De Nederlandse voetbaldames doen het goed. Niet alleen in Nederland, maar ook in het buitenland. Zo werd Vivianne Miedema gekozen tot beste speelster in de Women’s Super League. Reden genoeg om, als Nederlandse pers, trots te zijn en flink wat aandacht aan haar te besteden.

Dat zou je denken, toch? Maar niets blijkt minder waar.

Vivianne Miedema en Virgil van Dijk

Vivianne was niet de enige Nederlander die uitgeroepen werd tot de beste in de Engelse competitie. Virgil van Dijk won dezelfde eretitel in de Engelse Premier League. Op NOS verscheen een artikel over deze bijzondere prestaties, met als titel: “Van Dijk en Miedema gekozen tot beste spelers van Engeland”. Zij aan zij staan Van Dijk en Miedema op de foto, beiden trots.

Maar er is iets vreemds aan de hand. In het artikel dat in totaal 781 woorden telt, worden er 675 aan Van Dijk besteed en wel 106 aan Miedema! Bij mij begon het direct te kriebelen toen ik het artikel las. Ook in de gebruikte media zoals filmpjes en tweets staat Van Dijk veel meer in de spotlight dan Miedema. Natuurlijk is het bijzonder dat hij als verdediger deze prestigieuze prijs won, maar maakt dat Miedema’s prestatie minder? Verdedigt dat de keuze om haar bijna en passant, tussen neus en lippen te noemen in het artikel? Ik denk het niet. De BBC verdeelt de aandacht trouwens een stuk beter in een vergelijkbaar artikel over deze prijs.

Rematch?

Onder het NOS-artikel vind ik een link naar “Arsenal-spits Miedema in elftal van het jaar in Engeland”. Het eerste wat ik denk is: hè?!, een heel artikel over haar en ik klik meteen door. Snel lees ik de eerste drie alinea’s en scroll door naar de tekst onder de afbeelding. Daar lees ik de tussenkop ‘Van Dijk’. Serieus? Zelfs in een artikel dat enkel Miedema in de kop draagt, kan de betreffende journalist het niet laten ook hém er weer bij de haren bij te slepen.

Zou het komen doordat van alle schrijvende NOS Sport-verslaggevers (14 in totaal) er niet één vrouw is? Of is het simpelweg een afspiegeling van onze maatschappij en de voetbalmaatschappij in het bijzonder?

Internationale Vrouwendag

Sinds 1912 staat ook in Nederland tijdens Internationale Vrouwendag ieder jaar 8 maart in het teken van strijdbaarheid en het gevoel van solidariteit van vrouwen overal ter wereld, meestal aan de hand van een specifiek thema. Internationale Vrouwendag is in de 20e eeuw ontstaan doordat vrouwen opkwamen voor hun rechten, onder andere op het gebied van arbeid en kiesrecht. Lange tijd heb ik mij afgevraagd of dat hier, in Nederland, wel echt nodig was. Helaas kom ik de laatste jaren steeds meer tot de conclusie dat het zeker nodig is om stil te staan bij de rechten van vrouwen. Kijk alleen maar eens naar de arbeidsmarkt.

De salarissen voor vrouwen liggen nog steeds lager dan die voor mannen in vergelijkbare functies. En wanneer heb jij voor het laatst gehoord dat een man ontslagen werd omdat hij een kind kreeg? Bij vrouwen werd daar in 2017 nog bijna 1500 keer melding van gemaakt.

Echte gelijkheid is nog steeds een droom

Laatst las ik een artikel op AD.nl dat stelde dat – wanneer je als vrouw echt op gelijke voet wil staan met mannen – je maar beter in België, Denemarken, Frankrijk, Letland, Luxemburg of Zweden kunt wonen. Journaliste Marlies van Leeuwen baseert zich in dit artikel op cijfers van de Wereldbank.

De Wereldbank onderzocht zaken als recht hebben op een pensioen, zwangerschapsverlof, de vrijheid om te wonen en werken waar je wilt en rechten om aan het werk te gaan bij een bedrijf of aan de slag te gaan als ondernemer. Nederland staat in die lijst op een gedeelde 20e plek. Natuurlijk kan het nog veel slechter, kijk maar naar Saoedi-Arabië dat de lijst afsluit. Maar toch hè? Als je als welvarend West-Europees land op de twintigste plek belandt… dan is er nog ruimte voor verbetering, denk ik zo!

Emancipatie is nog niet ‘af’

Ik ben zeker niet de enige die er zo over denkt. Sinds de Wet gelijke behandeling in werking trad in 1944, is het formeel geregeld dat discriminatie niet mag. Ook niet op basis van geslacht. Maar hoewel de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid in 2003 verklaarde dat de emancipatie ‘voltooid’ was, denken veel vrouwen daar anders over. Lees maar eens het artikel Feminisme, dat is toch niet meer nodig? of liever nog: de hele collectie over ’Nieuw Feminisme’ van de Correspondent.

Zelf ben ik zéker geen feministe. Denk ik. Ik zal niet zo snel op de barricaden staan voor gelijkere behandeling van vrouwen, maar dat wil niet zeggen dat ik niet zie dat we als maatschappij nog een heel eind te gaan hebben. En het betekent ook niet dat ik mijn mond houd. Dus als ik een artikel tegenkom over twee voetbalsterren die beiden een prestigieuze prijs winnen, maar waarvan er één aanzienlijk meer aandacht krijgt…

Hmmm, misschien heb ik toch wat feministische trekjes. Hoe zit dat bij jou?

Zeg er maar wat van

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.