Vooral vrouwen tussen de dertig en zestig jaar oud bellen een anonieme hulplijn vanwege eenzaamheid. Wat blijkt? Ook vrouwen met een groot sociaal netwerk. Is eenzaamheid zo’n taboe dat er een anoniem luisterend oor voor nodig is?

Wauw, daar ben ik even stil. Een week geleden ben ik 29 geworden. Bijna dertig dus. Of, zoals vriendinnen zeggen, een jaar verwijderd van de ‘dirty thirties’. Ik las in het artikel op nu.nl dat hulplijn Sensoor vorig jaar 70 duizend van dat soort telefoontjes binnenkreeg. Niet alleen maar van eenzame vrouwen overigens. Een shocker, want dertig tot zestig jaar is niet wat ik in mijn hoofd heb als doelgroep voor eenzame mensen. Het zijn geen oude vrouwtjes achter de geraniums die patience spelen en voorbijgangers in de gaten houden. Nee, uit de data van Sensoor blijkt dat het ook vrouwen betreft die wél een uitgebreid sociaal netwerk hebben – en dus mensen om hun eenzaamheid bij te promoten.

Eenzame noodkreet

In mijn ogen is het een duidelijk signaal dat eenzaamheid een groot taboe is in de Westerse samenleving. We hebben het immers allemaal super leuk en druk en zijn bezig de wereld te veroveren. Als we Facebook en Instagram tenminste moeten geloven. Daar wil niemand tussen komen met een eenzame noodkreet. Jammer, that’s what friends are for, toch? Na het lezen van het artikel zie ik jonge vrouwen voor me die alleen op de bank liggen in een veel te grote pyjama, die een grote bak ijs eten en ten einde raad de straat op rennen, in de regen natuurlijk. Afgaande op wat Hollywood mij heeft geleerd in foute – oeh, guilty pleasure – romcoms. Ach, iedereen heeft waarschijnlijk direct een beeld bij die eenzame vrouw. Nu val ik met mijn 29 nog net niet in de slachtoffergroep die in het nieuwsbericht wordt beschreven. Een avondje alleen op de bank moet ik tot nu toe vaak plannen. Vriendinnen weten inmiddels dat de zondagavond als het even kan gereserveerd is voor wat ‘me-time’.

Opnieuw beginnen

Maar de vrouw die in dit artikel wordt genoemd als meest eenzaam zou juist in de bloei van haar leven moeten zijn, met meer zelfvertrouwen dan een pauw met uitgeslagen veren. Eenzaamheid ligt blijkbaar goed verborgen in onze samenleving. Bellen zoveel mensen een anonieme hulplijn omdat ze het tegen bekenden niet over hun lippen krijgen? Ook jonge en vlotte meiden en vrouwen die ’s avonds geen kant meer op kunnen met hun gedachtes? Ik moet bekennen dat ik zelf ook wel eens in paniek ben geraakt als er een weekend niks op de planning stond. Achteraf bleken dat vaak de leukste weekenden met spontane afspraken en onverwachte topavonden. Ik snap ergens wel waar het vandaan kan komen. Zelf ben ik twee keer ‘opnieuw begonnen’. De eerste keer toen ik ging studeren en het Tilburgse ouderlijk nest verliet voor een studentenkamer in Rotterdam tussen drie moskees in. En de tweede keer toen ik een baan kreeg in Amsterdam en daar ook maar ging wonen, stond toch al op mijn to-do-lijst.

Spontane vrimibo’s

Inmiddels is die laatste ‘starting-all-over-fase’ ruim acht jaar geleden, maar ik weet uit ervaring dat het best even aanpakken is om een sociaal netwerk op te bouwen. Ook al heb je aan de andere kant van het land een stad vol gezellige bff’s zitten. Je wilt ook op vrijdag iemand kunnen bellen voor een spontane vrimibo. En een keer lunchen zonder daar een uur voor in de trein te zitten. Door te sporten, vaak te borrelen, mezelf uit te nodigen en op pad te gaan met toenmalige collega’s had ik al gauw een aardige kring aan mensen om mij heen verzameld. Maar niet iedereen is zo sociaal aangelegd en ook zeker niet iedereen heeft zin om ‘zoveel moeite’ te doen, denk ik. En als je eenmaal werkt zijn sociale contacten niet zo snel binnen handbereik als wanneer je studeert. Bovendien is eenzaamheid natuurlijk geen optelsom van het aantal sociale afspraken in de week.

Tinder-date en een demotie

Er kunnen natuurlijk allerlei aanleidingen zijn voor een sociaal isolement. Een relatie die net verbroken is, vrienden in een andere levensfase, een verhuizing, een psychische oorzaak en zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar naast het feit dat eenzaamheid geen pretje is en niet één, twee, drie verdwijnt, baart het mij zorgen dat het blijkbaar zo’n taboe is. Schaamte voor een sociale beperking is ook een beperking. Komt iemand tegenwoordig makkelijker ‘uit de kast’ dan uit de eenzaamheid? Dat je een Tinder-date hebt is al algemeen geaccepteerd en zelfs voor een demotie schamen weinig mensen zich nog na jaren van economische malaise.

Doorbreek het taboe

Dit is dan ook een oproep aan alle eenzame meiden: doorbreek het taboe, kom uit het kluisje en borrel mee! Ik vind het juist hartstikke pittitg, krachtig en dapper als iemand dit aan de buitenwereld durft te uiten. Eenzaamheid is niks om je voor te schamen.

2 reacties

  1. Jeannette Rijks

    Mooi artikel, Floortje. Helaas doet eenzaamheid een paar gemene dingen met je. Met gevolg dat dat meeborrelen niet meer gaat lukken. Niet zonder meer, in elk geval. Na een aantal maanden eenzaamheid is je IQ niet meer wat het was en is je sociale gedrag en inschattingsvermogen beneden de maat. Het ergste is misschien wel dat je hormonen het ook af laten weten, met gevolg dat je geen lol meer hebt in omgaan met anderen.
    Daarom ben ik heel blij met je oproep: stop met je te schamen.
    Meer weten? Kijk op http://www.eenzaamheid.info. Wil je echt de diepte in, lees dan de probleemanalyse. http://eenzaamheid.info/eenzaamheid/probleemanalyse

    Beantwoorden
  2. Danielle

    Ik denk dat niet alle eenzaamheid te maken heeft met “geen afspraken hebben staan” als ik even naar mijzelf kijk.. ik kan een week vol leuke afspraken hebben en mij toch eenzaam voelen. Contact te oppervlakkig vinden.. het jammer vinden dat ik wel 1000 mensen heb om mee te stappen maar er geen een heb om mee te fotograferen. Daar zit denk ik bij veel mensen ook eenzaamheid. Moeilijk op te lossen omdat je dan dus tussen al je sociale contacten tijd moet vinden om nieuwe contacten op te doen. Je moet daarnaast ook nog eens oppassen dat mensen die die interesses niet hebben zich niet gepasseerd voelen. Eenzaamheid heeft dus niet altijd te maken met “gewoon naar die borrel komen” maar meer met dat het lastig kan zijn gelijkgestemde te vinden.

    Beantwoorden

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.