“Wat stoer!” “Dat je dat durft!” Nee, ik beklom niet de Kilimanjaro, maar ik ging twee dagen ‘met zonder gezin’ weg. Twee dagen naar Zeeland, niet het eind van de wereld dus. In de ogen van anderen toch iets bijzonders. Is het dat ook?

Al zolang als ik mijn vent ken gaan we zonder elkaar op stap. Hij met zijn  beste vriend(en). Ik naar vriendinnetjes in Londen. En ook toen wij onze dochter kregen bleven we dit doen. De eerste keer noodgedwongen. Toen we van plan waren samen naar New York te gaan werd mijn moeder ernstig ziek. Hij bleef bij onze dochter, ik struinde vijf dagen alleen door de straten van New York. En had het, na een dag wennen en huilen, gewèldig! Daarna ging ik vaker zonder hen weg, maar dan als bewuste keuze.

Niks moet, alles mag!

Tijd alleen is automatisch uit je dagelijkse routine stappen. Dat is de eerste dag even wennen. Vaak genoeg heb ik huilend achter Skype gezeten. Waarom vond ik dit ook al weer leuk en nodig? De tweede dag, als je niet gehaast een kind hoeft aan te kleden om naar de crèche te brengen, is het al een stuk leuker. Waar ga ik vandaag koffie drinken? Wat zal ik eens lunchen? Van die essentiële vragen. Niks moet, alles mag. Dat lukt op dag drie nòg beter als je al twee dagen onafgebroken hebt kunnen slapen en in stilte van je ontbijt hebt kunnen genieten.

Egoïst?!

Het is soms letterlijk afstand nemen. Van je vaste patronen, van rekening houden met anderen. Stilte, stilstaan bij. Waar word ik gelukkig van? Vaak ook letterlijk de batterij weer even opladen. Ik kan het iedereen aanbevelen. Is het egoïstisch? Nee hoor, je bent daarna weer een stuk leukere versie van jezelf. Ik heb gelukkig ook iedere keer weer vlinders in mijn buik als ik bijna thuis ben. Heb ze dan allebei enorm gemist. Maar reken maar dat na een paar dagen terug in je gewone leven, met honderd keer “mamaaaaa” je razendsnel weer je volgende weekendje weg gaat uitzoeken. Met zonder gezin natuurlijk!

En jij, ga jij met zonder gezin op stap? En zo niet, wat belet je?

één antwoord

Zeg er maar wat van