Ik werk. En ik heb kinderen. De vraag die meestal meteen daarop volgt is hoeveel ik dan werk. Ik werk 32 uur per week.

Als je werkende moeder bent met ongeveer zoveel uren, dan ken je de reactie waarschijnlijk wel die daarop volgt (dat doen overigens alleen moeders, vaders doen dat nooit). De reactie is: ’32 uur, echt?! (rollende ogen) Dat zou ik nooooooit kunnen/doen.’ Of de wat meer ingekapselde versie ‘Goh… Knap van je hoor…..’ En die reactie snap ik niet. Waarom kan de vraag niet gewoon zijn: “Leuk, wat voor werk doe je?” (die komt meestal pas na 10 minuten) Dat scheelt een hoop ongemakkelijke momenten. Ik vind het namelijk helemaal niet leuk om te horen dat jij dat nooit zou kunnen. En knap is het ook niet. Ik vind het HEER-LIJK om te werken.

Waardeloze moeder

De reacties geven me meestal het gevoel dat ik mijn kinderen verwaarloos. Ben ik dan echt zo’n waardeloze, ontaarde moeder die alleen maar aan zichzelf denkt? Ik dacht het niet. Dat ik werk wil niet zeggen dat ik niks om mijn kinderen geef. En ook niet dat ze iets te kort komen. Ik hou ontzettend veel van mijn kinderen. Zij maken mijn leven compleet. Maar ik hou ook van mijn baan. Ik werk voor een goede-doelenorganisatie en dat heb ik altijd al willen doen. Minder werken zou misschien best kunnen, maar ik wil het niet. Ik ben van mening dat ik de baan die ik nu heb dan niet goed genoeg kan uitvoeren. Ik kies dus bewust voor die 32 uur.

Superpappa

Betekent al dat gewerk dat ik mijn kinderen dan 4 dagen op de crèche of bij oma ‘dump’? Zeker niet. Sterker nog, momenteel gaan mijn kinderen helemaal niet naar de opvang. Ze zijn thuis, bij hun vader. Inderdaad.. Pappa is thuis. Mijn man heeft een baan bij de politie en werkt onregelmatige uren. We hebben kunnen regelen dat hij doordeweeks drie dagen per week thuis is. De andere twee doordeweekse dagen ben ik thuis. Als mijn dochter op school zit, en mijn zoon in bed ligt, werk ik vanuit huis. Een geweldige regeling al zeg ik het zelf. Mede dankzij twee flexibele werkgevers, het fenomeen ouderschapsverlof en een fantastische vader die graag zelf voor zijn kinderen zorgt.

Win-Win

Onze kinderen krijgen dus alle aandacht die ze maar willen. Ze worden niet verwaarloosd, komen geen aandacht tekort en hebben alle tijd van de wereld om met vriendjes en vriendinnetjes te spelen. Maar ze hebben ook een gelukkige vader, want hij vindt het heerlijk om zoveel tijd met ze door te brengen. En een gelukkige moeder, die het heerlijk vindt dat ze niet altijd over luiers, voeding en schooltassen hoeft na te denken. Werken zorgt ervoor dat ik naast mamma ook gewoon mezelf kan zijn, dat ik een betere mamma kan zijn en dat thuiskomen nog leuker wordt. En zo spreken we van een win-win situatie.

Ieder zijn eigen geluk

Begrijp me niet verkeerd, ik weet heus dat er moeders zijn die het ge-wel-dig vinden om elke dag thuis te zijn met hun kroost en een zorgzame moeder en echtgenote zijn. Fantastisch toch. Doe vooral waar je zelf het meest gelukkig van wordt. Ik weet ook dat er moeders zijn die misschien best iets anders zouden willen, maar die nog wat obstakels op de weg zien. Geef niet op, vind je geluk en probeer jezelf niet weg te cijferen voor anderen. Alleen jij kunt jezelf gelukkig maken.
Mijn boodschap is alleen dat we elkaar niet moeten veroordelen alleen maar omdat ik iets anders fijner vind dan jij. Ieder heeft zijn eigen geluk en als iedereen dat van elkaar accepteert zou de wereld een stuk gezelliger worden.

 

 

3 reacties

  1. Eef

    Ik herken dat zeker ook, dat andere moeders zeggen dat ze het zo knap vinden en het niet zouden kunnen. Maar wat ik in jouw stuk ook herken is dat je je toch loopt te verantwoorden. En dat je daarmee óók iets zegt over moeders die het heel anders geregeld hebben dan jij. Je zegt met dit stuk: "Kijk eens, mijn kinderen zijn thuis bij hun vader, ik dump ze niet bij opa en oma of op het kinderdagverblijf en dús komen ze niks te kort."
    Ik dump mijn kinderen wél drie dagen per week in het kinderdagverblijf en één dag per week bij opa en oma. Van de 7 dagen in een week, brengen ze dus meer dagen bij anderen door dan bij hun eigen ouders. Komen mijn kinderen dan iets tekort? (En nee, ik hoef geen antwoord, het is een retorische vraag.)

    Begrijp me niet verkeerd: ik snap je boodschap aan het eind en ben het hier zeker mee eens, maar zolang we artikelen over dit onderwerp blijven schrijven, houden we de vooroordelen alleen maar in stand en de discussie levendig.

    Beantwoorden
  2. Céline

    Ha Eef,
    Ik schrijf dit puur vanuit mijn perspectief. Anderen (meestal niet werkenden) vinden dat kinderen gedumpt worden. Ik zeker niet. Niemand dumpt zijn kinderen… Wij hebben de mazzel dat mijn man zijn ouderschapsverlof (betaald) kan opnemen. Maar op een dag kan dat ook niet meer en gaan ze dus gewoon naar de opvang. Niks mis mee toch!? Zolang kindjes maar niks te kort komen. Zou zo fijn zijn als iedereen zijn oordeel voor zichzelf zou houden! Dus lekker werken. Happy parents, happy kids!

    Beantwoorden
  3. Eef

    Ja, oordelen over anderen, daar heeft niemand iets aan. Maar wat ook zou helpen is als meer moeders eerlijk zouden zijn over het moederschap. Dat is een iets ander onderwerp dan dat jij hier aansnijdt, maar heeft ook te maken met ‘de mening van anderen’: uit onderzoek blijkt dat bijna de helft van alle moeders liegt over hoe ze het moederschap (al dan niet in combinatie met werken) ervaart. Het is blijkbaar ook not done om hardop te zeggen dat je je kinderen 70 % van de tijd wel achter het behang kunt plakken. Of dat je het loeizwaar vindt. Daar rust nog altijd een taboe op. Zo jammer, want we zouden elkaar allemaal kunnen helpen als er meer begrip zou zijn voor álle perspectieven. Maar goed, that’s life, blijkbaar :-).

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van