Begin januari weten we het zeker: komende zomer zit ik in maatje 36 op de Toscaanse heuvels, of in de Provence of nou ja…de achtertuin is ook goed. Maar wel in maatje 36.

Droom lekker verder

In die droom ben je ook 10 cm langer, heb je een weelderige bos haar waar je alleen maar mee hoeft te schudden en het zit al goed. Ellenlange wimpers en een glanzende huid. Dat allemaal omdat je nu en nu echt heeeel gezond gaat leven.

Want je weet het eigenlijk wel: hoog in de eiwitten, laag in de koolhydraten, genoeg vezels/groenten/peulvruchten, zo puur en natuurlijk mogelijk. Aan jou zal het niet liggen. Boodschappen doe je op de fiets en die mooie roze sportschoenen zijn al gekocht. Ach zo moeilijk is het niet en je houdt je keurig aan je schema.

De werkelijkheid

Tot het weekend is en je met je vriendinnen onder het genot van een fles wijn of 3 het leven eens goed doorneemt. Je hormonaal huilend voor Spoorloos ligt met een emmertje ijs. En voetbal zonder bitterballen toch niet hetzelfde is….

Toen was het ineens zomer. Je propt de auto vol met tent, luchtbed, leesvoer en 1.2 kind en je past nog steeds niet in dat gedroomde maatje 36. De paniek slaat toe en je voelt je moedeloos. Verdrietig en lichtelijk wanhopig scheur je die zak chips -voor de kinderen duhh- open.

Perfectie is saai

Waarom ben je eigenlijk moedeloos? Nee misschien voldoe je niet aan het door jezelf opgelegde ideaalbeeld. Alleen Miss Perfect eet de hele dag bleekselderij. Maar perfectie is saai. Niets zo irritant als die buurvrouw die alleen maar sport, aan een glas wijn nipt -waar zij 1 glas drinkt heb jij de fles al leeg- en na twee hapjes écht niets meer op kan, zoooo vol. Doodeng.

Kleine stapjes groot effect

Ok, maatje 36 bleek niet haalbaar maar uit frustratie het complete schap met Franse kaasjes uitproberen brengt je niet dichter bij je doel. Ga iedere keer die dialoog met jezelf aan: wil ik dit nu echt opeten of voel ik me liever fit en gezond?  Het zijn de kleine stapjes die het hem doen. Volgende zomer pas je misschien wel in een maatje kleiner. En misschien ook niet maar…..gaan we gebukt onder frustraties in verhullend gewaad onder de parasol zitten of staan we met onze dikke kont volop in de zon? Ik kies voor de zon.

 

3 reacties

  1. Fiona van den Bergh

    Zolang ik stabiel – niet maat 36 – blijf én ook niet de gevreesde jaarlijkse kilo hoef te omarmen, kies ik voor de optie 'kont in de zon'.

    Beantwoorden
  2. Els

    Het gekke is dat ik mezelf altijd een tikje te zwaar vond om een fotomodellenlijf te hebben. En als ik nu foto's bekijk van 10 jaar geleden, dan denk ik 'goh wat was ik toen slànk!'. Dus wellicht denk ik dat ook over 10 jaar over nu… Dus: kont in de zon 😉 flesje rosé 😉 hapjes 😉

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van