Volgens mij heeft iedereen er wel een beetje last van. Het ‘ik- ben- niet- zo- blij- met- mijn- rimpeltje- hier- of- rolletje- daar- syndroom’.

Het rimpeltje dat al maanden irriteert is plots niet meer zo erg omdat er een nieuwe, veel diepere bij is gekomen. Hell… Wanneer is dat ineens gebeurd?!

Ondanks de nieuwkomers op rimpelgebied kan ik toch zeggen dat ik veel blijer met mezelf ben dan tien jaar geleden. Dat is wel een vreemd fenomeen vind ik! Ik kon me er bijvoorbeeld enorm druk om maken dat mijn huid de tint van kopieerpapier heeft. De witte A4-versie wel te verstaan. Ik word niet bruin, en met niet bedoel ik ook echt helemaal niet! Desondanks ben ik gek op zonnen, maar dat kan alleen bewapend met factor 50 en in de loop van de zomer waag ik me aan factor 30. Heel soms doe ik het stiekem niet en dan moet ik dat direct bekopen met een kreeftachtige situatie. Superstom! I know!

Twenty- something

In mijn twenty- something- tijd verborg ik mijn bleek-zijn onder liters bruin zonder zon, met oranje handen en voetzolen als gevolg. Eigenlijk was ik helemaal een beetje oranje, valt me op wanneer ik de foto’s terugkijk. Na elke douchebeurt moest ik weer goed bijsmeren want ik verafschuwde mijn bleke huidje en ruilde die met liefde in voor een Oempa Loempa kleur. Christina Aquilera had dat immers ook en het stak mooi af bij mijn doorgeblondeerde haar, ook wel crispy-blond genoemd. Ik had niet alleen gespleten punten maar ook gekreukelde! Mijn crispy lokken werden na elke douchebeurt zorgvuldig stijlgebrand met mijn geliefde stijltang. Met oranje huid en stijl gebrand haar stapte ik vervolgens zelfverzekerd de deur uit en de wereld tegemoet. Een lichtroze lipglosje op deed het altijd erg goed bij het geheel (vond ik zelf). En tijdens een feestelijk weekend mochten er ook nog wat zwarte en blonde dreads langs mijn wangen hangen, ik vond het prachtig.

Oempa Loempa
Nu ik dit zo op een rijtje zet ben ik niet eens verbaasd dat ik zo onzeker was. Nauurlijk was ik onzeker! En met recht! Ik zag er niet uit! Geen rimpeltje of rolletje te bekennen en toch zo erg je best doen om jezelf helemaal te verbergen. Niemand droomt er toch van om een Oempa Loempa kleurig aftreksel van Christina Aquilera te zijn? Nu weet ik ook wel dat dit allemaal redelijk aan trend onderhevig was. Maar toch! Madonna is ook heel bleek, om nog maar niet te spreken over Nicole Kidman. Die laatste was wellicht een beter stijlicoon geweest.

Tegenwoordig kan ik naakt voor de spiegel staan en de mooie dingen zien en het allerlaatste waar ik me druk om maak is mijn bleke huidje. Ik vind het eigenlijk wel bij mij horen. Dit ben ik! Het zal de leeftijd wel zijn, wijsheid komt met de jaren en meer van dat soort clichés die uiteindelijk toch allemaal blijken te kloppen. Alles zit nog op haar (ik ben een meisje dus alles aan mijn lichaam ook) plek en ik ben gezond. Het rimpeltje- rolletje- verhaal blijft uiteraard! Het zou toch wat zijn als ik helemaal tevreden zou zijn. Waar moet je dan nog de motivatie vandaan halen om gezond te doen?

dankjewel
Met die gedachte zou je eigenlijk de rimpeltjes en rolletjes moeten omarmen want ze houden je op het goede pad. Bedankt, rimpeltjes en rolletjes!

Zeg er maar wat van