Ze staart naar het plafond en wacht. Dat is het enige wat ze nog kan. Wachten totdat het licht wordt ’s ochtends, wachten totdat iemand haar wast, wachten totdat ze te eten krijgt.

92 Jaar is ze inmiddels, een mooie leeftijd vindt iedereen. Zij vindt er zelf niets aan. Liever was ze geen 92 geworden. De laatste jaren heeft ze veel moeten inleveren; van de rollator naar de rolstoel, van vrolijke gesprekken tot alleen nog onverstaanbaar kunnen mompelen, van veel vrienden en familie naar veel begrafenissen en crematies.

Een sterk hart

Ze heeft een sterk hart. Dat weet ze zelf ook. Dat is altijd haar kracht geweest. Het doel van het leven? Liefde en plezier. Niets meer en niets minder. Met liefde, plezier en een sterk hart kom je een heel eind. Dertig jaar geleden verloor ze haar man, haar maatje, de vader van haar kinderen, de opa van haar kleinkinderen. Hij had helaas geen sterk hart. Zij ging door. Alleen. Altijd sterk en zelfstandig. Natuurlijk waren er moeilijke tijden, maar bij de pakken neerzitten was niet haar stijl. Met liefde, plezier en een sterk hart kon zij de wereld aan.

Een eigenwijs hart

Nu is het klaar. Haar lichaam weet het. Zij weet het. Alleen dat verdomde hart van haar, dat blijft maar kloppen. Eigenwijs. Een hart met nog te veel liefde voor het leven. ‘Lief hart,’ speekt ze het toe, ‘het is goed zo, laten we rusten.’ Er gebeurt niets. Haar hart blijft kloppen en zij blijft wachten. Wachten op weer een dag.

Een afgerond verhaal

Natuurlijk is ze ook best een beetje bang voor de dood. Het is heus niet zo dat als je oud bent, je minder bang wordt. Maar wat had ze graag haar eigen verhaal geschreven. Een verhaal met een mooi afgerond einde en niet zo’n verhaal dat maar blijft doorzeuren. Zo’n verhaal wil niemand lezen. Laat staan leven. Haar verhaal wordt nu lelijk en frustrerend. Waar ooit liefde en plezier haar motto waren, is ze nu bitter en boos. ‘Help me dan toch!’ roept ze soms uit pure wanhoop. Er gebeurt niets. Haar hart blijft kloppen. Weer gaat er een dag voorbij.

Kabinetsplannen

Het kabinet presenteerde onlangs plannen voor stervenshulp bij een voltooid leven. In een brief die ministers Schippers en Van der Steur aan de kamer stuurden, staat dat zij ouderen de mogelijkheid willen bieden om uit het leven te stappen, wanneer zij geen mogelijkheden meer zien voor een zinvol bestaan. Ook als zij nog gezond zijn. De brief maakte veel los. Van opgeluchte ouderen en familieleden, tot artsen en politici die er schande van speken.

Ik dacht altijd dat de euthanasiewet toereikend was, omdat ‘uitzichtloos lijden’ een ruim begrip is. In de praktijk blijkt dat er altijd een medische reden nodig is. Hoewel ‘lijden door een stapeling van ouderdomsklachten’ euthanasie rechtvaardigt, durven veel artsen dit jammer genoeg niet aan. Nu ik van zo dichtbij zie wat een strijd het leven kan zijn, hoop ik met heel mijn hart dat ouderen die klaar zijn met het leven geholpen kunnen worden om hun leven op een waardige manier af te sluiten.

Het hart van mijn oma zal het uiteindelijk ook wel voor gezien houden, maar tot die tijd lijdt zij aan het leven.

4 reacties

  1. Mieke van Meer

    Een liefdevol verhaal Joyce. Ik vind het een lastige kwestie. Want wanneer heeft een (levens)verhaal een mooi afgerond einde. Juist als je de schoonheid of de fijne moment van je leven nog inziet, wil je volgens mij niet dat het eindigt.

    Beantwoorden
    • Joyce Postma

      Het is absoluut een lastige kwestie, Mieke. Het verschilt heel erg per situatie en per persoon. In dit geval is mijn oma heel erg onrustig en roept ze zelf om hulp, het is hartverscheurend.

      Beantwoorden

Zeg er maar wat van