Al minstens tien jaar! Je bent oud en al behoorlijk versleten. Waarschijnlijk ben ik de enige die jou waardeert op de manier die je verdient. Mijn lieve oude spijkerbroek. Die van ellende uit elkaar valt en mij door dik en dun door mijn dun en dik periodes heeft gesteund. Het maakt niet uit hoe ik in mijn lichaam zit, op de één of andere manier zit die spijkerbroek altijd goed.

Het is een meisje

Tegenwoordig wordt ze (ik vind het een meisje) bij elkaar gehouden door allemaal lapjes spijkerstof. Geknipt uit verschillende spijkerbroeken die op deze manier ook altijd een beetje bij mij blijven.

Ondanks dat, heeft ze voor mij ze nog steeds dezelfde allure als die ze had toen ik haar voor de allereerste keer aantrok. Als de dag van gisteren herinner ik mij nog hoe euforisch ik mijn moeder, die minstens zo enthousiast was, tegemoet trad uit de paskamer van Piet Zoomers. Het was een legendarisch moment! Toen nog onbewust van het feit dat ik op het punt stond iets fantastisch aan te schaffen. Ze was prijzig maar ik beloofde mezelf plechtig om geen geld uit te geven voor een kerstoutfit, waarvoor ik eigenlijk aan het shoppen was, en zo geschiedde.

Zolang ik maar van je hou

Tegenwoordig kijkt mijn moeder stukken minder enthousiast wanneer ik mijn lieveling aan heb. Mijn zus trouwens ook. Laten we haar voor het gemak Natas noemen (want zo heet ze, eigenlijk is het Natascha, maar
een grote zus moet op een zeurderige manier geroepen kunnen worden, dus Natas als in Natahahaaaas, past me beter). Zij wijst mij regelmatig op het feit dat het toch echt tijd wordt voor een nieuwe lievelingsbroek als ik mijn lapjesbroek draag.

Een jaar geleden heb ik precies dezelfde gekocht en dat was nog niet zo simpel. Het model was immers al jaren uit de winkel. Na lang speuren vond ik het op een site die weer via een winkel in Zweden kon zorgen dat het laatste exemplaar naar mij opgestuurd kon worden. Gek genoeg heb ik die dan weer bijna nooit aan, het voelt toch anders.

Er wordt goed over nagedacht

Nu wil ik niet het beeld schetsen dat ik er als een zwerver bij loop, al denken mijn moeder en zus daar soms anders over. Zelfs met de lapjesbroek wordt er wel degelijk over het geheel van de outfit nagedacht. Echter met een nonchalante touch. Ik ben gek op de look die suggereert dat het mij niet veel interesseert wat ik aan heb. Wat dan echter stiekem toch veel van de Parisienne weg heeft met een grunchie twist geïnspireerd op YSL Hedi Slimane. Gretig speur ik de Vogue, tal van modebladen en mijn grote vriendin het internet (ook internet vind ik een meisje) af op
zoek naar inspiratie voor een outfit met een zekere je ne c’est quoi.

Onlangs heb ik mijzelf ook nog van een prachtig paar schoenen voorzien. Dit paar staat met stip bovenaan om hetzelfde leven als de spijkerbroek te krijgen. Ze hebben wat weg van de schoenen die de weeshuiskinderen in de film Annie dragen, maar dan gehuld in hip goudtintje. Met de juiste skinny jeans geven ze je outfit precies de Parisienne meets grungie met een zekere je ne c’est quoi schwung waar ik zo van hou. Ere wie ere toekomt, dit paar had ik nooit daadwerkelijk aangeschaft zonder de legendarische woorden: “Als je het niet doet krijg je er spijt van!” Natas behoede mij daarmee voor de eeuwige spijt die mij bij het niet aanschaffen ten deel zou vallen. Het is het soort schoen dat er mooier uit gaat zien naarmate ze verslijten, helemaal mijn ding.

Liefde voor het leven

Uiteraard blijf ik dol op het aanschaffen van ander schoeisel of broek. Een speciale klik beleef ik echter zelden. Het is kort na een aankoop vaak moeilijk te zeggen of het om een liefde voor het leven gaat. De tijd zal het leren.

2 reacties

  1. Sytse

    Denim is hot. Zo’n broek had ik ook van True Religion. Helaas is daar echt helemaal niets meer van over. Ik houd wel van jouw passion for fashion. Vooral herkenbaar.. 😉

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.