Ik ben een jankerd. Echt, zet mij voor ‘All You Need is Love’ en ik brul zodra Robert in beeld kom. Als ik naar ‘Met Open Armen’ kijk, is de eerste traan al gelaten voordat de adoptie überhaupt rond is. 

In het openbaar is het gelukkig minder erg. Op bruiloften, begrafenissen, feesten en partijen zul je me zelden zien huilen. Niet omdat ik het niet kan, maar omdat ik vind dat ik er enorm lelijk van word – en dat is niet een van mijn favoriete bezigheden als ik met andere mensen ben. Ik huil namelijk niet zoals Koningin Maxima, maar eerder als een personificatie van de Niagara watervallen. Dus als ik een klein snottermoment voel opkomen, ga ik in gedachten woorden spellen. Dat leidt perfect af, kan ik je vertellen.

Potje gedachten-Lingo op de bruiloft

Maar goed, het is natuurlijk een beetje raar als ik tijdens mijn eigen bruiloft de hele dag door een potje gedachten-Lingo speel. En misschien is die dag juist ook wel de ultieme gelegenheid om de tranen de vrije loop te laten. Ik heb alvast de 5 meest kritische momenten op een rijtje gezet, waarop ik me al dan niet kan laten gaan.

1. Tijdens het uitspreken van de beloftes

Vriendlief en ik schrijven onze beloftes zelf en het is de bedoeling dat ik deze zonder gierende uithalen weet over te brengen. Ik oefen me suf op de tekst van mijn eigen beloftes, maar ik ben wel een beetje bang voor hoe emotioneel ik word van zijn verhaal. Ik stop voor dat moment ook alvast wat zakdoekjes in mijn decolleté.

2. Tijdens het weggeven in de kerk

Wij trouwen voor (en in) de rooms-katholieke kerk en mijn vader brengt mij naar het altaar. Die laatste stappen, als ongetrouwde vrouw met tot dan toe de enige man in mijn leven (hoe traditioneel wil je het hebben), lijken mij zo bijzonder. Als ik eenmaal bij het altaar aangekomen ben, dan geeft mijn vader me aan vriendlief en ben ik voor de rest van mijn leven samen met een andere man. Ik krijg driehoog kippenvel als ik aan dat moment denk, dus ik ben benieuwd hoe ik het op de dag zelf beleef.

3. Tijdens speeches en stukjes

Flink wat blogs geleden schreef ik dat ik absoluut geen stukjes wilde. Nee, ik ben niet van gedachten veranderd. Ja, er komen wel stukjes op mijn bruiloft. Onder flinke druk van mijn aanstaande en familie ben ik uiteindelijk gecapituleerd.

Zonder gekheid, ik begreep steeds beter dat stukjes voor veel mensen een manier is om te laten zien, hoe bijzonder ze het vinden dat zij op deze speciale dag aanwezig mogen zijn. Ik denk dat ik daarom ook geraakt zal zijn door de woorden. Tenzij ze de lijst met exen van mijn net gevangen echtgenoot gaan voorlezen..

4. Tijdens de openingsdans

We oefenen ons serieus het leplazerus. Is dat een algemeen bekend woord of typisch Rotterdams? Voor mensen buiten de mooiste stad van Nederland: we oefenen heel erg veel.

Anyway, de dans begint ook echt ergens op te lijken! We zullen er geen medaille voor krijgen, maar er zit wel heel veel gevoel in en het nummer is ook zo romantisch. Ik hoop dat we zoveel liefde uitstralen dat niet alleen ik, maar ook de rest van de zaal aan het brullen is.

5. Tijdens het doornemen van de dag, ’s nachts in bed

Ik ben het type dat alles veel te snel aan zich voorbij kan laten gaan, helemaal als het een drukke dag met veel bijzonderheden is. Dat is niet bewust, maar het lijkt soms wel alsof ik het zelf niet meekrijg op dat moment. Gelukkig komt er daarna altijd een moment van bezinning waarin ik kan terugkijken op allerlei geweldige dingen. Ik weet dan ook zeker dat er ’s nachts in bed, wanneer ik daar voor het eerst lig met mijn man (!), nog wat traantjes worden gelaten.

Ik zei toch dat ik een emotioneel mens was..

Heb jij gehuild op je bruiloft of denk je dat je dat gaat doen? 

één antwoord

  1. Renate

    Het grappige is dus dat de momenten waarvan ik van tevoren dacht dat ik zou gaan janken helemáál niet emotioneel waren. En ik heb me suf gejankt op moment waarvan ik dat nooit had verwacht. Zoals toen we aankwamen bij het gemeentehuis en daar iedereen op ons stond te wachten. Ik schoot me toch vol!

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van