Witte de Withstraat, twee uur ’s nachts. Me vergapend aan de prachtige schoenen die in de de etalage staan, weet ik zeker dat ze voor mij zijn, voor mij zijn gemaakt.

Dat is natuurlijk niet zo, maar ik gun mezelf dat idee. Ragfijn dun gevlochten zwart en wit leer, peeptoe en een fijne hak. Droomschoenen.

De etalage

Weken gaan voorbij en vanwege een omleiding, oh heerlijk toeval, fiets ik met Simone door de bewuste straat. ‘De schoenen!’ roep ik. Ze weet precies wat ik bedoel want ook zij stond voor die etalage. ‘Je gaat ze passen!’ roept ze terug en we manoeuvreren tussen de scooters door naar de overkant. Mijn fiets heb ik nog niet op slot gezet als ik al zie dat er andere schoenen in de etalage staan op de plaats waar eerder mijn droomschoenen stonden. Ook van deze schoenen krijg ik een klein schokje, zo mooi en chic.

Schoenen als juwelen

Eenmaal binnen blijkt dat het een winkel voor dans- en balletkleding is. Schitterend ingericht met antieke spiegels, kroonluchters, kunst, een oude houten vloer. De schoenen staan als juwelen opgesteld in een wandvullende vitrine. De zwart-witte schoenen staan er ook tussen. Hoewel ik nog een beetje verliefd op ze ben vraag ik het winkelmeisje toch of ik de schoenen uit de etalage mag passen. ‘U heeft geluk, er is nog één paar. Maat 38.’

Ik zweef

Ik trek mijn roodgehakte pumps uit en laat mijn voeten in de zwarte suède schoenen glijden. Over mijn voorvoet loopt een zacht stukje leer met uitsparingen aan de zijkant. Aan de voorkant piepen mijn tenen er uit. Om mijn enkel zit een dun gekruist bandje dat sluit met een klein drukknoopje. De hakken zijn dun, hoog en bronskleurig en langs de zool loopt het brons in een subtiel streepje door. Ik ga staan en voel hoe de schoenen me optillen. Ze zijn net zo hoog als de schoenen die ik aan had, maar door de dunne hak en de smalle bandjes lijkt het of ik zweef.

Weer gaan dansen

Paraderend door de winkel sta ik plotseling oog in oog met een ietwat donkere man met beginnend grijze kroeskrullen, wit hemd en caramelkleurig vest. ‘Dans je?’ vraagt hij. Zijn blik. Ik lach, wow wat een charmeur. ‘Nee….ja! Ik danste de tango, maar nu even niet.’ Hij neemt me op van top tot teen terwijl ik rondjes draai door de winkel. Mijn zwarte jurkje staat perfect boven deze schoenen, zie ik in de spiegel. ‘O, maar jij moet weer gaan dansen. Je bent er echt het perfecte type voor.’ Ik besluit de aandacht me lekker aan te laten leunen, de schoenen koop ik zonder dat ook wel.

Laten leiden of niet

‘O ja?’ vraag ik glimlachend, ‘Wat is dan het perfecte type, wat zie je dan aan mij?’ Met zijn hand gebaart hij langs mijn lichaam. ‘Nou, dat dramátische! Dat past echt zo goed.’ Ik lach en van binnen nog iets harder. Die was raak. ‘En waarom dans je niet meer?’ De tangofilm schiet aan me voorbij. Het was leuk, het was opwindend, maar te gevoelig voor Rumboman en mij om dat samen te blijven doen. ‘Ik laat me niet leiden.’ zeg ik, mijn tango-ervaring samenvattend in die paar woorden.

Duw en trekwerk

Direct ben ik terug in de dansschool. Rumboman en ik hebben elkaar stevig vast, één hand op elkaars rug, de andere handen – mijn rechter, zijn linker – in elkaar geslagen op schouderhoogte. Als altijd sta ik wiebelig maar toch stevig; niet goed in balans. Dat blijkt niet zo handig te zijn om me te laten leiden. We grinniken om het lichte duw- en trekwerk dat ontstaat. ‘Ik moet jou volgen maar ik doe het niet, terwijl ik het wel wil.’ zeg ik. Dan opeens, als vanzelf, maken we de achter- en zijwaartse passen, een beetje zwierend zelfs. Als Rumboman me tot stilstand leidt, en ik ook daadwerkelijk stil sta en niet weg wiebel mijn eigen kant op, lachen we beiden.

Mijn droomschoenen

‘Ja, maar dan heb je misschien niet de juiste danspartner.’ zegt de winkelmeneer. Ik ga er niet op in. Misschien was Rumboman op dat moment niet de goede danspartner voor me. Maar dat lag aan mij en niet aan hem, bedenk ik me. Ik maak nog een rondje langs de spiegel en trek de schoenen met lichte tegenzin uit. Ik koop ze, maar dat wist ik al toen ik zojuist voor de etalage stond. Ik heb de ene droomschoen binnen een minuut voor de andere ingewisseld. Ik draag een chic blauw glimmend tasje met daarin mijn nieuwe schoenen, veilig opgeborgen. Ik glimlach breed en de winkelmeneer neemt uitgebreid afscheid van ons. Stiekem vraag ik me af hoe het zou zijn om met hem te dansen, op mijn droomschoenen.

Zeg er maar wat van