar nieuws. Omdat er nog niets bekend is, deel ik onze ervaringen op Twitter. Ik blijk de eerste te zijn, en al snel stromen de reacties binnen. RTL nieuws, RTL Late Night, AD, allemaal willen ze informatie hebben over wat er gebeurd is, maar ik kan het niet. Erover praten maakt het echt, en ik wil niet dat het echt is. Ik wil geen doden zien liggen in fleurige jurkjes. Ik wil geen getuige zijn geweest van iets verschrikkelijks en ik wil de pure angst niet meer voelen.

Ik slaap twee uurtjes, daarna lig ik naar het plafond te staren. Gisteren was alles nog gewoon. Toen keken we met plezier terug op een liefdevolle huwelijksreis. Nu barricaderen we de hotelkamerdeur omdat we bang zijn.

Waarom?

Waarom heb ik niemand geholpen? Waarom ben ik weggerend en heb ik degenen die mij nodig hadden laten liggen? De vragen blijven door mijn hoofd spoken. Ik stuit tijdens het doorspitten van het nieuws op het verslag van een getuige. Deze meneer is terug gegaan om te helpen, maar zag al snel dat hij kansloos was. De Promenade des Anglais was doodstil en lag bezaaid met lijken.

Ik had niets kunnen doen, maar het schuldgevoel blijft. En de vragen ook: waarom doet iemand zoiets? Op zo’n mooie dag. En waarom zijn mijn man en ik nog ongedeerd, terwijl er 80 mensen het leven hebben gelaten? Als we 1 meter waren doorgelopen, dan hadden wij daar gelegen, 1 meter maar.

Ik wacht tot de uren vanzelf wegtikken en blijf hopen dat het niet waar is. Maar diep van binnen weet ik dat Quatorze Juillet ons leven voor altijd veranderd heeft.

48 reacties

  1. Irene Jansen

    😥 Heel veel sterkte Gabriella & manlief.

    Wel fijn te horen dat jullie het er zonder kleerscheuren er vanaf hebben gebracht 🙂

    Beantwoorden
  2. Danielle

    Meid toch, ik zit dit met tranen in mijn ogen te lezen 🙁 Voel je niet schuldig dat je bent weggelopen, dat is een heel logische en menselijke reactie.

    Heel veel sterkte gewenst voor jullie beiden.

    Beantwoorden
  3. Sylvia Groen

    Zo moeilijk om je niet schuldig te voelen, al is dat natuurlijk helemaal niet nodig…
    Veel sterkte met het verwerken hiervan, ik zou er zeker hulp bij zoeken, mocht je meer slapeloze nachten gaan ervaren.
    Veel sterkte voor jullie beiden

    Beantwoorden
  4. Koen Schyvens

    Indrukwekkend opgeschreven. Je draagt daarmee een steentje bij aan de verwerking. Voor jullie zelf en voor velen. Maak jezelf geen verwijten. Een virtuele omhelzing.

    Beantwoorden
  5. Hulpverlener slachtofferhulp

    Wat een ontzettend heftig verhaal. Wat verschrikkelijk! Als je er behoefte aan hebt kan je contact opnemen met slachtofferhulp voor begeleiding: 0900-0101. Het kan helpen met het verwerken van dit verschrikkelijke trauma.

    Beantwoorden
  6. Laura

    Je woorden komen hard binnen. Wat een onwerkelijke en verschrikkelijke situatie. Ik heb er eigenlijk geen woorden voor maar wil jullie gewoon ontzettend veel sterkte wensen

    Beantwoorden
  7. Martin

    Beste Gabriella,
    Het schuldgevoelen waar mee worstelt is is onterecht maar heel normaal. Het wordt veroorzaakt door je empathie en warme menselijkheid, eigenschappen die daders van dergelijke verschrikkelijke en verachtelijke aanslagen volledig ontberen. Ik wens je heel veel sterkte bij de verwerking van dit trauma.

    Beantwoorden
  8. Kim de Jong
    Kim de Jong

    Ik wil graag een comment plaatsen, maar ik kan de juiste woorden gewoon niet vinden. Sterkte dekt de lading niet en datzelfde geldt voor de woorden vreselijk en onwerkelijk. Dit is gewoon niet met woorden de omschrijven. Vind steun bij elkaar en de geliefden om je heen en wie weet dat je ooit, in de toekomst, deze vreselijke dag een plekje kunt kunt. Al lijkt dat wellicht nu een utopie.

    Beantwoorden
  9. Mariska Vuist

    Niemand die hier getuige van is geweest kan voorstellen wat dit doet met jou als mens zijnde.
    Schuldgevoelens, waarom niet wij, had ik maar, allemaal gedachten die een plekje moeten gaan krijgen. Praat erover, gil, huil, schreeuw, wees stil alles wat jou zou kunnen helpen met dit te verwerken!
    De vreselijke beelden, nu nog op je netvlies, zullen een plek gaan krijgen wat te handelen is voor jou.

    Vreselijk!

    Sterkte met het verwerken van deze tragische gebeurtenis, kun je het niet alleen verwerken, schroom dan niet om hulp te zoeken of te aanvaarden!

    Beantwoorden
  10. Natasha Gerson

    “Waarom heb ik niet” is onderdeel van hetzelfde palet aan reflexen die (gelukkig) hebben gemaakt dat jullie zorgden dat je wegkwam. Survivors guilt is de term. Niet in blijven hangen. Wat er gebeurde, en de doden, is niet jullie schuld. Er was niet één minder geweest als jullie niet waren gaan rennen , alleen misschien twee meer. Spijtig dat jullie dit overkomen is tijdens jullie huwelijksreis. Een fijn leven samen!

    Beantwoorden
  11. Linde

    Je moeten zelf niks verwijten!
    Iedereen Zou weglopen
    Ik ook!
    Als je anderen had geholpen was je misschien zelf dood!

    Beantwoorden
  12. Ellen

    Je verhaal komt ook hier bij ons, indirecte collega’s van jouw manlief, keihard binnen. We denken aan jullie en aan alle anderen die hierdoor getroffen zijn. Heel veel sterkte.

    Beantwoorden
  13. Gretha Smit-de Jong

    Welke woorden kunnen deze tragedie dekken?
    Welke woorden geven aan wat jij voelt?
    Welke woorden zorgen ervoor dat deze terreur stopt?
    Ik weet ze niet en met mij vele mensen meer…….
    Heel erg veel sterkte!!

    Beantwoorden
  14. Joni

    Ik ben sprakeloos en heb tranen in mijn ogen.
    Geen schuldgevoel hebben dat jullie zijn weggerend, het was de juiste beslissing.

    Beantwoorden
  15. Irene Poelhorst

    Vorige week nog de felicitaties voor je aanstaande huwelijk, nu niet goed weten wat te zeggen. Er zijn geen woorden voor… Wat een verschrikkelijke rotwereld is het soms. Sterkte meid, voor jullie allebei.

    Beantwoorden
  16. Sytse

    Wat vreselijk. Ik lees dit met tranen in m’n ogen. Een mens is niet gemaakt om zoiets mee te maken. Zoiets te zien of zoveel verdriet te voelen. Een mens kan dit niet handelen denk ik. Ik zou het niet kunnen. Alleen de beelden die ik zag bij CNN staan al gebrand op m’n netvlies. Laat staat dat wanneer ik er zelf bij zou zijn. Ik kan me alleen maar voorstellen hoe je je voelt. Het echt begrijpen kan ik niet. Nu niet, maar hopelijk nooit niet.

    Heel veel sterkte en herinner je huwelijksreis zoals het was voor de aanslag.

    Beantwoorden
  17. readmarga

    Ik gaf een like maar niet voor de inhoud. Bij gebrek aan beter, een teken van respect. Voor de slachtoffers en voor jou omdat je je verhaal wilde delen. Heel veel sterkte gewenst.

    Beantwoorden
  18. Daniëlle

    ik huil door je verhaal. ik voel de pijn en het verdriet. wees maar blij dat jullie zijn weg gegaan van die plek. wat zou er zijn gebeurd als jullie daar waren gebleven. misschien zou je niemand geholpen kunnen hebben, misschien wel. misschien zouden jullie anders niet levend naar huis kunnen gaan.

    Beantwoorden
  19. Myriam

    Wat een gruwel, om het uit jouw mond te horen maakt het nog echter en erger. Er zijn geen woorden voor deze nachtmerrie. Ik wens je veel sterkte. Xx

    Beantwoorden
  20. Wim Crusio

    Geen schuldgevoel, alsjeblieft niet! Je hebt het juiste gedaan: uit de weg gaan zodat zo snel mogelijk professionele hulpverleners aan de slag konden! Sterkte.

    Beantwoorden
  21. Dorry

    Lieve Gabriella, ik heb jullie trouwfoto’s van Amy gezien. Heel mooi. Wat een contrast met wat jullie hebben meegemaakt. Neem de tijd om dit te verwerken. Praat erover met bekenden maar zeker ook met onbekenden. Plaats af en toe iets op fb. Dan kom te tot rust en krijgt het een plaatsje. Heel veel sterkte.

    Beantwoorden
  22. Minggao Zhao

    Indrukwekkend verhaal Gabrielle, ik hoop dat jij en je partner het naar omstandigheden het goed maken.

    Laat dit niet zoiets iets moois als je huwelijksreis bevlekken.

    Beantwoorden
  23. Nicky

    Dat jullie zijn weggelopen heeft jullie leven gered. Dat een man zoiets doet, daar hoef jij je niet schuldig over te voelen.
    Ik weet niet hoe lang jullie nog in Nice zijn, maar probeer nog steeds ontelbare ijsjes te eten en ervan te genieten. Geef het samen een plaats. Praat erover. Zoek professionele hulp als het onmogelijk lijkt.
    Veel moed toegewenst!

    Beantwoorden
  24. Arend-Jan

    Ik ben er stil van…, van jullie beleving in Nice…

    Jouw reactie veld ‘Zeg er maar wat van’. Ik zeg het volgende ervan;
    “Onze wereld is onze wereld niet meer. Het is niet meer van ons
    …ons vredelievende mensen op onze wereld.”

    Beantwoorden
  25. Nicole van Deijck

    Het contrast tussen jullie geluk en de waanzin die hier gebeurd is is bijna te groot om te bevatten. Ik kan niet anders dan jullie toewensen dat je het kunt verwerken. Heel veel sterkte.

    Beantwoorden
  26. shirley

    Lieve Gabriella, het is gewoon oeroude instinct dat iedereen in zichzelf heeft: om jezelf te redden. Dat heeft iedereen. Je zou niets meer kunnen doen voor die mensen. Onze Lieve Heer wilde dat jij en jouw man nog zouden blijven leven. Ik wens je heel veel sterkte met het verwerken van deze traumatische ervaring. Voor wat het waard is, je hebt het goed gedaan.

    Beantwoorden
  27. Yvonne Schoolderman

    Lieve Gab en man. Moest aan jullie denken die nacht, maar wist niet dat je t van zo -veel te dichtbij- hebt meegemaakt. Heb je blog met tranen gelezen. Hoop dat t inmiddels wat beter met jullie gaat en jullie weer veilig thuis zijn.

    Beantwoorden
  28. Stella de Smit - Kralt

    Oef, sterkte Gabriella! En je man ook.
    Wat ontzettend heftig. Zoek alsjeblieft goede hulp als je dat kunt en wilt gebruiken.
    Heb je blog met kippenvel gelezen.

    ps. voel je ajb niet schuldig. Je eerste reactie is altijd de beste. Je zocht veiligheid en dat heb je gevonden. Was het anders gelopen dan had je jezelf weer andere vragen gesteld.

    Heel veel sterkte.

    Beantwoorden
  29. chrisjestultiens

    zonder woorden… kippenvel en ongeloof… iedereen vertrouwt op zijn/haar instinct en dat is in de eerste plaats jezelf en je geliefde redden. Schuldgevoel blijft bestaan bij mensen met veel empathie… I know! Dikke knuffel xxx

    Beantwoorden
  30. Mieke van Meer

    Verschrikkelijk. Ik heb een dag lang zo weinig mogelijk proberen te lezen en kijken over wat er gebeurde in Nice. En toch sloop steeds de vraag binnen wat zou ik gedaan hebben als ik daar stond? Waarschijnlijk hetzelfde. Maken dat je wegkomt. Dank dat je je gevoelens met ons deelde Gabriella. De waarom-vraag kan nooit beantwoord worden. Hou je taai. Vier het leven en de liefde.

    Beantwoorden
  31. Klaasje

    Hi Gabriella,
    Wat vreselijk dat je dit mee hebt moeten maken. Ik vind het heel moedig van je dat je je uitspreekt en dit met iedereen deelt. Ik snap heel goed dat je iets had willen doen, maar realiseer je asjeblieft dat je zelf ook een slachtoffer bent. Je kwam in een situatie waarin je de vreselijkste dingen hebt gezien, die op dat moment nog gevaarlijk en totaal onoverzichtelijk was. In zo’n situatie kun je niets doen behalve jezelf redden.
    Ik heb bewondering voor je dat je je vertwijfeling deelt en laat zien wat dit met je zelfbeeld doet. Daar is veel moed voor nodig!! Deze moed zal je ongetwijfeld helpen in het helen van deze afschuwelijke ervaring.
    Het is voor ons allemaal een grote opgave om sterk en empathisch overeind te blijven in deze wereld. Ik geloof dat het kan, I think that it is all we need to do.
    Ik wens je veel sterkte en veel lieve mensen om je heen. Hug Klaasje

    Beantwoorden
  32. Heleen

    Echt….. hoe had je anders kunnen reageren?
    Dit is zo’n ongelooflijke horror situatie….jullie konden gewoon niet anders dan rennen voor je leven.
    Ik kan niet anders dan hopen voor jullie, dat jullie deze beelden, deze onmacht…. en álle vragen die dit alles oproept zo goed mogelijk kunnen verwerken.
    Heel veel sterkte….. en dank voor het delen.

    Beantwoorden
  33. Karin

    Ga maar veel knuffelen met Toeter en neem jezelf NIETS kwalijk….. Probeer het een plek te geven ZONDER schuldgevoel… Veel sterkte met verwerken van deze ervaring…..

    Beantwoorden
  34. Emmy

    Verschrikkelijk Gabriella. Wat een tragedie. Het is volledig te begrijpen dat je in paniek bent weggerend, zo ver mogelijk bij die plek vandaan.

    Sterkte en liefs voor jullie beiden.

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van