Goede voornemens zijn vaker een bron van frustratie dan een bron van vreugde. Het makkelijkst is om je niets meer voor te nemen. Lukt zelfs dat niet? Probeer het eens met microvoornemens.

Microvoornemens? Ja, microvoornemens, dat zijn hele kleine minuscule voornemens die grote kans van slagen hebben. Want hoe werkt dat brein van ons? Lukt iets dan zijn we gelukkig en willen we er meer van. Lukt iets niet dat voelen we ons rot en willen we er minder van. Ik wil al jarenlang geen voornemens meer. Ze lukken toch niet. Carolina Arnold schreef een boek over microvoornemens. Ik krijg zowaar weer hoop.

Voornemens voor de bühne

Kijk, de meeste voornemens zijn ook maar een beetje voor de bühne. De categorie: ik zou best wel eens wat vaker kunnen gaan sporten, eventueel, misschien. Hoe serieus is die nou eigenlijk? Of het voornemen als je het zoveelste chocolaatje in je mond stopt, dat het eigenlijk beter is dit nooit meer te doen, snoepen, slechte troep eten. Kom op, vanaf nu alleen nog maar echt gezonde dingen. Je weet al vanaf moment één dat dit totaal onhaalbaar is. Zinloos dus zo’n voornemen.

Wat een oen ben ik

Maar ja, soms zijn er van die momenten in je leven dat je wel wilt dat voornemens slagen. Ik had pas zo’n moment. Ik was niet op het schoolplein, terwijl dat wel had gemoeten. De oppas had tijdig en in goed overleg afgezegd en ik kon de middag nog vrij houden. Opgelost. Totaal vergeten. Niks dramatisch, alleen een kind dat moederziel op het schoolplein stond en toen maar in haar upperdepup naar huis is gegaan. Ze heeft al een sleutel en kan het ook best zelf, maar ja, dat was niet waar ze op gerekend had. Ik voelde me een stomme oen en een ontaarde moeder. Je eigen kind vergeten! Dat is nog rotter dan voornemens die niet lukken. Ik wil gewoon niets meer vergeten.

Zo werken microvoornemens

En toen was er dus Arnold met haar microvoornemens. De kern van haar verhaal:

  • Analyseer waar je het meeste last van hebt: Ik heb het meeste last van afspraken die ik vergeet. Er zijn ook wel andere dingen waar ik last van heb, bijvoorbeeld vergeten waar ik mijn leesbril heb neergelegd, maar die zijn net van een andere orde.
  • Vertaal het voornemen naar gedrag dat bijdraagt aan je wens. Voorwaarde is dat het zo klein en simpel is dat je het meteen kan doen. In mijn geval: afspraken meteen in mijn agenda zetten en er elke ochtend bij het ontbijt in kijken.
  • Maak van je voornemen iets leuks. In mijn geval verandert “alles onthouden” in “zorgen dat ik goed voorbereid op een prettige manier bij mijn afspraken kan zijn.”

Een megagoed gevoel

Sinds een paar dagen doe ik dat en het gaat echt beter. Ik voel me minder overrompeld door mensen die plotsklaps voor mijn deur staan, ik vergeet geen kinderen meer en mis geen leuke uitstapjes met vriendinnen. Het enige wat ik doe, is afspraken meteen opschrijven en in mijn agenda kijken. Het geeft me inderdaad een goed gevoel en ik merk dat ik nu stilletjes aan aan een ander voornemen denk: mijn sleutels niet meer kwijtraken.

Lukt het nog niet? Maak het jezelf makkelijker

Arnold belooft in haar boek geen wonderformule. Herkenbaar zijn de vruchteloze pogingen om af te komen van je onhebbelijkheden. Haar boodschap is helder en praktisch. Ze beschrijft op een leuke en herkenbare manier hoe ze zelf ook de plank nog wel eens misslaat, omdat ze te veel van zichzelf vraagt. Als een voornemen niet lukt dan is het nog niet micro genoeg. Soms moet je even zoeken wat de kern van je voornemen is en het nog een stapje kleiner maken. Dat is een heel ander verhaal dan het gevoel een loser te zijn, omdat je voornemen weer niet gelukt is.

Zeg er maar wat van