Sinds kort ben ik moeder van 2 pubers. En ik vind het fantastisch! Veel leuker dan ik me van  tevoren had voorgesteld. Maar ook ik voel me soms weer een puber. Want ook ik zie nieuwe uitdagingen in het leven.

Eind jaren 90 wilde ik moeder worden. Er was een stabiele fase in mijn leven aangebroken en de biologische klok tikte door: de tijd was er rijp voor. In 2,5 jaar tijd kwam er 2 jongens. Ik dompelde mij helemaal onder in het moederschap, maar had ook ruimte voor mijzelf nodig. Dat botste wel eens en daar had  ik het van binnen best moeilijk mee. Ik had toch 2 mooie mannen? Wat zeurde ik nou? Dat lees je niet in de ‘ik word moeder’-boeken. Een derde zwangerschap eindigde in een vroegtijdig stadium op de operatietafel. Toen was ik er  letterlijk en figuurlijk klaar mee ook.

Met volle teugen

Ik bleef wel parttime werken en was daarmee vast een leukere moeder dan wanneer ik helemaal met werken zou zijn gestopt. En toen het hele kleine er af was, kreeg ik ook weer wat meer ruimte. Ik was wel een gemakkelijke moeder en dus waren de kinderen dat ook.  Dat moet ook wel op een boerderij. Voor mij geen uitgekookte spenen en schoon gewassen handjes. Dat deed de hond wel voor ons. Ondertussen genoot ik met volle teugen van mijn mannen, want, zo zei iedereen, “ze worden heel snel groot”. Dat wilde ik toen nog niet geloven. Maar dat was wel zo. Inmiddels heb ik 2 pubers.

Eeuwig klein?

De oudste ontwikkelde zich halverwege groep 8 al tot een zelfstandig kind. Ik vond dat prachtig om te zien. Het kon wat mij betreft niet snel genoeg gaan. Natuurlijk is het wel gek als je kind opeens niet meer voortdurend wil knuffelen, de baard in de keel krijgt, adrem reageert, steeds meer zijn eigen gang gaat en duidelijk aangeeft mama niet (altijd) meer nodig te hebben. Maar gelukkig had ik de jongste nog. Mijn knuffelkontje. Mijn kleine mannetje, dat vast nog lang niet groot zou worden.

Faciliterende moeder

In lengte misschien niet, nee. Maar in zijn koppie wel. Na jarenlang tussen ons in te hebben geslapen, bleef hij opeens in zijn eigen bed. Geen kus meer op het voetbalveld, geen –tje meer achter zijn naam. Niet meer lekker op schoot kruipen, niet meer knuffelen in het openbaar (maar soms nog wel op de bank). Mijn rol veranderde in no time van een verzorgende moeder in een faciliterende moeder. En dat was best wel even schrikken.

Nieuwe levensfase

Natuurlijk geniet ik van deze nieuwe fase van het moederschap. Ik vind het heel mooi om te zien hoe onze jongens zich ontwikkelen van kind naar een jong volwassene in spe. Ik probeer ze zoveel mogelijk in dit proces bij te staan, zonder dat dat al te veel opvalt. Want dat wil je als puber natuurlijk niet. Ik houd de vinger aan de pols, help ze met de nieuwe ervaringen die de middelbare school met zich mee brengt, discussieer met ze over internet- en mediagebruik en probeer ze zo nu en dan een paar normen en waarden bij te brengen  (hoewel ik zelf van nature licht anarchistisch ben).

Chips en cola

Ik ben blij dat ik moeder ben. Dat hele kleine hoeft van mij niet, dat ben ik eerlijk gezegd ontgroeid. Maar ik geniet van mijn tieners en hoewel ik soms het idee heb er alleen nog voor de chips en cola te zijn, hebben we ook hele leuke gesprekken over nieuws, cultuur, school, vrienden en sport, devices en internet, toekomst en nog veel meer. Natuurlijk zijn er de puberbuien, dat hoort er allemaal bij. Mijn rol als moeder is veranderd en daar voel ik mij inmiddels goed bij.

Nieuwe puberteit

En, een mooie bijkomstigheid, ik heb weer tijd om mijzelf te ontwikkelen. Ik hoef me niet meer af te zetten tegen wie dan ook, daar sta ik inmiddels boven. Maar ik voel wel een drang om nieuwe wegen te bewandelen in hobby en werk. Ik zoek nieuwe interesses en wil nieuwe uitdagingen aan gaan. Soms maakt me dat onrustig, maar het geeft ook veel energie. Ben ik nu in een soort puberteit voor moeders beland?

Zeg er maar wat van