Als je in de spiegel kijkt, zie je dan ook altijd wel iets wat niet goed of mooi is? Hoe komt het toch dat we de lat zo hoog leggen en er altijd wel iets te zeuren over blijft?

Dat kritische stemmetje in jezelf

Zelfs nu ik naar de andere kant van de wereld ben gevlogen voor modellenwerk, heb ik last van dat kritische stemmetje in mezelf. Je zou zeggen dat er voor mij nu geen reden is om ergens onzeker over te zijn, maar juist daarom misschien wel. Over het algemeen ben ik lief voor mijn spiegelbeeld. Ik ben de hele dag omgeven door de mooiste mannen en vrouwen op aarde die ik allemaal het beste gun. Er is natuurlijk altijd wel iets te vinden wat de ander mooier of leuker maakt, maar ik weet inmiddels wie ik ben en wat ik te bieden heb. 

Nog nooit zo mooi

Van de week keek ik samen met mijn vriend naar onze nieuwe fotoserie die we shootten in Kaapstad. Het resultaat is verbluffend. Ik kan me niet heugen dat ik er ooit zo goed uit heb gezien. Ik ben niet te dun, niet te dik en mijn haar groeit weer aan. Het belangrijkste is wel dat ik straal. Dat komt door de dagelijkse zon en gezonde voeding maar bovenal doordat ik letterlijk lekker in mijn vel zit.

De foto’s zijn écht goed

We zijn een goed werkend duo: ik het model, hij de fotograaf. We leren van elkaar en ondertussen hebben we veel lol samen. We voelen de dankbaarheid dat het universum ons geeft om aan de andere kant van de wereld onze passies uit te mogen oefenen.

Deze foto’s zijn goed, echt goed, want ze weerspiegelen precies wat er is op dit moment: blijdschap en dankbaarheid. 

Kut, een buikvet rimpel

En dan toch is er die zelfcriticus die in me huist als ik iets verder door onze foto’s blader. Naast alle tientallen mooie foto’s zijn er een paar die ik het liefst meteen verwijder. Ik zie mezelf net iets teveel voorover gebogen zitten op een stenen trapje. Waardoor mijn ogen alleen maar afglijden naar beneden: een buikvetrimpel: kut! Het lijkt nu net alsof ik een enorme dikke buik heb én ook al had ik een dikke buik: So what?

Onrealistisch schoonheidsideaal

Ik schrik van mijn kritische blik: waarom keur ik mezelf meteen af bij het zien van die ene rimpel? Het zet me aan het nadenken en ik besef dat ik meewerk aan het onrealistische beeld dat vrouwen over zichzelf krijgen als ze naar modellenfoto’s kijken. Niets is wat het lijkt en veel wordt gefotoshopt. Ik stoor ik me altijd wezenloos aan collega modellen die hun foto’s zo erg laten retoucheren dat hun huid eruit ziet als een bowlingbal. Waarom? Waarom laten we ons zelf niet zien zoals we zijn? Waarom niet die buikribbel? 

Tegen retoucheren

Ik ben dus tegen retoucheren. Zo word ik altijd wat verdrietig als fotografen het bultje op mijn bovenlip weg fotoshoppen. Dat bultje hoort bij me, dus laat het gewoon zitten! En toch zou ik nu het liefst iemand kennen die die buikvetribbel weg retoucheert. Lekker tegenstrijdig dus. 

Ik hoor het stemmetje van mijn moeder in mijn achterhoofd: ‘Je mag blij zijn dat je twee gezonde benen hebt om op te lopen.’ Zij is misschien wel de master van het relativeren, maar die benen maken me nu even niets uit.

Ik publiceer

Het moet te doorbreken zijn: dat schoonheidsideaal en onze zelfkritische beeld. Ik besluit die buikrimpel foto eer aan te doen door die bij deze te publiceren. En weet je? Het valt eigenlijk ook wel mee. Ik zou de foto nu bijna zo willen laten retoucheren dat het nog erger lijkt. Waarom? Omdat ik nu zie dat het ook nergens op slaat. Zoals zoveel van wat we denken over onszelf en anderen nergens over gaat. Dus: wees blij met je twee benen en je buik: wat zou je zonder ze moeten?

Photographer: @geertgordijn
Models: @_elizebeen_ | @lucalasseur

Zeg er maar wat van

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.