Liefste Sint,

Nu U binnenkort weer met Uw stoomboot zal aanleggen in ons land, wil ik U graag mijn wensen overhandigen. Het is al even geleden dat ik dat deed. Dit jaar wil ik 3 wensen tot U richten.

Vooreerst hoop ik dat U een portie verdraagzaamheid kan meenemen. Want het is heel hard nodig. We leven in een land waar door de band genomen iedereen het goed heeft. Er zijn uitzonderingen, dat wel. En toch gaat het niet goed met ons. In die mate dat ik bang word mijn mening op Facebook te zetten. Want ik schrik toch altijd zo van die harde reacties. Laatst kreeg ik ook heel giftige blikken van een oudere dame op de trein. Ze vond dat mijn fiets in de weg stond. Ik probeer die zo plat mogelijk te vouwen en uit de weg te zetten. Ik kan niet toveren maar ik bedoel het niet slecht. En succesvol zijn als ondernemer is ook zo’n lastige geworden.

Er zullen vast wel rijke mensen zijn die het niet netjes spelen, maar niet alle rijken zijn dieven. En ook niet alle ondernemers zijn rijk. En niet alle armen hebben het zelf gezocht of zijn aan de drank.

Daarom hoop ik ten tweede op een pakje wederzijds begrip. Er is zoveel onbegrip over elkaars standpunt dat zelfs vriendschappen dreigen te sneuvelen. OK, toegegeven, het is moeilijk om je in te leven in de ander als die jou een verwijt stuurt. Dat helpt niet. En toch zou het helpen. Maar dat pakje wederzijds begrip zou denk ik echt wel van pas komen. Dus mocht dat nog op Uw schimmel vervoerd kunnen worden, graag. Ik hoop dat grote mensen daardoor ook minder gemeen worden tegen elkaar. U kreeg immers ook Uw deel, lieve Sint, toen er ruzie kwam over Uw vriend en huisgenoot Piet. Ik hoop dat hij dit jaar netjes verschijnt en hij moet ook niet per se domme dingen doen om grappig te zijn. En dat niemand daar een slecht gevoel aan overhoudt, want het was toch altijd een feest voor jong en oud, groot en klein, wit, zwart en bruin.

Ik heb trouwens gelezen dat de groene Pieten glutenvrije pepernoten uitdelen. Mag ik die als bonus?

Tenslotte, lieve Sint, hebben niet alle mensen het hier even goed. Zelfs hier niet. Ze slapen op straat, of krijgen geen medische zorgen. Of ze kunnen niet terecht in de psychiatrie of de gehandicaptenzorg. Of ze vinden geen werk en zijn bang dat ze daardoor binnenkort ook geen dak meer boven het hoofd hebben. Of ze waren ziek, ze kregen kanker of een depressie of een psychose en durven dat aan niemand te vertellen omdat ze bang zijn dat ze niet meer mee zullen tellen. Daarom hoop ik ook nog op een portie menselijke warmte en mededogen die groot genoeg is om met heel veel andere mensen te delen. Vooral die die het nodig hebben.

Mocht dat lukken dan zou U mij daarmee een heel groot plezier doen en ik beloof het te delen met alle mensen die ik ken en zal leren kennen. Marsepein blijft ook welkom.

Alvast bedankt en tot binnenkort!

Els

Zeg er maar wat van