Ik hou van wijn. En van lekker eten. En daar dan een glaasje wijn bij. Rood, wit, rosé, mag allemaal. Maar sommige zijn anders dan andere.

Toen ik nog studeerde heb ik ooit eens bij een gerenommeerde Franse wijnboer in de Bourgogne druiven geplukt. Met een oude lelijke eend reden we er vanuit Utrecht met zijn vieren naartoe. Geen idee waar we de bagage hebben gelaten.

Dansen in de tobbe

Eenmaal aangekomen viel het plukken een beetje tegen. Wat een takkebaan. Ik heb nog nooit zo’n pijn in mijn rug gehad en mijn handen zagen eruit alsof ik persoonlijk een week lang Doornroosjes rozen had gesnoeid. Maar wat een geweldige week. Zalig warm eten ’s middags met altijd een mooie fles wijn, naakte mannen dansend in tobbes vol druivenprut, ’s avonds de wijnkelder in en alle niet te betalen cépages en millésimes gretig wegslobberen. Pardon, déguster.

Wijnkelder

Mijn eigen Fransman houdt ook van lekker eten. En koken. Dus als hij in het weekend uitpakt in de keuken, pak ik uit met de fles. Ik zoek dan iets uit onze wijnkelder die we niet hebben. Onze voorraad ligt in de kelder van mijn moeder, 150 km verderop. Op twee hoog in Amsterdam ligt een fijne Gigondas nu eenmaal niet zo lekker. Maar dat mag de pret niet drukken. Als we bij mijn moeder zijn nemen we altijd een overzichtelijk doosje mee. Voordeel: het gaat niet zo snel op.

Smurfenhuisjes

Deze zomer sloegen we onze slag. Eerst hebben we de kinderen op het vliegtuig gezet naar grand-mamie in Marseille. En nadat wij eerst nog een weekje hadden gewerkt, togen we met het kindertentje en een dekbed in de auto heeeeeel langzaam ook die kant op. We maakten een hele grote en lange omweg via de Alsace, knus kamperend in ons tentje alsof we weer net samen waren. Zalig romantisch. En we kwamen natuurlijk niet voor de ooievaars of de smurfenhuisjes, maar voor de wijn. En een beetje voor de choucroute (Elzasser zuurkool).

Ruisende riesling

Domein na domein hebben we bezocht. Toegegeven, de keus is in de Elzas beperkt. De wijn is wit, op een enkele pinot noir na. En dan zijn voornamelijk de pinot blanc, pinot gris en de riesling interessant. Maar o, de een was nog lekkerder dan de ander. We hebben de auto zo volgestouwd dat op de terugweg de kinderen er niet meer bij konden. Even hebben we zitten dubben om ze daar te laten (de kinderen dus, niet de wijn). Maar uiteindelijk hebben we toch maar de helft van de flessen bij mijn schoonouders in Frankrijk laten staan.

Dansje

De eerste voorraad van deze zomer was inmiddels op toen we de afgelopen kerstvakantie de rest uit Frankrijk hebben meegenomen. En toen mijn monsieur deze zondag een heerlijke choucroute maakte, trok ik die ruisende riesling open. Een Grand Cru Pfingstberg uit 2011 van het domein Albert Ziegler. De plop. Het geklingel van de eerste druppels in het kristallen glas. Die crispy geur van appels en mineralen. Een voorzichtige slok. En dan gebeurt het: de wijn doet een dansje in mijn mond. En ik? Ik doe samen met mijn amour een dansje in de keuken.

Photo Credit: Eddietherocker via Compfight cc

Zeg er maar wat van