Je kent hem vast wel: de man die ontzettend klaagt over de ex die zonder zijn hulp nog geen beleg voor op haar boterham kan kiezen én doodsbang is voor sterke en onafhankelijke vrouwen. 

Sterke vrouw

Je zou denken dat zo’n man op zoek is naar een sterke vrouw. Zo’n vrouw die precies weet wat ze wil en die niet alleen haar eigen broodbeleg selecteert, maar ook zorgt voor de aanwezigheid en mogelijkheid een boterham inclusief beleg te consumeren. FOUT! Precies het type man dat zonder ophouden kan zeuren over een compleet gebrek aan zelfstandigheid van de ex in kwestie, zoekt allesbehalve een sterke vrouw. Alleen weet ‘ie dat zelf niet.

Gebroken hart

Het leed dat online daten heet in de meest korte versie: een aantal maanden een leuk contact, een gebroken hart en onzekerheid. “Ik wil even geen contact meer met je.” Aan precies die onzekerheid heb ik besloten een einde te maken met de simpele woorden “Ik wil geen contact meer”. Ik heb niet de minste behoefte aan het online equivalent van een knipperlichtrelatie. Het antwoord “Hoezo niet?” zorgt voor een diepe frons. Seriously?! Ik kan me echt niet voorstellen dat de redenen niet duidelijk zijn. Het antwoord stuur ik desondanks. Reactie? Ik ben feministisch. Vies woord. Aldus de afzender. Het andere vieze woord is ‘onafhankelijkheid’. Ik word boos. Het duurt ongeveer 5 minuten. Bedankt voor het compliment! 

Vies woord

Ik weet niet waarom ‘feminisme’ een vies woord zou zijn. Ik weet al evenmin waarom ‘onafhankelijk’ een vies woord zou zijn. Het klinkt ineens ook als een logische combinatie. Het zal vast iets te maken hebben met het mannelijk ego. Het is duidelijk not done om de man in kwestie niet nodig te hebben. Truth hurts. Ik moet denken aan een ex die het streven naar onafhankelijkheid wél kon waarderen. Het écht nodig hebben van iemand (om welke reden dan ook en hoe ontzettend logisch en verklaarbaar dan ook) maakt een relatie inderdaad niet beter. Sterker nog: het maakt een relatie slechter. Het maakt de zaken troebel. Het creëert een vervelende machtsverhouding. Bewust dan wel onbewust.

Waarom?

Het waarom. Zeuren over de niet zo sterke en onafhankelijke vrouwen en vervolgens het record van Usain Bolt verbreken in het wegrennen van sterke vrouwen. Ik heb een theorie. Het ontbreken van de noodzaak om het leven met iemand te delen, creëert onzekerheid. “Als je me niet écht nodig hebt, dan zou je wel eens kunnen beslissen …” Precies. Het zou zomaar kunnen. Het ontbreken van controle. Onzekerheid. Het projecteren van die onzekerheid. Angst. Ordinaire angst. Het ontbreken van de noodzaak van iemands aanwezigheid maakt ook dat conflicten nét even iets anders verlopen. Ik accepteer het online equivalent van een knipperlichtrelatie dus inderdaad niet. Punt. Geen enkele noodzaak die me kan dwingen om dat te accepteren. Onafhankelijkheid is vrijheid. Het simpele feit dat ik je niet nodig heb in mijn leven, betekent overigens niet dat ik je niet in mijn leven zou willen hebben. Ik heb echter wel de vrijheid om daar voorwaarden aan te stellen. Grenzen stellen. Ik ben baas in eigen buik én leven.

Klootzakken

Ander optie? Het zijn klootzakken. Yep. Het andere type man dat niet met sterke vrouwen om kan gaan is De Klootzak. De Klootzak die jouw grenzen niet wil accepteren. De Klootzak die jouw sterke vrouw-zijn niet wil accepteren. Zo’n vervelend dominant persoontje. Klootzakken.

Het verschil

Het verschil? De Onzekere kán niet met een sterke vrouw leven. Al zou ‘ie het stiekem best willen. Het respecteren van de grenzen die sterke vrouwen stellen. Het ontbreken van de veilige noodzakelijkheid van zijn man-wezen. De Onzekere kan het niet. Zijn onzekerheid raakt in paniek van jouw sterke vrouw-zijn. De Klootzak is de uitvinder van het woord ‘egoïsme’. Zowel optie 1 als deze optie 2 is overduidelijk geen match made in heaven. Het is eerder een match made in hell.

How about you?
Herkenbaar? Vertel het! 

2 reacties

  1. BlokkerA

    Yep, herkenbaar. Ik was iemand die erg afhankelijk was van de ex, zoals een klein meisje afhankelijk van haar sterke vader. Een ex die echter toen we gingen samenwonen geen poot uitstak in huis. Dus ik moest groeien, onafhankelijk worden, sterk worden, alles regelen, alles doen, van financiën tot schilderijtjes ophangen. We gingen van een dochter-vaderrelatie naar een zoon-moederrelatie. (Allebeid ongezond, ik weet het…nu) En dat kon hij maar op 1 manier verwerken: door mij waar hij kon te kleineren, mentaal te mishandelen. Kom ik niet op haar niveau dan trek ik haar onlaag naar mijn niveau. En dat heb ik jarenlang geaccepteerd. Tot ik 40 (jawel) werd en besloot: genoeg is genoeg. Ik woon nu samen met iemand die ik niet nodig heb, die mij niet nodig heeft, maar we houden zielsveel van elkaar. 🙂

    Beantwoorden
    • @Angeliekjuh

      Bedankt voor de reactie!

      Goed om te horen dat je deze patronen hebt weten te doorbreken!
      Vaak sluipen ze er heel stiekem in en is het moeilijk ze te ontdekken en er bewust van te worden hoe ze jouw geluk in de weg staan. Afscheid nemen is ook niet makkelijk natuurlijk en ik denk dat we vaak hopen 'iets' aan het patroon te kunnen veranderen. Soms kan dat alleen niet. Soms moet de ander een patroon doorbreken en kunnen we het zelf alleen doorbreken door afscheid te nemen (hoe moeilijk dat ook is).

      Goed om ook te horen dat het nu zo goed gaat in de liefde!
      Geniet er van!

      Beantwoorden

Zeg er maar wat van