De buurvrouw wil een eigen auto: ‘Dat kun je je niet veroorloven in jouw situatie’, aldus de buurman. ‘Wat moet je met drie pakken vruchtenhagel?’, vraagt hij zich grondig geërgerd af. Een middag met tegenzin meubelen uitzoeken vindt hij ‘lekker je eigen plan trekken’.

Ruggengraat tonen

Mijn buren gaan scheiden. Ineens. Daar heb ik al luistervinkend (het is opmerkelijk hoeveel gevoel van privacy een anderhalve meter hoge schutting ons stadsmensen geeft) niets van gemerkt. Tot een maand geleden. En nu trekt mijn buurvrouw ‘lekker’ haar eigen plan en zit ze met haar drie pakken vruchtenhagel in ‘een situatie’. Een situatie die zij nog ziet als haar gezin maar waar de buurman zo snel mogelijk uit wil ontsnappen. Het vluchten in klussen aan het (inmiddels ZIJN) huis en weekendjes weg met ‘de jongens’ heeft niet geleid tot het gewenste effect, hij is doodmoe en niet gelukkig. Woorden als ‘ze moet nu ruggengraat tonen’ en ‘het is beter zo’ stromen. Vijf jaar geleden waren het mijn woorden. En gadverdamme, wat zijn ze snoeihard.

Scheiden? Niet doen.

Een interessant artikel in 2011 in het Psychologie Magazine over scheiden of bij elkaar blijven. Onderzoekers spreken hun voorkeur uit voor samenblijven in plaats van scheiden. Tweederde van de ongelukkige stellen was vijf jaar later weer blij met elkaar. Vooral de huwelijken uit de ongelukkigste categorie waren opgebloeid: tachtig procent daarvan viel vijf jaar later in de categorie ‘gelukkig getrouwd’.” Samengevat: heb je een ongelukkig huwelijk: blijf lekker bij elkaar, het wordt waarschijnlijk beter.

De wereld ligt aan onze voeten

Helaas. Laat dat nu net iets zijn dat de buren en ik, wij van de pragmatische generatie (ook wel patatgeneratie) niet kunnen: even doorbijten, even niet zo heel gelukkig zijn. Ons leven moet leuk zijn, de wereld ligt aan onze voeten..! En dat is ook zo, wij maken ons eigen geluk. We studeren, komen om in de vrienden en hobby’s, worden verliefd, kopen een huis, hoppen lekker job, zien alles wat god gemaakt en doen wat hij verboden heeft, en en… en dan? Kinderen! Eén is leuk, maar twee lekker dicht op elkaar, is nog leuker.

Hang in there!

Kijk en daar begint eindelijk het echte leven dat niet om ons draait. Het grootste geluk en ook de grootste weerstand komen uit ons zelf bedachte geluk. ‘Hang in there’, ik hoor het mijn vader (van vijf dochters) nog zeggen. Het is zijn stellige overtuiging dat je het eerste jaar na de geboorte van een baby niet eens moet willen nadenken over je relatie. De kinderen, daar wil en kun je niet vanaf, maar die relatie… En op deze man/vrouw ben je toch niet gevallen. Zo moe, zo huiselijk, zo niet zichzelf. ‘Hang in there?’ No Way!

Momenten van geluk

In die oneindige zoektocht naar dagen, nee maanden, nee jaren van geluk maken we brokken. En als we uiteindelijk met Leonardo Di Caprio op de Titanic ‘The King of the world’ zijn, of als Celine Dion stopt met zingen, dan pas realiseren we ons dat het een prachtig moment is. Prachtig maar ‘slechts’ een moment. En dat het daar om gaat, momenten van geluk. Mijn kinderen zijn doorgaans behoorlijk gelukkig en ik geniet van de vele momenten. Daar heb ik wel een talent voor ontwikkeld. Wel vraag ik me af welke les zij uit onze zoektocht trekken. Zullen ze het pad van de minste weerstand zoeken en misschien zelfs vinden?

3 reacties

  1. Astrid

    Momenten van geluk … bij de kinderen kunnen we er van genieten…. voor onszelf vermalen we ze tot "slechts" momenten van geluk…. hmmmmmm
    Mooi geschreven!

    Beantwoorden
  2. Mara

    @gabrv Wow! Thanks 🙂 @astrid, misschien is dat de kinderlijke onschuld die we verliezen.. 😉

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van