Roos, je vertelde dat je blogt. Ik volg je al een tijdje. Op gepaste afstand. Nu ineens lees ik een verhaal dat ik zowaar herken! Vijf maanden terug, hotelkamer. Voor jou een ondeugende, opwindende date. Voor mij een verovering, en ja, het was een grote.

Jij kijkt er gelukkig met goede herinneringen op terug. Ik geef je nu mijn kant. Doe ermee wat je wilt, zet het desnoods op je blog, ik ben toch niet meer te traceren. Om gegronde redenen. Die ik jou niet vertel. Oh, en mijn versie bestond al voordat ik de jouwe las. Ik houd alles bij. For the record.

Voorspel

Begin augustus. Uit een eindeloze trits profielen die ik uitgebreid gescand heb, heb ik er een handvol geselecteerd die aan de criteria voldoen. Sexy, grappig, eigenwijs, en in voor een avontuur, althans naar mijn inschatting. Gebaseerd op ervaring en verborgen talenten. Mijn verhaal en foto’s zijn erop aangepast; eerder de man van de wereld, die toevallig beschikbaar is, dan eentje die zich wil settelen. Ik start met drie vrouwen een uitgebreide correspondentie. Niet te gretig, niet te hebberig. Ik wil ze maar heb ze niet nodig. Dus als er eentje afhaakt, geen probleem. Zelfs als ze allemaal de staart tussen hun benen knijpen, geen zorgen. Ik ben voorzien van genoeg genot om me deze houding te kunnen veroorloven. Daarbij, mijn werk is mijn missie, mijn passie; ik maak alles mooier.

Hook, line and sinker

In de loop van de weken erna houd ik af, uit noodzaak, omdat het druk is, omdat de afstanden niet toestaan snel te ontmoeten. Het vergroot het verlangen. Zodat ze er klaar voor is als het gebeurt, als het haar overkomt. Ik plaag, daag uit, verdwijn, kom weer boven, laat ze in vertwijfeling achter, maak complimenten, grap, ben altijd slim en soms serieus, en breng verlangen in ze naar boven. Twee van de drie krijg ik aan de lijn. Haakje in mond maar vooralsnog wulps spartelend in het water. Tijd om langzaam één ervan naar de kant te halen. Na weken en weken komen we in elkaars buurt. Afspraken in dezelfde stad, zij privé, ik werk. Dat zij héél toevallig in dezelfde stad op dezelfde dag iets heeft, het zal, het maakt mij niet uit. Ik krijg haar zover dat ze een hotel regelt. Ze doet alsof ze toch al daar zou blijven overnachten. Allemaal naar plan. De dingen die ertoe doen komen dichterbij.

Voorvoelen

Op de dag zelf een opdracht verder uitgewerkt en daarna schoon, strak in het pak en met een bruinleren weekendtas in de auto. Een uur later ben ik waar ik wezen moet. Parkeren is in dit deel van de stad nog net zo’n drama als altijd. Als ze opendoet zie ik dat ze het begrepen heeft, een jurkje en wat voor één! The shape of things. A sight to behold. Zoals beloofd kus ik haar meteen op haar mond terwijl ik een favoriet beoefen: ik houd haar stevig aan haar haren vast zodat ze nergens heen kan. Als ze dat al zou willen… Ze is mooi, en zalig zacht, vochtig en warm. Vrouw. Helaas – én gelukkig want uitstel doet smachten – is er nu geen tijd om de geest die uit de fles ontsnapt te materialiseren. Of weer op te sluiten… We moeten wachten want eerst los van elkaar naar afspraken. Zij en ik lopen het grootste deel van de afstand samen de stad in. Dan scheiden onze wegen.

Op de vloer

Later op de avond sein ik haar dat ze me bevalt. Iets later tekst ik haar waar ze straks verwacht wordt. Een café in de stad waarvan ik weet dat er elke avond livemuziek is. Ik neem afscheid van mijn partners in crime en loop een miezerige avond in. Gek op die minidruppels, altijd geweest. Alsof je schoongewassen wordt met het zuiverste water. Zodra ze binnenstapt pak ik haar meteen vast, omdat ik dat wil, om haar te laten voelen dat ze vanavond van mij is. En trek haar mee de vloer op. Ik wil haar zien bewegen, ik wil zien dat de ogen van andere mannen op haar vallen en dan laten weten dat ik degene ben die hier de lakens uit-deelt.

Mijn krijgsgevangene

Woordgrappen blijven de beste grappen, zeker zelfgemaakte. Ik leid haar losjes, houd haar dan weer stevig vast, schuif en draai haar over de vloer, welke kant ik haar maar op wil laten gaan. Ze lust nog wel een glas wijn – of twee. Ik doe rustig aan want iets later komen de dingen waarvoor we dit begonnen zijn, waarop ik uitdeel en zij incasseert. De vrouw als ontvangende partij. We vermaken ons. Dit is ónze avond uit, in de stad, en we hebben voorpret. Ik duw m’n neus in haar lange blonde haren en kus haar in haar nek terwijl ik achter haar sta. Het is hier donker maar ik zie dat ze erin zwelgt en zowaar bloost. Tijd om te gaan. Ik neem haar bij haar pols mee naar buiten. Mijn krijgsgevangene voor korte tijd.

Naar binnen

Op de hotelkamer beginnen we langzaam, aftastend. Ik laat haar rustig eerst ont-dekken en ik doe hetzelfde met haar. Nieuw onontgonnen territorium, voor elkaar in ieder geval. Dán neem ik de teugels in handen en dirigeer haar naar het grote bed. Kledingstukken vallen als bladeren van de bomen. Het is herfst. Na diverse verkenningen met de mond ga ik bij haar naar binnen. De rest is geschiedenis zeggen ze als het eenmaal voorbij is. Maar vanaf dat moment was het uren later nog niet voorbij.

Check out time, baby!

Elke keer als we in slaap vielen leek het alsof de ander meer wilde. Tot de ochtend er zonder mededogen een einde aan maakte. Het zou onze dood geworden zijn als er geen check-out  in dit hotel bestond. Bevredigd, verzadigd, moe en met nieuwe energie (de combinatie!), kussen we elkaar naar het afscheid. Dit is het, dit was het, dit was wat we wilden, en het is ons gelukt, we hebben het bereikt. Voor een nacht de hemel op aarde, als man en als vrouw. Ik heb intens van je genoten Roos. Ja, en ik zet er weer een streepje bij al heb ik geen gitaar om in te krassen (nee, ik speel niet maar je vond die foto stoer en om die reden had ik ‘em in m’n profiel – verbeelding werkt wonderen).

Voel ik me gebruikt?

Tsja nu zul je misschien wel denken ‘Roos voelt zich vast gebruikt’! ‘Wat een eikel zeg die kerel’! Integendeel, ik voelde me op en top vrouw. Eigenlijk een meisje en zijn prinses tegelijk. Veilig en gebonden, gemixt met extase. Hij, voor mij de ultieme belichaming van een echte man. Een jager, bevredigd en tevreden. Heel even zijn verovering, helemaal van hem, zijn bezit. Wat mij spijt is dat ik hem niet meer zal zien, hoewel ik dat nooit zeker zal weten. Een ding is zeker, ondanks al zijn veroveringen is hij mij ook niet vergeten!

Ben toch zo benieuwd of jullie mijn gevoel herkennen? Of ben ik de enige die er van geniet als ik van hem ben, zijn bezit?

 

één antwoord

Zeg er maar wat van