Creativiteit lijkt onlosmakelijk verbonden met een product. Je uit je creativiteit en dat resulteert in woorden, schilderijen, liedjes, enzovoort.

Is dat werkelijk het enige doel van creatief zijn? Ik ben het nog aan het onderzoeken, maar mijn antwoord tot nu toe is ‘nee’. Creativiteit kan je enorm ondersteunen bij andere ervaringen, situaties en processen in je leven. Daarbij staat het product van je creativiteit niet centraal, maar de manier waarop je die ervaringen, situaties en processen verwerkt. Je creatieve uiting wordt een uiting van je emotie(s). Dan maakt het ook niet uit of die blog post, dat schilderij of het liedje ‘gelukt’ is (wat sowieso erg subjectief is!). Wat telt, is of en hoe jij je emoties doorleefd hebt.

Liefdesverdriet

Misschien moet je nu vooral denken aan een Vincent van Gogh die heel creatief zijn oor eraf sneed of aan een Kurt Cobain die zijn depressie ongegeneerd in zijn muziek stopte. Ik geef toe dat ik die mannen iets beter begrijp op dit moment, maar dat komt puur door mijn huidige situatie. Ik lijd aan liefdesverdriet. Meer wil en hoef ik naar mijn mening niet over deze situatie te zeggen, we’ve all been there. De tips om eroverheen te komen zijn ook legio en ik ben ze allemaal aan het uitproberen. Waaronder de tip om mijn, soms nogal heftige, emoties te verwerken door mijn creativiteit de vrije loop te laten.

Wat als je er niet over kunt schrijven?

Nu heeft mijn creativiteit zich altijd op natuurlijke wijze geopenbaard in mijn schrijven. Schrijven is mijn eerste toevlucht, mijn EHBO. Het nadeel van schrijven over een relatiebreuk is dat het niet alleen over mij gaat. Natuurlijk is het mijn pijn, mijn proces en zijn het mijn emoties. Maar de trigger kwam van hem en ik heb gewoon geen zin om die pijn publiekelijk te beschrijven. Gelukkig was daar een geweldige vriendin die met een alternatief kwam: een (Pinkster)weekend ‘Buitenkunst’. Buitenkunst organiseert in het Pinksterweekend en in de zomer workshops op het gebied van muziek, dans, theater, literatuur, beeldende kunst, fotografie en video. Er zijn twee locaties waar die plaats vinden, ik was op de (bos)locatie in Drenthe.

Dan zing je! (Nou ja, ik)

Hoewel ik open wilde staan voor alle soorten workshops die er aangeboden werden – in het kader van nieuwe ervaringen opdoen – merkte ik alle drie de dagen dat er maar één onderdeel was wat mij aantrok: zingen. Ik heb, zogezegd, drie dagen lang de longen uit mijn lijf gezongen! Dat droeg in eerste instantie vooral bij aan mijn zelfvertrouwen. Ik kan toon houden, maar heb niet de meest bijzondere stem, en vergeleek mijzelf altijd (nadelig) met anderen die zo’n geweldige vibratie in hun stem hebben. Op Buitenkunst leer je dat snel af. Je doet daar mee aan een workshop omdat je het leuk vindt, niet omdat je per sé goed kunt zingen. Het was precies zoals ik eerder beschreef in mijn blog geïnspireerd door Elizabeth Gilbert: het meest belangrijke is dat je er zélf plezier in hebt.

Dan zing je tot je huilt (Nou ja, ik)

De klap op de vuurpijl kwam op de derde dag, toen ik maar met één andere meid in de zangworkshop ‘Jouw heart song’ zat. Het was bijna privé-les en dat bleek precies te zijn wat ik nodig had. De bedoeling was om te werken aan je eigen heart song, een nummer dat je het meest aan het hart gaat. Ik koos voor Viva la Vida van Coldplay omdat ik dat vaak luidkeels meezong terwijl ik op de fiets door de straten van Amsterdam zigzagde. Ik voelde mij er de koningin van Amsterdam door (dikke knipoog!). Maar Viva la Vida gaat ook over de gevallen koning en laat dat precies passen bij hoe ik mij nu voel. Een perfect nummer om mijn emoties in te uiten en dat was ook het advies bij mijn voordracht. Uiteraard barstte ik daardoor de eerste keer uit in een enorme huilbui. Dat luchtte op, maar de tweede keer was ik teveel aan het denken en blokkeerde mijn geheugen op de tekst. Met de tekst in mijn hand, mijn voeten stevig in de zanderige grond en gevoed met fijne tips heb ik de derde keer gezongen als nooit tevoren. Er zat een kracht in mijn stem die ik niet kende. Daarbij kon ik ‘spelen’ met de emoties die ik voelde en ze genoeg toelaten voor effect, maar niet teveel om ervan te janken. Ik voelde mij enorm opgelucht en sterk tegelijk!

Hét medicijn: ruimte voor pijn

Als laatste oefening gingen we om de beurt met de rug tegen een boom aan zitten, met onze benen in een hoek van negentig graden, wachtend tot onze spieren begonnen te klagen van de inspanning. Pas op dat moment begonnen we met zingen. In plaats van toe te geven aan de pijn, concentreerde ik mij op het nummer. Je raadt het al, het kwam er nóg krachtiger uit! Maar, nogmaals, dat was meer een bijkomstigheid dan het doel. Hoewel het misschien klinkt als een martelgang, maakte die oefening vooral ruimte voor mijn (mentale) pijn. In plaats van ergens anders aan te proberen te denken, naar alcohol te grijpen of hard te feesten, mocht mijn pijn er zijn. En dat heeft mij nu al geholpen in de omgang met mijn liefdesverdriet. Ik ben er nog niet overheen, maar ik ben onwijs dankbaar voor deze ontdekking!

Vertel, wat doe jij met je creativiteit?

Zeg er maar wat van