Nee, dit gaat niet over een tweede shotje tequila. Het betreft een ander fenomeen waar ik, net als van de tequila, koppijn van krijg. In deze wereld waar alles maakbaar is, is het soms lastig uitleggen dat sommige zaken dat toch echt niet zijn.

Eén op de zes

Volgens de stichting Freya raakt één op de zes paren in Nederland niet binnen een jaar zwanger. De slogan van de campagne van deze stichting die de belangen behartigt van alle mensen die hiermee kampen in ons land, luidt dan ook “Ook ik ben één van de zes”. Ja, ook ik ben dat. En misschien jij ook wel. Elke maand ben je verdrietig als het weer niet gelukt is. De rode duivels komen.

Ja, zo wordt dat op de fora genoemd waar de dames en soms heren elkaar een hart onder de riem steken. Deze paren zullen zich naar alle waarschijnlijkheid moeten storten op allerlei lastige medische behandelingen, als na een jaar toch blijkt dat het niet vanzelf gaat. Aan wie ligt het? Allerlei testen voor man en vrouw. Weg romantiek, weg sfeer, weg privacy en weg ongedwongenheid.

Spuiten maar

Mijn man en ik wisten al heel snel dat kinderen krijgen bij ons nooit op de normale manier zou lukken. Pijnlijk natuurlijk, maar zoals hierboven genoemd, konden we wel het hele voortraject van testen overslaan. We wisten allebei al op voorhand waar we aan toe waren. We wisten welke stappen we moesten doorlopen om onze droom te verwezenlijken. Op de één of andere manier maakt dat de stap om eraan te beginnen toch iets groter. Ik heb trouwens altijd gebeden voor een miniversie van mijn man, zonder mijn opvliegende karakter. Helaas is dat mislukt, maar dat terzijde.

In onze omgeving hoorden we veel “Ach ik stop met de pil en we zien wel”. Boem: drie maanden later zwanger. Heel fijn voor hen, maar toch pijnlijk voor ons. Wij wisten welk traject we in moesten gaan met hormoonbehandelingen, spuiten, onzekerheid en angst. En dan nog, het op voorhand weten is iets héél anders dan het ook daadwerkelijk moeten ondergaan. Dat weet ik nu. Lang verhaal kort: driemaal ICSI gedaan in Nijmegen, geen resultaat. Uiteindelijk zijn we naar een privékliniek in Düsseldorf overgestapt voor een vierde en laatste (zelf betaalde) poging ICSI.

Daar lukte het toen wel. Ze gaan hier verder dan de toegestane procedures en trajecten in Nederland. In principe mag in Duitsland gewoon meer qua regelgeving. Hierdoor kan men de nadruk ook veel meer op jouw specifieke situatie leggen en ben je minder een nummer dan in de grote Nederlandse ziekenhuizen. Na vijf jaar mochten wij ons zoontje in de armen sluiten. Bloed, zweet en tranen. Eindelijk konden we alles achter ons laten en gaan genieten. Tenminste dat zou je toch denken.

Spruit nummer twee

Zoals bij zoveel stellen begon toch na een tijdje, toen we weer helder konden nadenken na alle nachten slaapgebrek, het verlangen te komen naar een tweede. Ik denk dat iedereen zich hier wel in kan herkennen. Leuk voor jezelf en leuk voor de kleine, nog een broertje of zusje. Alleen dan begint het hele circus natuurlijk weer opnieuw. We wisten niet of we hier wel klaar voor waren. Pijnlijk wederom dat in de omgeving iedereen alweer vlot aan de tweede ronde begonnen was. Helemaal als dan de opmerking komt op een feestje als je net een bitterbal in je mond propt: “Anders neem je er toch nog één?” Je begrijpt na de hele voorgeschiedenis hoe hier het schuim van op mijn lippen komt.

Het is natuurlijk goed bedoeld, maar men zou kunnen bedenken dat sommige onderwerpen gevoelig liggen. Zeker in deze tijd waarin zoveel stellen te kampen hebben met problemen in deze hoek. De tv-programma’s hierover als paddenstoelen uit de grond schieten. Bijna iedereen kent wel iemand die ook IVF of iets anders in die trant heeft gedaan. Altijd als ik erover begon (ik ben er altijd heel open over geweest; spread the word) had mijn gesprekspartner ook wel een tante, nicht of overbuurvrouw die zoiets soortgelijks had meegemaakt. Echter alle tantes en informatie ten spijt, wordt er toch nog vaak geïnformeerd naar waar spruit nummer twee blijft.

Food for thought

Los van onze situatie weet ik dat er veel stellen zijn die hetzelfde doormaken of hebben doorgemaakt. Het is voor ons al vaak zo een wonder dat er überhaupt een kleintje is gekomen. We hebben de strijd gewonnen. Ik weet ook dat er soms te gevoelig wordt gereageerd. Je mag niks vragen, iedereen meteen op de achterste benen. Kom op zeg, zoiets vraag je toch niet tegenwoordig?! Maar natuurlijk mag er wel gevraagd worden. Ik heb hier willen uitleggen waarom dat soms gevoelig ligt.

Dus als jij ook één op de zes bent: ik wens je respect en: blijf dromen en proberen. Als jij dat niet bent: wat ben ik blij voor je, echt oprecht. Probeer je gewoon altijd in te leven in elkaars situatie, dan komt het goed en kunnen we elkaar helpen. En als je het schuim op iemands lippen ziet staan dan helpt een stukje taart of chocolade meestal wel. Of een bitterbal.

4 reacties

  1. Selena Koumans

    Ook ik ben 1 van de 6. Wat een mooi stuk voor bekendheid van iets wat veel voorkomt maar waar toch een redelijke taboe op rust. Continue to spread the word 👍

    Beantwoorden
  2. Carina

    Bij de eerste was het inderdaad in drie maanden raak, nu we een tweede willen zijn we in ene ook 1 van de 6… na ruim een jaar nog niet gelukt… we proberen het nog een half jaartje, dan kijken wat er mogelijk is.

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.