Mensen die mij kennen weten het; ik ben (bijna) altijd te laat. Dit heeft niets te maken met traagheid of arrogantie, maar met een te positieve kijk op de tijd.

Het maakt dan ook niet uit of ik een leuke afspraak heb of ergens heen moet waar ik tegenop zie, ik ga vaak net iets te laat de deur uit waardoor ik bijna altijd gehaast op de plaats van bestemming aankom. En dat is niet fijn. Zeker niet als het om een belangrijke presentatie of meeting gaat. Maar ook voor vrienden en familie is het niet leuk dat ze altijd moeten wachten.

Ik heb inmiddels een aantal trucjes ingebouwd om toch op tijd te komen. Zo staat de klok in mijn auto zeven minuten voor (dat rekent wat moeilijker) en schrijf ik afspraken vaak een half uur vroeger in mijn agenda. Ik weet echter dat het trucs zijn, dus vaak denk ik toch nog dat ik tijd genoeg heb. Er is echter goed nieuws voor mij en mij mede-te-laat-komers: we kunnen er niets aan doen. Volgens management consultant Diana DeLonzor wijst wetenschappelijk onderzoek erop dat mensen die te laat komen als het ware geprogrammeerd zijn om te laat te komen.

Mensen die te laat komen zijn optimistisch

Kijk, dat is nog eens een conclusie waar ik wat mee kan. Laatkomers proberen zoveel mogelijk uit hun tijd te halen. Wij denken altijd dat er meer taken in een bepaalde tijd passen dan daadwerkelijk het geval is. Vandaar dat ik altijd denk tijd genoeg te hebben en me dan opeens toch nog moet haasten. Ik ben gewoon te positief ingesteld!

Laatkomers genieten meer van het moment

Wij laatkomers zijn beter in staat om te genieten van het moment. Nog even genieten van die laatste zonnestralen of een praatje maken met de buurvrouw. Als je constant op je horloge kijkt en met je hoofd al bij je volgende afspraak bent, dan vergeet je te genieten van het moment. Laatkomers leven dus meer in het moment en zijn daardoor relaxter en gelukkiger.

Moeten we de tijd dan maar met een korreltje zout nemen?

Klinkt allemaal heel leuk en aardig, maar hoe zit het met al die verloren minuten van de mensen die op je wachten? Om nog maar niet te denken aan wat het te laat komen aan kosten met zich meebrengt. Denk aan het uurloon van collega’s die zitten te wachten of de kosten van een gemiste tandartsafspraak. Daarom, én omdat het altijd moeten haasten op het laatste moment toch ook wel stressvol is, hierbij nog een aantal tips voor alle chronische laatkomers:

  • Houd bij hoe lang een bepaalde taak werkelijk duurt, zodat je de volgende keer realistischer kunt inschatten hoe lang je nog nodig hebt.
  • Beperk afleidingen. Dus niet ‘nog even snel Facebook checken’.
  • Leer ‘nee’ zeggen; als je ergens geen tijd voor hebt, zeg dat dan ook.
  • Wees minder perfectionistisch. Goed is goed genoeg.
  • Bouw een buffer in voor tegenslagen en files.

Nu maar hopen dat bovenstaande tips mij gaan helpen. Eén ding weet ik zeker, ik zal nooit iemand worden die altijd tien minuten te vroeg is. Maar ik zal mijn best doen om in ieder geval op tijd te zijn. En mocht je toch een keer op me moeten wachten, weet dan: het ligt niet aan jou, ik was gewoon iets te optimistisch en nog even aan het genieten van alle mooie dingen in het leven.

Ben jij ook een laatkomer of ben je juist altijd te vroeg?

Zeg er maar wat van