Weer zit ik tussen de verhuisdozen, terwijl ik na iedere verhuizing uitroep dat ik echt nooit meer ga verhuizen. Maar, eerlijk is eerlijk, we gaan er op vooruit want we gaan van een klein dorp naar ‘de grote stad’  Heerlijk alles weer binnen handbereik. Dat heb ik toch wel gemist de afgelopen twee jaar. En eerlijk, ik ben er van overtuigd dat het verhuizen op rolletjes loopt, zolang ik alle dagen een half uurtje piano blijf spelen.

 In 1999 verhuisde ik met mijn drie kinderen naar een galerijflat en eenmaal gesetteld besloot ik nooit meer te verhuizen. Daar is weinig van terecht gekomen, want ik verhuis nu voor de vijfde keer. Ik ben er wel steeds handiger in geworden en als we de sleutel krijgen begin ik meteen met het verslepen van dozen van het ene naar het andere huis. Een deel van de keukeninhoud kan ik zo overhevelen naar de nieuwe keuken. Lege dozen gaan weer mee terug en kunnen weer gevuld worden. Kijk, dat bedoel ik met handiger worden. Verder zie ik er alleen maar tegenop. Dat hele gedoe van je huisraad inpakken, zorgen dat iedere instantie een adreswijziging krijgt omdat anders bijvoorbeeld de krant op het verkeerde adres in de bus valt. Het is een kwestie van lijstjes maken om vervolgens alles door te strepen, wat ik overigens geweldig vind. Vooral dat doorstrepen, dat geeft zo veel voldoening.

 Mijn dierbare piano

Tussen de bedrijven door blijf ik wel  pianospelen en ga ook gewoon naar les. Belachelijk? Nee hoor, het is voor mij bijna net zo belangrijk als ademhalen en zelfs tijdens de verhuisdrukte wil ik gewoon kunnen studeren. Niet dat ik bang ben om een modderfiguur te slaan op les hoor, maar gewoon omdat ik er heel veel plezier aan beleef. Ik zie jullie nu allemaal hoofdschuddend mijn verhaal lezen en je afvragen of ik wel goed bij mijn hoofd ben. Misschien niet, misschien ben ik wel raar. Dat is dan maar zo en ik kan er niet mee zitten en bovendien zitten er heel veel voordelen aan, want door piano te spelen hou ik mijn hersenen in conditie. Dat betekent dat ik minder vergeet en dus de boel goed op een rijtje heb. Wie weet blijken achteraf mijn lijstjes wel totaal overbodig te zijn geweest.

Conditietraining voor hersenen

10391667-lopende-hersenen

 Hebben jullie enig idee hoeveel hersencellen er aan het werk zijn tijdens het pianospelen? Het zijn er in ieder geval veel meer dan bij het maken van een kruiswoordpuzzel. Om te beginnen moet je weten wat je wil gaan  spelen, dan zet je de partituur op de piano en bekijk je het notenbeeld. Alleen het lezen van al die nootjes vergt het nodige van je hersenen.  Kijk maar naar lieder_ohne_worte. Je leest dus de muziek en dan sturen je hersenen seintjes naar je vingers zodat je de goede toetsen aanslaat. Vervolgens moet je ook nog de emotie vertalen die de componist met het stuk wil overbrengen. Dat lukt je nooit als je iets voor de eerste keer gaat spelen en het wordt dus studeren, studeren en nog eens studeren. Soms lijkt het in het begin nergens op, maar de aanhouder wint en uiteindelijk beheers je de muziek. Dat is harder werken dan een kruiswoordpuzzel oplossen. Het is alleen jammer dat je er niets mee kan winnen, terwijl dat soms met zo’n puzzel nog wel het geval is. Alle gekheid op een stokje, hierdoor houd ik ze goed in conditie. Vandaar dat zo’n verhuizing gewoon op rolletjes gaat. Mijn partner heeft ook geen geheugenproblemen, want hij  speelt  kerkorgel. Ik denk dat je dan nog veel meer hersencellen gebruikt. Je hebt meerdere klavieren, een compleet pedaal en ook nog eens een heleboel registers. Dan moet je helemaal overal bij nadenken.

orgel

Kan je nagaan hoe zo’n verhuizing bij ons in het werk gaat. Geweldig, zonder enig obstakel verhuizen wij van het ene huis naar het andere.

In  de verhuiswagen

 Als ik heel eerlijk ben, en dat ben ik vrijwel altijd, zou ik het liefst tijdens de rit in de verhuiswagen nog even piano willen spelen. Misschien kan ik mijn zwagers zo gek krijgen dat zij de piano er zó inzetten dat dit mogelijk is. Ik ben alleen bang dat mijn partner dan ook orgel wil spelen. Dat zou kunnen, dan zetten we het Johannusorgel, net als thuis, naast de piano. We hebben muziek die zowel voor orgel als piano is, dat kunnen we dan mooi tegelijk spelen. Zie je het al voor je? We stoppen ook niet als we voor de deur staan. Nee, we spelen gewoon nog een poosje door, dan weet de buurt meteen wat voor vlees ze in de kuip heeft. Voor je het weet staan alle bewoners buiten om te luisteren naar al die orgel- en pianoklanken. Er zit vast wel een verdwaalde liefhebber tussen. Zo krijgen we meteen de juiste sociale contacten in onze nieuwe omgeving. Dat is meteen mooi meegenomen.

 Kinderen en pianospelen

piano

Vervolgens raad ik al mijn buurtgenoten aan om hun kinderen op pianoles te doen. Zij kunnen dan meteen al beginnen met hun hersenen in conditie te houden. Het pianospelen heeft verder een belangrijk voordeel, want het vergroot je taalgevoeligheid en helpt-bij-woordjes-leren. Dat heb ik nu altijd al gedacht en het verbaast mij dan ook niets dat ik over een hele grote woordenschat beschik. Dat komt natuurlijk doordat ik als kind, na schooltijd, eerst naar de muziekschool ging om te oefenen op het kerkorgel. Want ja, daar ben ik op twaalfjarige leeftijd mee begonnen. Het was voor mij een wat groot en omvangrijk instrument en van het registreren kreeg ik de zenuwen zodat ik uiteindelijk op mijn vierenveertigste het orgel inruilde voor de piano. Dit verklaart dus mijn taalgevoeligheid die heel handig is bij het schrijven, wat ik ook maar niet kan laten.

 Verhuizen blijkt gewoon een peulenschil

 Na het lezen van mijn verhaal is het je allemaal duidelijk, toch? Ik ben een beetje raar, maar mijn brein is in goede conditie en op de lijstjes is straks alles afgestreept. Tussen de bedrijven door speel ik even piano en zo wordt het verhuizen een peulenschil. Maar ach, wat zal ik blij zijn als het verhuizen achter de rug is.

 

Zeg er maar wat van