“You win. You lose. It’s a chance you have to take with love.” And I lost. 

Collateral damage

Ik bestel een pizza in het nuchtere besef dat deze niet  meer is dan een verplichting om de sigaretten (die ik eigenlijk had afgezworen) op dit onmogelijke tijdstip te kunnen bemachtigen. Ik vloek even in het besef dat ik toch even de buitenwereld moet betreden. Alleen contant betalen. Shit. Het regent. Gelukkig. Alle gevoel voor mode verwerp ik voor het moment maar even. Ik combineer alle kledingstukken die binnen handbereik zijn tot een alles behalve logisch geheel. Ik heb even geen enkele ambitie om ook maar het kleinste beetje modieus te zijn en om mijn leave me alone!-statement nog maar eens extra kracht bij te zetten, trek ik de capuchon van mijn jack zo ver mogelijk over mijn gezicht. Aan het einde van de straat vind ik de dichtstbijzijnde pinautomaat. Om maar zo snel mogelijk weer naar de veiligheid van mijn huis terug te kunnen keren, heb ik alles behalve geduld met dit stuk techniek. Ik vloek dan ook nog harder als ik mijn voordeur aanschouw in het besef dat ik overduidelijk met mijn gedachten elders was. Ik check alle zakken van mijn jack. Shit! Sleutels. Pinpas. Geen geld. Shit! Slechts een korte sprint verder reken ik de vermiste twintig euro tot collateral damage van een gebroken hart.

Pizza

Ik beantwoord het ‘eet smakelijk’ van de bezorger met mijn bijzonder slechte acteertalent. Het idee van het forceren van een beleefde glimlach is meer dan weerzinwekkend en zonder me daar ook maar enigszins schuldig over te voelen, belandt de pizza op de vloer naast de voordeur. Ik hoop mezelf in ieder geval in slaap te kunnen huilen voordat het probleem met de sigaretten zich opnieuw voordoet. YouTube probeert me troosten met de woorden van Freddie Mercury: “You win. You lose. It’s a chance you have to take with love.”

The worst hangover

Als de wereld langzaam ontwaakt, lukt het me ein-de-lijk om mezelf in slaap te huilen. Alleen maar om een paar uur later wakker te worden met the worst hangover. Alles doet pijn. Geen quick fix met bestanddelen zoals tabasco mogelijk. Ik overweeg een fractie van een seconde om mijn lichaam (dat momenteel even gebroken voelt als mijn hart) uit bed te slepen. Het idee van een douche is niet aantrekkelijk en vooruitzichten als een kop koffie en een sigaret zijn dat al evenmin. Het scherm van mijn iPhone is even stil als alle overige uren die ik heb besteed aan het bestuderen van het eindeloze zwart. Ik keer in een vlaag van ontkenning de andere kant van het bed de rug toe. Tegen beter weten in werp ik een blik op mijn iPhone om het scherm vervolgens tot leven te brengen door het selecteren van precies dat ene nummer. Je kent het wel. Precies dat ene nummer. Als ik de dekens over mijn hoofd trek ,weet ik het zeker: I hate the world today.

Repeat

Repeat. Ik besluit gedachteloos mezelf nog maar eens voor de duur van exact 3:14 minuten te verdrinken in verdriet. Ik besluit alle verzet tegen de tranen en alle andere gemengde gevoelens die zich aan me opdringen te staken. Voorlopig. Ik staar naar het scherm van mijn iPhone dat al even zwart is als de schijnbaar eeuwigdurende nacht buiten. Repeat. Ik open WhatsApp. Ik sluit WhatsApp. Ik open WhatsApp. Ik sluit WhatsApp. Repeat. Ik open WhatsApp nog een keer en al evenzeer tegen beter weten in als alle voorgaande keren. Ik sluit WhatsApp. Ik open WhatsApp opnieuw en heel even wint mijn verstand het: ik verwijder WhatsApp. Klaar. Rust.

Sorry…

Ik haat het als ik dingen niet snap en de eeuwige waarom-vraag wil me ook deze nacht niet met rust laten. Ik haat het om iemand te moeten missen die ik helemaal niet wil missen. Ik haat het “waarom kan het niet anders zijn?” en de onvermijdelijkheid van sommige beslissingen. Ik haat het om precies dát niet te kunnen veranderen, dat ik zo graag zou willen veranderen. Als het kon. Als ik het kon. Ik haat het ook als mijn emoties me de baas worden en dus kruip ik met mijn MacBook op de bank. Sorry doesn’t seem to be the hardest word…

What if…

Het antwoord op de vraag waarom het allemaal niet anders is… Ik weet het eigenlijk wel. Het lukt mijn verstand echter niet om mijn eigenwijze hart écht te overtuigen van alle onmogelijkheden. Alle rationele redenen en verklaringen worden dan ook zonder uitzondering beantwoord met de vraag:  What if…?

Foto credits: Kiomi

3 reacties

Zeg er maar wat van