Na straatarm Cambodja was het tijd voor iets minder arm Vietnam. Hallo cultuurschok.

Want wat doet in vredesnaam een McDonald’s in het centrum? En een Starbucks? En nog veel erger: een hypermoderne bioscoop?! Waarom wordt mijn prachtige uitzicht op noodle-restaurantjes, Vietnamese hoedjes, en heel veel motorbikes nu opeens verpest door uithangborden over de nieuwste films? Ik moest even wennen. In de bioscoop, met de nieuwste Hunger Games en na een McHonkeytonkey, want een McKroket kennen ze niet. Hoe dan ook, ik was in Saigon, Ho Chi Minh City!

Oranje Agent

Net als Cambodja heeft ook Vietnam een verleden met veel oorlog. Het oorlogsmuseum, de Cu Chi-tunnels waar Vietnamezen in woonden tijdens de oorlog en Agent Orange, een gif dat tijdens de oorlog in grote mate over het land verspreid werd, met als gevolg dat nog altijd veel kinderen aan de meest verschrikkelijke ziekten lijden. En Vietnam heeft bommen. Nog heel veel bommen liggen in de rijstvelden, te wachten op onschuldige mensen die er per ongeluk op gaan staan, of kinderen die bewust zoeken naar de bommen, om geld te verdienen aan het materiaal van de bommen. Vele ontploffen alsnog.

Arm en Rijk

Tijdens mijn doorreis bleek dat de westerse invloeden met name beperkt waren tot de steden en dat alleen toeristen of de echt rijke Vietnamezen gebruikmaken van deze luxe. Een hypermodern waterpark, gebouwd op een privé-eiland, staat in schril contrast met de minority dorpjes; dorpen waar elke inwoner ontkend wordt door de regering en waar ze ook niet hoeven te rekenen op wat voor steun dan ook. De keukentjes, waar geen elektriciteit is en de spullen tientallen jaren oud, wordt gedeeld met het hele dorp.

Good morning freezing Vietnam

Ondanks alle ellende vond ik Vietnam het mooiste land waar ik geweest ben. De mensen, de ervaringen, het eten, de geschiedenis. Vooral de driedaagse motortocht maakte veel indruk. Ik begon samen met een Australisch meisje, ze is wonder boven wonder nog kleiner dan ik ben, in Da Lat, een stad in de hooglanden van Vietnam. In de bus vroegen we ons al af waarom iedereen toch in winterjassen liep. Eenmaal aangekomen bleek het er nog nét niet te vriezen! Dus voordat we op pad konden moest er eerst een nieuwe garderobe aangeschaft worden. Zoals je begrijpt vonden we dat na maanden in dezelfde combinaties lopen heel vervelend.

Vroem Vroem

Tijdens de motortocht zagen we Vietnam op zijn best: lokaal. Natuurlijk waren de bekende trekpleisters als Ha Long Bay prachtig, maar Vietnam heeft het voor mij juist gemaakt door de kennismaking met het lokale leven. We bezochten een tuinbouwgebied, veel plantages van onder andere koffie, thee, peper en rubber, we zagen watervallen en bronnen, en natuurlijk ook de trapsgewijze rijstvelden zoals iedereen ze wel kent van de postkaarten. Ook de lokale dorpen waren een verademing na een drukke stad. Op de lokale markten werd het fruit in kleurrijke stapels gelegd en proefden we allerlei lokale hapjes. We werden aangestaard en uitgelachen. Aangeraakt omdat een blanke aanraken geluk schijnt te brengen. We aten rijst en dronken rijstwijn, waar vaak nog wat beesten aan toegevoegd werden voor de gezondheid en hadden vooral de tijd van ons leven.

Blank

Terug op de motor. We reden door een klein dorpje en waren op zoek naar een goed plekje langs de weg om te stoppen om snel even onze plakrijst die we ’s ochtends mee hadden genomen op te eten. We stopten bij een schooltje. De school was net uit, het plein stroomde vol kinderen van allerlei leeftijden. Lachende en blije gezichten, totdat de blije bekkies omsloegen naar volledige shock. Ze hadden nog nooit een blanke gezien. Bizar.

Lees hier de voorgaande delen.

Zeg er maar wat van