Ik ben een meisje van deze tijd, anno 2014. Een independent woman. En tóch smelt ik als mijn ‘kleine’ nichtje me vertelt dat ze ten huwelijk is gevraagd… Wat gaat hier mis?

Oooh en aaaah

Mijn hele ‘Independent Woman-harnas’ valt van me af als ik haar bestook met vragen. Hoe heeft hij je gevraagd? En waar? Is het een mooie ring? Wat voor bruidsjurk wil je? Wat moet hij dan aan? Wat moet ik eigenlijk aan!?
Ik krijg bijna tranen in mijn ogen als ik luister naar haar romantische verhaal over hoe hij op zijn knieën ging en zij, als in een sprookje, naar Barcelona werd gestuurd om bruidsjurken te passen. Ik leef helemaal mee en bespreek het liefst álle details met haar. Ik laat me volledig meeslepen en zucht ‘ooh’ en ‘aah’ als ze vertelt dat hij zelfs om haar hand heeft gevraagd aan haar vader.

Ja ik wil!

Oké, als ik er op terug kijk word ik bijna misselijk van mezelf. Wie is dat sentimentele, ouderwetse en traditionele mens dat stiekem hoopt dat haar eigen vriend héél goed luistert tijdens dit verhaal? Goed, ik ben best romantisch aangelegd en ik jank al bij zielige reclames, maar dit gaat wel heel ver! Gelukkig sta ik niet alleen. Uit een onderzoek van Viva uit 2012 blijkt dat maar liefst 82% van de ondervraagde dames trouwen niet ziet als iets ouderwets. Verder stapt 41% het liefst morgen nog in het huwelijksbootje en staat 40% zeker open voor het huwelijk. Maar wat trekt ons dan zo aan aan het trouwen?

Why tell me why

Natuurlijk verandert er weinig aan je relatie nadat je getrouwd bent. Ik bedoel, voor die tijd mocht je ook niet met Jan en alleman rotzooien. Toch voelt het fijn om officieel te hebben besloten dat je exclusief bent met elkaar. Dat zou een reden kunnen zijn. Als ik voor mezelf spreek, dan gaat het meer om het romantische plaatje. Hij gaat op zijn knieën, jij gaat shoppen en vindt dé perfecte bruidsjurk, op De Dag zie je er fantastisch uit, hij natuurlijk ook, en na een knallend feest leven ze nog Happily Ever After. Naar wat ik heb gehoord kost het een godsvermogen, maar gelukkig hebben we na die tijd de foto’s nog. Als je er objectief naar kijkt is het eigenlijk een hele dure en onnodige onderneming.

Sprookje

Maar zoals ik al zei, ik kan er niet objectief naar kijken! Ik smelt bij alle verhalen, ik fantaseer over mijn eigen bruiloft en soms kijk ik stiekem op internet naar bruidsjurken. Ik leg me er bij neer dat dit misschien een facet van mijn leven is waarin ik niet de moderne, onafhankelijke vrouw ben. Nee, in dit verhaal ben ik een prinses in een trouwjurk, hopeloos verliefd, die met haar droomprins op weg naar het altaar is om daarna een sprookjeshuwelijk tegemoet te gaan…. Dus. Zijn er nog meer prinsessen in de zaal?

2 reacties

  1. Fiona van den Bergh

    Al 15 jaar 'happily ever after' en ik zou 't zo weer overdoen. Kan zwijmelen bij mooie aanzoekverhalen en kwijlend kijken naar jurken. Kweenie…genetisch dingetje misschien?

    Beantwoorden
  2. Xaviera

    Lijkt mij niet. Ik ben dan wel getrouwd, maar dat was vooral een goede reden voor een onwijs vet feest. En bijna elke reden voor een groot feest, is een goede reden voor een feest 🙂

    Ik heb echt niks met het fenomeen trouwen en nog minder met alle marketingcrap eromheen ("trouwschoenen" zijn 4 keer zo duur…ik heb die van mij bij Tango shoes gekocht).

    Toch weet ik redelijk zeker dat ik vrouw ben 🙂

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van